Feliz año nuevo...

Terwijl ik dit stukje intik, is het bij jullie in Europa al 2010...terwijl hier langzaam de laatste uurtjes van 2009 voorbij kruipen. Straks de oud & nieuw viering, die dit jaar extra bijzonder is omdat we een blue moon erbij hebben (tweede volle maan in een maand tijd, zeldzaam want laatste x was dat toen wij trouwden in juni 2007). We vieren het met Andrea, Alfred en Samuel dit jaar en zijn van plan het kalmpjes aan te doen...de jaren gaan voor ons ook tellen en we zijn nog steeds aan het bijkomen van die party van vorige week, haha! 2009 was voor ons echt een excellent jaar, na het jarenlang afstruinen van de halve wereld hebben we eindelijk onze plek gevonden en dat is een geweldig gevoel. Financieel was het af en toe moeizaam, maar we mogen niet klagen hoor...gezondheid, vriendschap & liefde zijn immers veel belangrijker dan de centjes en wat dat betreft was het allemaal dik in orde met ons in 2009. Kan alleen maar hopen dat 2010 een vergelijkbaar goed jaar wordt, voor ons en voor iedereen!
Goed nieuws is dat we binnenkort weer bezoek uit Nederland krijgen, onze goede vrienden T & S komen op 29 januari naar Costa Rica!!!! Als je zo ver overzee woont, krijg je niet zo vaak mensen uit het oude continent op bezoek....dus dat is voor ons heeel bijzonder, vooral omdat T. al voor de tweede keer langskomt. OK, moet stoppen (klanten) heel gelukkig, voorspoedig 2010 voor jullie allemaal van ons alledrie!!!!!!

Very merry Christmas

Merry (vrolijk, uitbundig) was kerst voor ons zeker dit jaar! Het zag er eventjes naar uit dat het festijn met Brigitte´s familie niet door zou gaan- uit geldgebrek omdat hun business de laatste maanden zo slecht loopt- maar als een soort wonder kwamen er op de 24e overdag wel twintig mensen die wilden paardrijden, waaronder een familie met 12 (!) kinderen....dus we hadden ons allemaal een slag in de rondte gewerkt, maar van de opbrengst konden we dan een heerlijk christmasdinner in een restaurantje in het dorp doen met z´n allen! Op kerstavond zit hier het hele dorp in de kroeg, dus na het eten gingen wij ook allemaal naar de Cocosbar; waar het stampvol was en een leuke calypsoband speelde! Eigenlijk komen we nooit ´s avonds in die Cocosbar (we zitten wel heel af en toe overdag op het terras) want het heeft de naam nogal een ruige hangout te zijn...het ziet eruit als een saloon uit een John Wayne film- inclusief een uit de hand lopende vechtpartij op z´n tijd- maar meestal is het een soortement vleesmarkt met knetterharde raggaton, waar de locals heengaan om toeristendames te versieren. Om de Lonely Planet reisgids even uit ´t hoofd te citeren: ´Cahuita does have some reputation as a Free Love Paradise- single women do come here to enjoy a fling with local men...be prepared though, to pay your gents way through town AND bring (and use!) your own condoms.´ Het staat er echt...en inderdaad, in de Cocosbar zie je het allemaal voor je ogen gebeuren; dat de locals (die verder meestal gewoon getrouwde huisvaders zijn, of in ieder geval niet single) staan te dansen en te sjansen met vooral jonge Amerikaanse toeristenmeisjes. Typisch machista-cultuurtje is dat, want vaak staat hun eigen vrouw er vlak naast, maar die kijkt dan de andere kant op! Een Nederlandse man zou waarschijnlijk een knal voor z´n kop krijgen, maar hier is dat dus niet zo. Hoewel, zo heel af en toe is er wel eenTica die het constante vreemdgaan van haar man niet meer pikt...en die is dan ook meteen wereldberoemd in Costa Rica. Het verhaal van La Plancha schiet me zo te binnen; zij had haar ontrouwe vent doodgeslagen met een strijkijzer namelijk, vandaar de bijnaam...nu zit La Plancha al weer heel wat jaartjes te brommen in de vrouwenvleugel van La Reforma, voor doodslag...zij kwam trouwens niet uit Cahuita, maar uit een dorp in Guanacaste...dat is dus in heel het land precies hetzelfde. In Cahuita is het aan de andere kant weer opvallend, en in tegenspraak met het voorgaande, hoe ontzettend veel er gekletst en geroddeld wordt over iedereen door iedereen...maar dat is waarschijnlijk normaal voor een dorpje met maar 3000 inwoners. Dat is ook wel vermoeiend hoor; zo hebben de dopsbewoners het er na een heel jaar nog steeds over dat Ramona vorig jaar met Oud & Nieuw met ons meemocht naar de kroeg. Met Vincent, Carry en hun kinderen was dat toen en nu weer met Brigitte, haar zus Uschi en diens dochter Kylie (10 jaar). ´Ramona was tot één uur ´s nachts in de Cocosbar! Dem gypsie dutch are wicked!´ Nou ja laat maar kletsen en look who´s talking, denk ik dan bij mezelf...want erger dan onze mede-dorpsbewoners kunnen wij ons helemaal niet gedragen...en dan bedoel ik niet alleen de getrouwde macho´s met hun queridas (schatjes), maar vooral ook de Yankees en Europeanen die hier wonen! Hallo zeg, voor twaalf uur ´s middags zijn ze vaak al laveloos van de rumcocktails en de meesten stoppen maar wat graag hun neus in een grote berg wit poeder, als Al Pacino in de film Scarface (net als in Amsterdam is de coke ook hier overal te krijgen, maar dan spotgoedkoop) en als dat dan allemaal een beetje verkeerd valt (de meesten zijn al een eind in de vijftig) dan gaan ze met stoelen en flessen gooien, onverstaanbaar scheldend in hun eigen brabbeltaaltje. Kijk, dat doen wij nou allemaal nooit; wij blijven altijd pacífico (rustig) en houden het netjes bij een biertje en een filtersigaret. Maarrr anyway, het was weer Another Night To Remember...het hele dorp was present plus een boel toeries en de band speelde door tot 1 uur ´s nachts...toen bracht Brigitte ons fijn naar huis in haar Hyundai Galloper. De volgende morgen werden we al bij zonsopgang uit ons bed getrommeld door Ramona, die nu eindelijk haar kerstkadootjes wel eens wilde uitpakken! De rest van de kerstdagen hebben we veel spelletjes gedaan en lekker liggen bijkomen op het strand, waarbij we een heleboel tropenzon hebben opgevangen en lekker gezwommen in kristalhelder, blauw water. Geen witte kerst misschien, zoals bij jullie...maar eelijk gezegd, ik zou niet met jullie willen ruilen, want hier voelt het allemaal zoveel luchtiger....

Kerst in Costa Rica

Terwijl we lezen over hevige sneeuwval in Europa en Amerika, is het hier nog steeds bloedheet. Als je in de tuin werkt krijg je er een gratis sauna bij en het is oppassen om niet te lang in de zon te blijven, want je krijgt een knalrood verbrand vel van (ik wel). Dus de kerststemming wil er maar niet echt inkomen en dat komt ook omdat dat in Talamanca eigenlijk helemaal niet gevierd wordt. Enkele hotels hangen halfslachtig een paar twinkelende lichtjes op, puur voor de toeristen...die nu weer in grote aantallen hierheen zouden moeten komen. Het hoogseizoen is weer begonnen, voor ons te merken aan de dagjesmensen op het strand en in de café´s, waar nu ook weer vaker live-muziek (reggae, calypso, salsa & raggaton) te horen valt. Samen met Ramona heb ik een keer op een zondagavond op het podium van de Reggaebar gestaan om mee te trommelen met de band en dat was echt geweldig! Maar dat geeft allemaal eerder een Caribisch zomergevoel dan een kerststemming....maar goed, we hebben intussen een minikerstboom (nep) thuis staan met versiersels en kadootjes eronder, voor Ramona...die haast niet kan wachten om ze uit te pakken, maar toch nog een paar daagjes geduld moet oefenen.
Op Kerstavond zijn we uitgenodigd om met Brigitte en haar familie uit eten te gaan in het dorp (dat zijn de mensen van het internetcafé/ paardenverhuurbedrijf, waar we allebei vrijwilligerswerk doen) en datis heel lief en aardig van ze! Verder zijn we niet zoveel van plan met de feestdagen, behalve dat we voor Oud & Nieuw bij Alfred & Adrea uitgenodigd zijn en dat wordt vast ook weer reuzegezellig! Terwijl wij het hier, net als iedereen aan de Caribe, kalmpjes aan doen, is Kerst voor de Hooglandtico´s het grootste feest van het jaar. De eindejaarsbonus die iedere werknemer hier krijgt, wordt daar helemaal uitgegeven aan kerstversiersels, kadootjes, feesten en sloten vol sterke drank. In San José is het jaarlijkse lichtfeest/ Fiesta de la Luz weer begonnen, een groot cowboyfeest wat twee weken duurt met o.a. 8000 (!) paarden in de straten van de hoofdstad en nep-stierengevechten, kermis en overal vrolijke mariachi- en pachanga muziek. Traditie van het bergland. Daar in het koele hooggebergte worden ook de kerstbomen gekweekt voor het hele land. Dat zijn geen fijnsparren of blauwsparren zoals in Nederland, maar ceders en cypressen...eigenlijk veel mooiere kerstbomen...groter en voller dan wat wij in onze hollandse huiskamer hadden staan en ze schijnen ook niet zoveel naalden te veliezen. Het kweken van sierplanten, hier ornamentales genaamd, is een grote tak van agro-industrie in Costa Rica. Nu in het winterseizoen zijn dat vooral de kerststerren (pointsettias) die met miljoenen tegelijk ge-exporteerd worden terwijl ze hier in het land zelf ook mateloos populair zijn. Maar ook draecenas, yuccas, cycassen, philodendrons, orchideeën en nog vele andere soorten tropische kamerplanten meer, worden hier geproduceerd. Dat zijn op de kwekerijen allemaal enorm grote struiken, waar loten (stekjes) vanaf geknipt worden, die dan in een bloempot met stekgrond en voeding gaan. Die kunnen jullie dan in een bloemenwinkel of een tuincentrum voor veel geld kopen om in je vensterbank te zetten, terwijl de moederplant intussen rustig verder groeit en bloeit op een Costaricaanse akker.
In onze vorige tuin hadden we een kersster staan...en dat was inderdaad geen potplantje, maar een flinke struik (zie foto). De onderste foto is van Ramona´s virtuele boerderij bij Farmville, helemaal in kerststijl op z´n Tico: met een cypres en een veld vol kerststerren....¡Feliz Navidad a todos!

Montezuma´s oropendola

Amazing wildlife

Volgens de natuurgids is dit een Quiscalus mexicanus oftewel, op z´n Amerikaans, een Great Tailed Grackler. Het is een mooie blauwzwarte vogel met een onhandige lange staart en hij woont bij ons in de tuin. Hij is heel grappig want hij kan allerlei geluiden steengoed imiteren, dus snoeihard klinkt het gepiep van onze wekker en het gerinkel van de telefoon door de tuin...die heeft hij een keer gehoord en doet hij nou steeds na. En met die moderne telefoons is dat niet eens gerinkel, maar een soort gekmakend zenuwen-muziekje...de minst irritante uit een lijst van tien waar je dan uit kan kiezen. Zo´n roltoeter van kinderverjaardagsfeestjes doet hij ook steeds na. En hondengeblaf. Echt een gezellige praatvogel is het en hij is bijna altijd bij ons in de tuin te vinden. Hij lijkt wel wat op een gewone kraai trouwens, maar dan z´n Amerikaanse neef: groter, mooier en glanzender. Hij heeft ook nog een heleboel felgekleurde familie-leden, die er allemaal even exotisch en adembenemend uitzien. Zal zo kijken of ik nog een plaatje kan uploaden...

Eindrapport

Woensdag 9 december was de Graduación oftewel het ophalen van de eindrapporten (en diploma´s). Dat gaat altijd vergezeld van een lange speech van de directeur; over hoe geweldig de school wel niet is- de beste van het kanton Talamanca- en in dit geval ook het voorstellen van een aantal nieuwe leerkrachten die de school vanaf 15 februari komen versterken. Tot zolang hebben de kinderen zomervakantie, dat is wel in de winter maar dat valt traditioneel samen met de koffieoogst hier...waarmee de kids vroeger dan mooi een handje konden meehelpen. Intussen hebben nog maar weinig mensen een koffieveld, maar het schooljaar blijft gelijk lopen aan het kalenderjaar. Net zoiets als dat bijna iedereen hier bij zonsopgang opstaat en om 21 uur gaat slapen; zelfs studenten en kantoormensen in de hoofdstad houden ´farmers hours´aan....dat is nou eenmaal de traditie hier en old habits die hard. Maar dat allemaal terzijde. Goed, Ramona´s rapport...de cijfers zijn percentages & ik hoop dat jullie het Spaans kunnen ontcijferen:

Español 88
Estudios Sociales 91
Ciencias 90
Matemáticas 84
Educación músical 95
Educación fisica 89
Manualidades 100
Caligrafia 90
Inglés 97
Computación 93
Frances A
Conducta 95

Dat laatste betekent trouwens gedrag en ´manualidades´ knutselen, Ramona´s favoriete bezigheid op school. Ze is dus over naar de vierde klas (groep 6) met de aantekening dat ze een lief en ijverig meisje is. Daar zijn wij ouders heel trots op! Zelf waren wij helemaal niet zo ijverig op school vroeger, dus waar ze dat vandaan heeft? Nee hoor, grapje....de intelligentie & toewijding van Ramona zijn natuurlijk helemaal genetisch bepaald;-)
Om haar te belonen voor haar tomeloze inzet bij het studeren, willen we haar graag een vliegticket naar Nederland kado doen, zodat ze volgend jaar haar familieleden en vrienden overzee weer eens uitgebreid kan zien en spreken! Die zomervakantie hier duurt 4 weken en hij valt volgend jaar van 29 juni t/m 23 juli....zet maar in je agenda dat ze dan bij jullie langskomt! Nou ja, met 95% zekerheid in ieder geval, dat wil zeggen dat we de financiering wel rond moeten zien te krijgen. Tickets San José- Amsterdam zijn wel iets goedkoper dan andersom (tussen de € 500-600) maar kinderen onder de 12 die alleen reizen, worden verplicht door de vliegmaatschappij begeleid en daar hangt nog een prijskaartje van zo´n € 100 aan, plus dat ze natuurlijk ook wel een zakcentje meekrijgt naar Nederland. Daar komen nog twee hotelovernachtingen in San José bij (je kan het hier niet riskeren om op de dag zelf naar het vliegveld ruim 200 km verderop te gaan rijden, voor het geval er weer eens een berg naar beneden stort op de snelweg en het verkeer een halve dag muurvast staat). Al met al dus wel een dure grap, maar we gaan hartstikke ons best doen om dat bedrag bij elkaar te harken...

Shandy rocks

Voor Ramona is intussen de zomervakantie begonnen, wat betekent dat ze drie maanden vrij heeft- zucht- en daarna naar de vierde klas (groep 6) zal overgaan. Ook is de regentijd zo ongeveer voorbij nu december aangebroken is, dus de kids spelen de hele dag op het strand! Dat is 100 % genieten voor ons en we vinden het heerlijk om hier te wonen....

Van dat nestje straatpuppies die we geadopteerd hadden, is er nog maar eentje over, snif! Na het heengaan van Tankie twee weken geleden, heeft ook Syl het niet gered en da´s natuurlijk best wel verdrietig voor ons. Pet semetary wordt het onder de mangoboom bij ons in de tuin, waar we de hondjes begraven hebben. Arme kleine magere hondjes die geen moeder meer hadden. Die het ondanks de lekkere puppiebrokjes, verse melk, optimale veterinaire zorg en heel veel liefde van ons....niet gered hebben. Survival of the fittest, is het volgens de dierenarts....ze hadden gewoon weinig weerstand omdat ze te vroeg van de moederborst af waren.
Maar goed, eentje doet het dus wel goed....de allerlelijkste van het nest, de middelste op de foto, is een zeer bijdehand & levenslustig hondje. We hebben haar Shandy genoemd, met een knipoog naar de jaren zeventig toen iedereen z´n hondjes Sherry of Whisky noemde...althans in mijn herinnering...en van die grote valse bouviers had je toen ook, die heetten altijd Brutus of Caesar, remember? Maar goed, Shandy lijkt net een vleermuis op hoge dunne pootjes. Lief en braaf is ze wel en ze lust al net zo graag pasta als de rest van onze huisdieren, inclusief de kat Simba.
Vier honden (Maya, Mezcla, Mambo & Shandy) hebben we nu nog over en eerlijk gezegd...vind ik dat ook wel meer dan genoeg.

Voor onze jongere lezertjes: Shandy was vroeger een soort frisdrank met 0,5 % alcohol erin, erg populair kinderdrankje in de jaren 70 en 80, te krijgen in blikjes op elke straathoek. Afgeleid van Sneeuwwitje, dat was 7-up met een scheut bier erin....dat kregen kinderen vroeger als ze met hun ouders meemochten naar het café. Een Bifi-worstje kreeg je daar meestal ook nog bij, als ik me dat goed herinner. Shandy en Sneeuwwitje zijn zo ongeveer ondenkbaar in deze tijden...zeker verboden door de Europese Unie ofzo. Nu zuipen kinderen zich in coma met pure wodka en publiceren daar filmpjes van op Youtube, da´s het verschil...sign ´o the times...