De weermevrouw en de muggetjes

De weermevrouw hield het er in het avondnieuws gisteren erbij dat het vandaag, zondag 14 oktober, eindelijk weer eens een droge dag zou worden. Goed nieuws voor de bewoners van diverse kustplaatsen waar het rivierwater 1 meter hoog in de woonkamers staat. Goed nieuws ook voor de 3.500 Costaricanen die volgens de Rampenbestrijdingsdienst accuut gevaar lopen bedolven te worden onder naar beneden glijdende berghellingen. Minder goed nieuws: de weermevrouw sloeg de plank helemaal mis... Het regent en dondert op dit moment zoals het de hele week nog niet gedonderd en geregend heeft. En dan te bedenken dat vanaf afgelopen maandag tot vrijdagavond evenveel water naar beneden is gekomen als normaal in de hele maand oktober. Morgen, aldus dezelfde weermevrouw, bereikt een tropische depressie de Atlantische kust en dat levert weer een hele week regen op, dag en nacht. De wetenschappers in CR houden het op een combinatie van La Niña en een veranderend klimaat als gevolg van de globale opwarming. Diezelfde opwarming wordt ook gezien als oorzaak van het snel oplopende aantal dengue-gevallen (en doden). Elke graad verhoging zorgt ervoor dat de muggetjes die de dengue verspreiden het ook honderd meter hogerop overleven. Dat heeft ertoe geleid dat die beestjes het nu ook goed doen in steden in de Centrale Vallei zoals San José en Alajuela. By the way, wij zitten een flink stuk hoger... Honderden ambtenaren van Gezondheidszorg zijn er op uit gestuurd om in de meest betroffen gebieden bij alle huizen aan te kloppen om de bewoners te wijzen op mogelijke maatregelen die ze zelf kunnen nemen, zoals bijv. het opruimen van oude autobanden etc. die nogal wat mensen gewoon in hun achtertuin flikkeren en voor de vrouwtjesmuggetjes een ideale plek vormen om hun eitjes te deponeren. Mochten de ambtenaren in een huis de lieftallige beestjes aantreffen, dan biedt men de bewoners aan om het huis eens flink uit te roken. Bij uitzondering wordt er nu dus wel eens een keer ingegrepen door de overheid en laat men het niet alleen bij mooie woorden. Complicerende factor in dit geheel is dat men in Guanacaste, Limon en ook Alajuela de desbetreffende ambtenaren niet eens te woord wil staan, laat staan het huis in laat. ¨Nee hoor, bij ons ligt geen basura in de tuin, dan moet je bij de buren zijn¨. Of: ¨Nou, de buren ruimen ook niets op, dus waarom zou ik?¨. De minister van Gezondheidszorg kondigde daarop harde maatregelen aan. De behuizingen van weigerende bewoners zouden onbewoonbaar worden verklaard, de bewoners zouden tijdelijk moeten verkassen en pas hun huizen weer in mogen nadat de Ongediertebestrijdingsdienst de beestjes heeft uitgemoord en de basura verwijderd. De harde woorden van mevrouw de minister hadden nul komma nul effect. De desbetreffende bewoners weten immers heel goed dat over een week of zes dengue geen actueel thema meer zal zijn. Dan begint
het droge seizoen, hebben de beestjes minder broedplaatsen, daalt het aantal ziektegevallen vanzelf, de krant publiceert een grafiekje waaruit de dalende lijn moet blijken, de voorlichter van de minister verklaard dat dit alles duidelijk aantoont dat het beleid van mevrouw de minister een doorslaand succes is, de minister – die ook wel weet dat dit allemaal kolder is – glundert en gaat over tot de orde van de dag: het knippen van lintjes. Komt nog bij dat nogal wat boeren (in bijv. Guanacaste) hebben verklaard de ambtenaren van hun terrein te schieten...

De Banco Nacional

Met een pinpas uit Europa kun je in Costa Rica bij een hele reeks automaten uit de voeten. Voor een toerist uit de EU zijn traveler cheques e.d. dan ook niet (meer) nodig. Iemand die van plan is door de bergen van Talamanca of de wouden van het schiereiland Osa te gaan wandelen, pint de nodige colones in de Meseta Central en kan daarmee bij elke pulperia terecht. Wel wat kleinere coupures meenemen, want lang niet elke pulperia heeft terug van 10.000 colones (een paar maanden geleden nog 15 euro, nu 13,50, dus dat gaat hard). Omdat wij hier willen blijven, was het zaak om hier een bankrekening te openen. Costa Rica kent een hele rits banken, maar niet elke bank is even betrouwbaar en de dienstverlening verschilt enorm. De kranten staan hier bol van ingezonden brieven van boze bankklanten die al weken wachten op overgemaakt geld. Het verzilveren van een cheque kan bij sommige banken maanden duren. Internetbankieren is bij 9 van de 10 onmogelijk. Op aanraden van de advocaat kwamen we terecht bij de Banco Nacional. Daar schijnt het overmaken van geld van en naar Europa probleemloos te gaan (we wachten af), je kan een Eurorekening openen, naast een colonesrekening. Met de pas van de colonesrekening kun je pinnen, en via internet kun je Euro´s overboeken naar de colonesrekening (zijn benieuwd). Nu is het openen van een bankrekening in Nederland een kwestie van minuten (soit, zeg een half uur), hier zitten de zaken toch ietwat gecompliceerder in elkaar. Om 9 uur kwamen we binnen bij de bank, je trekt een nummertje en wacht vervolgens 1 uur op je beurt. Allerlei reisboeken maken je wijs dat je (zeker in de Centrale Vallei) overal terecht kan met Engels. Dat zouden de Costaricaanse jongens en meisjes allemaal leren op school. Dat geldt dan in ieder geval niet voor winkel- en bankpersoneel. Ook niet voor politieagenten, trouwens. Nu wisten we al, na een bezoek aan ´n bank om Euro´s te wisselen, dat dit het geval was en daarom hadden we Roy gevraagd om mee te komen voor het geval we er in het Spaans niet uit zouden komen. Goed, we zijn aan de beurt. Leggen uit wat we willen, en waarom. Het meisje van de bank, heel erg vriendelijk, verklaart dat het allemaal geen probleem is. Eurorekening, colonesrekening, internetbankieren, een hypotheek, U roept maar! Het meisje opent een of ander programma op haar pc en allerlei formulieren rollen uit de printer. Alle gegevens uit de paspoorten worden ingevoerd in de pc, en met de pen vervolgens nog eens twee keer ingevuld op de formulieren. Paspoorten en formulieren worden gekopieerd en dan moet alles worden ondertekend. Het meisje vraagt om een huurcontract en een reçu dat er stroom of telefoon wordt betaald. Dat wisten we van tevoren en die paperassen hadden we dus paraat. Het meisje bestudeert een uur lang het huurcontract. Er moet vervolgens 10.000 colones worden gestort om de rekening te kunnen openen. We overhandigen het vriendelijke meisje een briefje van 10 mil en krijgen weer twee formulieren onder de neus. Dan de Eurorekening. Dat levert nog meer formulieren op dan de colonesrekening. Het meisje vraagt in welke plaats de bank in Nederland is gevestigd waar vandaan de Euro´s maandelijks worden overgemaakt. Je zegt ¨Amsterdam¨. Het meisje zoekt in haar pc, en verklaart tien minuten later dat Amsterdam er niet in staat. Het meisje ziet dat ik haar enigzins verbijsterd aanstaar en draait haar scherm om zodat ik het zelf kan zien. Op het lijstje van Nederlandse ¨steden¨ staan 12 namen: de provincies! Ik wijs op Noord-Holland en het meisje vinkt opgelucht het aangewezene aan. Pff. Tussen al het werk door wordt vrolijk gebabbeld over pc´s, laptops, goedkope winkels en van alles en nog wat. Het is inmiddels half twee. Er moet 30 euro worden gestort en het meisje laat trots een apparaat zien waarmee de echtheid kan worden gecontroleerd. Geweldig vindt ze de Eurobriefjes. Moet je eens zien wat er allemaal oplicht onder de UV-lamp! Heel goed, die Europeanen, vindt ze, heel wat anders dan die colonesbriefjes waar niets oplicht... Nu hebben we alles wel gehad en denken we dat ze de pasjes gaat aanmaken. Nee, zegt het meisje, dat doet een andere mevrouw en daarvoor moeten jullie morgen terugkomen. Ze geeft ons een papiertje mee ter grootte van een vloeitje met daarop twee cijferreeksen. Goed bewaren, zegt het meisje. Een dag later zal blijken waarom. Gewapend met allerlei papieren en een vloeitje verlaten we de bank. De volgende dag vervoegen we ons bij de andere mevrouw, na een uur zitten in de wachtkamer. Die mevrouw vraagt weer om de paspoorten, is een uur in de weer met haar pc, belt een keer of vier, vijf, met het meisje van gisteren, en babbelt over van alles en nog wat. Hoera, onze namen staan in haar pc! Maar niet de rekeningnummers. Ze vraagt om het vloeitje. Vloek, waar heb ik dat maldito vloeitje?, hehe het vloeitje...), klopt het nummer in haar pc, ze verlaat haar hokje en komt een half uur later terug met de pinpas voor de colonesrekening. We informeren naar de Eurorekening. De mevrouw belt weer herhaaldelijk met het meisje, weer de paspoorten op tafel, weer het vloeitje. Weer allerlei formulieren. Ze loopt weer weg, en overhandigt ons trots een bankboekje met allerlei eurosymbolen erop. De eurorekening is een feit. Dat was het, zegt de mevrouw. Met een muchos gracias en een con mucho gusto als respons verlaten we het bankgebouw, trotse bezitters van een tweetal Costaricaanse bankrekeningen! We hebben net berekend dat het vriendelijke meisje op z´n hoogst twee bankrekeningen op een dag opent. Of dat altijd zo lang duurt, willen we van Roy weten. Natuurlijk, zegt ie. Soms wel langer. En dat kan kloppen: in het hokje naast ons zat al die tijd een Canadees echtpaar met kind. Ze spraken geen woord spaans, en de mevrouw van de bank geen letter engels. Terwijl in ons geval formulieren en papieren werden uitgewisseld, gebeurde er bij de Canadezen hoegenaamd helemaal niets. Toch benieuwd hoe lang die er nog hebben gezeten...

Costa Rica

De volcan poias

Het is een mooie volcan
Hij gaat over 40 jaar gaat hij uitbarste
Wij zijn aar is een keer ge weest
Het is een goen meer en hij maakt wolke

Karaoewe met mama

Mama ging engelse litjes sienge
En se ging

Help singe ider een moest lage
En papa moest ook een keer siente
Toewel hij self sij hui op
Naja hij wert ge dwonge

Alaguela

We gienge met de taxsi van juan Santamaría
Met een taxsi van het hotel gienge we naar het hotel
Ik gieng meteen naar bed bet om dat al 12 uur was ovso

Van Ramona

Politiek incorrect feestje...

Vandaag, 12 october, is het nationale feestdag in Costa Rica. Op die dag, maar dan in 1502, parkeerde ene meneer Colon zijn schepen voor de kust van het huidige Limon waar hij vriendelijk werd ontvangen door de inheemse bevolking. Colon had Costa Rica ¨ontdekt¨. Eigenlijk arriveerde Colon op 8 september 1502 voor de kust van Limon, maar dat terzijde. Men viert het dus op 12 october met de El Dia de las Culturas. Tot voor kort werd het El Dia de la Raza, de Dag van het (blanke) Ras genoemd, want met meneer Colon kwam natuurlijk de Beschaving (het geloof, het schrift, vuurwapens en vuurwater, bloedhonden, slavernij, gevangenissen en een aantal ziektes, waaronder syfilis). Binnen een mum van tijd was de inheemse bevolking gedecimeerd en had het Blanke Ras, met God aan zijn zijde, de touwtjes in handen. Het Blanke Ras had evenwel geen trek in hard werken, en omdat het restant aan inheemsen zich had terug getrokken in gebieden die nog niet waren ¨ontdekt¨, haalden de Spanjaarden, want dat waren het, wat negers uit Afrika om de klus te klaren. Met andere woorden, reden genoeg om een feestje te bouwen. Ergens eind vorige eeuw bedacht een aantal verlichte Costa Ricanen (blank, dat dan weer wel) dat De Dag van het Ras eigenlijk wel een ietwat ongelukkige benaming was. Het waren de hoogtijdagen van de Anti-Apartheidstrijd en racisme kon eigenlijk niet meer. Maar de Costaricanen (behalve de inheemsen dan) hadden geen zin om zich een feestje door de neus te laten boren (op 12 october begint namelijk het Carnaval in Limon), en het parlement besloot de 12de october om te dopen tot De Dag van de Culturen. De redenering van de politici: op die dag, in 1502, kwamen allerlei culturen bij elkaar en door de geleidelijke vermenging van die culturen kwam het uiteindelijk tot een unieke Costaricaanse cultuur, sterker dan de oorspronkelijke aparte culturen. Apekool, want tot een vermenging is het nooit echt gekomen (anders dan in bijv. Mexico). Wat er nog over is van de oorspronkelijke bevolking leeft in afgelegen reservaten in het Talamanca-gebergte in bittere armoede en blank Costa Rica (het merendeel tenminste) negeert hun bestaan. Houden we over: het Blanke Ras en het Zwarte Ras. Tot de jaren vijftig van de vorige eeuw mochten de Afro-Caribeanen zich niet eens vestigen in de Centrale Vallei, ze hadden niet eens de Costaricaanse nationaliteit… Dan is het lastig cultuurtjes mengen… Het merendeel van de blanke Costaricanen beschouwt de bevolking van Limon, want daar wonen de Afro-Caribeanen, als inferieur en crimineel. Van vermenging is dan ook geen sprake. De bewoners van de Valle Central komen niet graag in Limon, behalve dan in de week na de 12de october, want dan trekken hele volkstammen naar Puerto Limon om zich een week lang te buiten te gaan aan drank, dope en de dames van plezier. Voor de Limonezen is er trouwens dit jaar helemaal geen reden om de Dag van de Culturen te vieren want de regering heeft het carnaval dit jaar verboden. Er heerst namelijk een dengue-epidemie (niet alleen in Limon, maar dat terzijde) en de blanke carnavalsvierders zouden wel eens doodziek terug kunnen komen. De Limonezen, met hun eigen politieke partijen, eigen vakbonden, eigen taal en andere ongemengde zaken, zijn niet erg ingenomen met het ministerieel verbod, want de regering boort Limon, toch al niet de rijkste provincie van het land, daarmee nogal wat inkomsten door de neus. Dit jaar moet Limon het doen met de westerse surfdudes en de turistas op zoek naar een lolletje die wat centjes komen uitgeven in Cahuita.
En verbod of niet, op dit moment is het nogal problematisch om Limon te bereiken. Het regent, als gevolg van La Niña, al een hele week zo hard dat de grond meer dan verzadigd is. Eigenlijk zou het ook in oktober, de maand met de meeste neerslag, ´s ochtends droog moeten zijn, tot een uur of een, twee. Dit jaar dus niet, en volgens het Republikeins Costaricaans Metereologisch Instituut kan dat nog wel even duren. Een depressie van jewelste ligt geparkeerd voor de Pacifische kust en jaagt dag en dag regenwolken de berghellingen op. Al dat water kolkt vervolgens weer naar beneden (de stuwmeren zijn overvol) en sleurt berghellingen, huizen, wegen en bruggen met zich mee. Gisteren kwam in een barrio, eigenlijk een krottenwijk, in Atenas een berghelling naar beneden en een aantal hutten – hier viviendas geheten – werd bedolven onder een metersdikke modderstroom. Meer dan 10 doden, straatarme Ticos en Nicas. Eigenlijk hadden die viviendas daar helemaal niet mogen staan, de helling was namelijk al instabiel. Maar voor een officiële bouwkavel en betonnen fundering hadden deze mensen geen geld, maar je moet toch wat en dus spijkerden ze hun hutjes in elkaar op een levensgevaarlijke plek. Wrang detail, Atenas is tevens de stad met, volgens de NASA, het ¨beste klimaat ter wereld¨. Gevolg: horden rijke Amerikanen in gated communities, tot de tanden gewapende guards, en shopping malls. De Amerikanen (en ook nog wat Europeanen) bouwen hun villa´s – een Tico-huis is hun te min – op de beste (en veiligste) stukken land. Ze zijn daarenboven ook nog eens bereid om de beurs te trekken en idioot hoge bedragen neer te tellen voor een kavel. Voor Juan Tico en Juanita Nica – met beduidend minder pecunia (300-400 dollar is al veel in een land waar de prijzen niet echt veel lager liggen dan in het Westen) – resteren de slechtere en gevaarlijkere stukken land. En ook al mag het dan officieel niet, gebouwd wordt er toch. En de overheid laat het oogluikend toe. Wetten en regels, sowiso al gevallen apart hier. Officieel worden de wouden beschermd, er wordt gekapt bij het leven… Vuurwapens zijn verboden, er wordt bij tijd en wijle geschoten alsof het ´t Wilde Westen is… Officieel heb je voor elk motorvoertuig, en zelfs een brommer, een rijbewijs en verzekering nodig, half Costa Rica rijdt zonder rijbewijs, zonder nummerplaten, en natuurlijk zonder verzekering, rond… Grootste aantal verkeersdoden – relatief dan – op het Westelijk Halfrond. Officieel mag je geen schildpaddeneieren rapen en verkopen, ze zijn te krijg voor 40 eurocent in de eerste de beste karaokebar… Iedereen is belastingplichtig, op de multinationals na, moet de eerste Tico of migrant nog tegenkomen die netjes de centjes afdraagt… Prostitutie met minderjarigen is zwaar strafbaar, voor de hoteliers aan de kust geen enkele belemmering om kamers te verhuren aan vunzige en bezopen Westerlingen in gezelschap van overduidelijk minderjarigen… De politie moet natuurlijk de wet handhaven en corruptie is officieel uit den boze, de Costaricaanse ambtenaar – en dus ook de agent – is niet vies van wat extra inkomsten. Vorige week werden twee agenten gearresteerd die zich na gedane arbeid onledig hielden met het beroven van crackdealers. Het ging ze daarbij niet om de poen maar om de bolletjes… En natuurlijk is elke Tico en Tica zich van deze discrepantie bewust, ook de heren en dames politici, maar iedereen doet vrolijk alsof er niets aan de hand is. Wij dus ook… Nee hoor, we gaan ons natuurlijk netjes aan de wetjes houden, dat wil zeggen: in ieder geval tot de residençia binnen is…

Internetperikelen

Ook in Costa Rica heb je, als je niet al te ver van de bewoonde wereld zit, toegang tot de modernere communicatiemiddelen. In de Valle Central heb je bijna overal bereik met een mobieltje. In Talamanca of Upsala dus niet… In dezelfde Valle Central is het ook mogelijk om een internetabonnement te krijgen. Je doet er dan wel slim aan om dat aan te laten vragen door een ingezetene. Anders ben je zo acht manden verder. De procedure werkt als volgt: je vraagt eerst een telefoonaansluiting. Een week later komen twee jongens met een lange instabiele ladder om vanaf de leiding boven in de straat een telefoondraad door te trekken naar je huis. Twee uur later kun je bellen. Het is wel zaak om door de telefoon te schreeuwen, want de lijn is slecht… Vervolgens kun je bij staatsbedrijf Racsa, die zich ´´lideres en Internet´´ noemen, een 56kb modem-abo bestellen in de grote stad. Op een groen papiertje met carbondoorslag schrijft een dame met onleesbaar schrift vervolgens een hele reeks onleesbare cijfertjes en lettertjes. Ergens daartussen zit je inlognaam. De dame zegt dat je de volgende dag kan internetten. Een stemmetje in je hoofd zegt dat dat niet kan… Die dag probeer je zo goed of kwaad als het gaat de code en je password op de doorslag te ontcijferen. Dat klop je in. Vervolgens zoek je op diezelfde papiertjes naar een inbelnummer. Nada. Maar goed, Racsa heeft een helpdesk, Engelstalig nog wel, zeggen ze. Je belt en vraagt naar het inbelnummer voor jouw gebied. Vervolgens krijg je een netnummer aan de andere kant van het land. Het buurmeisje, Diana, weet het nummer gelukkig wel. Inbellen dan maar. ¨Loginnaam en password onbekend¨. Misschien was die a toch een o? En die d een cl? Diana zegt: daar staat ´noldo´, Roy houdt het op ´naclo´. Ik weet het niet meer… Twee dagen later en vele mogelijke combinaties verder, laat je Diana naar de spaanstalige helpdesk bellen, want de engelstalige beschikt over een dusdanige rudimentaire kennis van die taal, dat je er bijkans om moet lachen. Diana hangt een half uur aan de lijn. De meneer van de helpdesk wil het contractnummer weten. Dat moet op het groene papiertje staan, maar staat er dus niet op. De meneer vraagt vervolgens naar de inlognaam. Diana zegt ´´Noldo´´. Dat staat niet in de meneer zijn compu, maar het begint hem te eindelijk te dagen… ¨Ik weet het al, die naam bestond al, en toen hebben we hem maar verandert in Naldo¨. Om dat even door te geven aan de klant, ho maar… Soit, je hebt stroop-internet. Nu mag je dan breedband aanvragen. Dat hebben we inmiddels gedaan, benieuwd wat dat allemaal gaat opleveren.

Maiah & Sabu

Het zijn 2 pupies
De merk daar van is Alaska malamoete!
Se zijn wit met bruine ooge
Jongetje en mijsje
0 jaar
Se slaape 17 uur per dag
Sabu is gooter dan maiah
Maiah is breeder klijner en sterker
Elke ogtent lige eer 10 poepjes en plasmes
Sabu is soo dom!
Want gister ging sabu een poepje ge legt op maiah!

En toen maiah soo boos wert
Maar ik weet zeeker dad als julie come dad se op je sprienge




Van Ramona

De ent

San Isidro de Alajuela

Na een dag of 10 hotel, een maandje El Roble (druk, heet en lawaaierig), zijn we nu aanbeland in San Isidro de Alajuela (een dorpje met ca. 3000 inwoners (voornamelijk koffieboeren en landarbeiders), 2 winkeltjes, een kroeg (nog niet van binnen gezien), ´n tandarts en een medische post. En natuurlijk een kerk en wat scholen. San Isidro ligt op de helling van Volcan Poas (wel actief, maar wel op 20 km. afstand – hopelijk voldoende… We kijken uit op immense koffievelden en de vulkaan Barva. ´s Avonds zie je in het dal de lichtjes van Alajuela. Hier, op 1600 meter hoogte, is het een heel stuk koeler, en vanaf een uur of twee trekken de wolken de hellingen op. Nu, op het hoogtepunt van het regenseizoen, regent het zowat continu en verandert de straat af en toe in een rivier. IJs en weder dienende, dalen we af en toe af naar de grote stad om proviand in te slaan (in de winkeltjes hier hebben ze wel van alles, maar ook weer van alles niet, en het de berg op zeulen van al die spullen verhoogt ook de prijzen, zelfs van de peuken ), maar voor restaurantjes, kroegen e.d. kun je goed in de omgeving terecht. Zo zijn we een week geleden met twee Costaricaanse vrienden (Roy – koffieboer en deeltijd-taxista – en zijn vrouw Andrea) naar een karaoke-bar annex restaurant geweest in een dorp ´n paar kilometer verderop zonder naam. Het publiek bestond uit ons drieen, Roy, Andrea en een bevriend stel. Na het nuttigen van het avondmaal en enige Imperials, begon stel nr. 2 luidkeels te karaoken, gevolgd door Andrea, en vervolgens Natasha. De kroegbaas had namelijk ook een zelfgebrande karaoke-dvd met engelstalige jaren 60 en 70 klassiekers. Natasha, luidkeels toegejuigd door het publiek (inmiddels aangvuld mete en jong stel Costaricaanse geliefden die het geheel met stijgende verbazing aanschouwden), kon het niet laten een stuk of vijf klassiekers ten gehore te geven. Ook ik moest er aan geloven, maar daar bestaan gelukkig geen opnames van…

Afgelopen zondag was het dan zover: het referéndum over het TLC. Wekenlang hielden de opiniepeilingen het op een overwinning voor No, maar een massieve perscampagne, druk en dreigementen van de kant van de regering en de VS, en nog wat fraude, hebben er toe geleid dat het toch een ´´overwinning´´ voor Si is geworden, 51 tegen 49 procent, een uitslag die niet wordt geaccepteerd door No, maar who cares… Nu zijn ze de stembriefjes handmatig aan het hertellen, en dat kan nog wel twee weken duren. Een reprise van Florida, drie jaar geleden, zeg maar. Dan loopt er verder nog een procedure bij de Costaricaanse Kiesraad wegens niet-toegestane overheidsbemoeienis. Wat het uiteindelijk allemaal wordt, dat is pas bekend in februari 2008.

In december wordt Ramona ingeschreven bij de plaatselijke school. Omdat ze de spaanse taal nog niet machtig is, begint ze in groep 1. Dat lijkt een stap terug, maar hier gaan de Costaricaanse kindertjes pas naar school als ze 7, 8 jaar zijn. Ze komt dus in een klas terecht met leeftijdgenootjes, en zodra ze het Spaans afdoende machtig is mag ze verder naar groep 2. Het Nederlands en rekenen houden we zelf bij, dus een al te grote achterstand zal ze hopelijk niet oplopen. Ramona verheugd zich er nu al op dat ze straks een schooluniform krijgt (witte blouse, donkerblauwe broek, lichtblauwe sokken en zwarte schoenen. Verder heeft Ramona hier in het dorp al twee vriendjes gemaakt (Eduardo en Allan, de zoontjes van R&A), die regelmatig op bezoek komen. En soms gaat Ramona bij hun langs om te spelen.

Sabu en Maiah (de twee Alaska Malamute – Salmoyedo puppies) groeien als kool. Sabu, een klotskop die bij de geboorte duidelijk minder hersencellen heeft meegekregen, krijgt les van zijn zus Maiah – kleiner maar hem duidelijk de baas – in hond zijn. Als het regent, en dat doet het dus zoals gezegd nu bijna voortdurend – rennen ze door de tuin en verandert de huiskamer na afloop in een modderpoel. Even kijken of het lukt om een foto mee te sturen…
Volgende keer meer…

p.s. Een foto uploaden lukt dan wel, maar het duurt maar liefst 10 minuten. Als stroop door een rietje...