Puntarenas

(gisteren deze bijdrage van Natasha niet gepost. nu klopt de volgorde niet :-), soit)

Gisteren met z´n vieren een uitstapje naar de badplaats Puntarenas gemaakt, waarbij we voor het eerst van ons leven de Pacífico (de Grote, Stille Oceaan) gezien hebben. ´s Morgens zat Ramona te mokken dat ze liever naar school wilde (de eerste dag al veel nieuwe vriendjes gemaakt namelijk) maar een dagje zon, zee & zand tussendoor is natuurlijk ook niet verkeerd.
Vantevoren hadden we wel onze twijfels over Puntarenas, hoewel het op het vasteland ligt en niet op het schiereiland Nicoya met al z´n all-inclusive resorts en bijbehorende smurrie in zee. Alle reisgidsen schrijven namelijk: dit is het Zandvoort van San José (Puntarenas betekent ook nog Zandpunt), het is rommelig en desolaat en de enige attractie is de veerboot naar Paquera, Nicoya. En de enige literaire verwijzing naar Puntarenas komt uit Peter Moore´s The Full Montezuma en luidt:
´Puntarenas was a ramshackle harbour town that smelled like an oversized tin of catfood had been opened and left in the sun, and if we hadn´t had to go there to catch the ferry across the Gulf of Nicoya, we wouldn´t have. It was a town of crumbling concrete buildings, exhaust fumes and Chinese restaurants, perched on the end of a sandy peninsula and never more than four blocks wide. Our guidebook said it was popular with holidaying Costa Ricans who were willing to overlook the oily, polluted beaches and the fact that there was absolutely nothing to do there.´
Maar de werkelijkheid is anders: ze hebben kennelijk inmiddels de boel opgeruimd en aangeharkt en we hebben er een prettige, zonnige stranddag beleefd. Op een doordeweekse dinsdag in februari heb je de (schone) stranden zo ongeveer voor jezelf alleen en het zwemwater is OK. Langs het strand loopt de kilometers lange Paseo de los Turistas (inderdaad een boulevard zoals in Zandvoort) met allemaal hotels, restaurantjes en feesttenten, zo goed als verlaten op deze dag. Ramona heeft urenlang in de branding en met zand gespeeld terwijl wij onder de kokospalmen een biertje dronken en bruin zaten te bakken, heerlijk!
De Pacífico is anders dan de stranden aan de andere oceaan: het zand is witgrijs en heel fijn, er zijn geen schelpen maar er staan wel veel bomen op het strand (fijn om onder te liggen bij een middagtemperatuur van 34 graden C.). Het uitzicht is prachtig, allemaal berglandschappen en blauwe zee. Na de obligate zonsondergang trokken we onze kleren maar weer eens aan om lekker te gaan eten. Met z´n vieren gegeten en zes drankjes erbij kostte slechts zo´n 13 euro, de bus (2 uur reizen) kostte slechts 2 euro per persoon, al met al heel betaalbaar dus en zeker voor herhaling vatbaar. Je moet je gewoon niks aantrekken van wat in reisgidsen staat en zelf oordelen over een plaats (andersom hebben diezelfde gidsen ons ook vaak genoeg jubelend naar deprimerende stadjes vol betonkolossen gestuurd, dus).

Ondertussen is dit Tabe´s laatste vakantiedag in Costa Rica, hij is helemaal zondoorstoofd en vanmiddag laat hij zich nog effe knippen& scheren bij de barbería in Alajuela, samen met Noël.
Komt hij weer helemaal als nieuw aan in winters Europa.

Verder is het deze week wennen voor ons om elke dag om 5.30 op te staan en Ramona frisgeboend in een gestreken uniformpje af te leveren bij de Escuela. Een heel prettige school overigens,in een gezonde omgeving met heel vriendelijke juffen, meesters en kindertjes. Zelfs veel stadsbewoners in de vallei sturen hun kroost 10 km omhoog de berg op naar deze school omdat hij zo goed is.
Tot slot hebben we deze week een wandelende schemerlamp in huis gehad, woef Maya heeft zo´n kap om haar kop om te zorgen dat ze niet in haar buik bijt en zo de hechtingen er uittrekt. Wat haar er niet van weerhoudt om met haar broer te ravotten, gelukkig. A.s vrijdag gaan we met haar naar de dierenarts om de hechtingen te laten verwijderen en komend weekend maken we met de advocaat een uitstapje naar La Suiza de Turrialba, om diverse landerijen te bekijken. En maandagavond staan Noël´s ouders alweer op het vliegveld, om hier een maandlang te verblijven.

Kerstkaart is aangekomen ;-)

Tabe vanmorgen naar het vliegveld gebracht voor de lange vlucht terug over de plas. Zien hem over een jaar weer als het goed is, het beviel hem wel geloof ik. Twee-eneenhalve week is eigenlijk te kort voor Costa Rica. Om in die tijd alles te zien is ondoenlijk, of je moet de hele tijd in de bus gaan zitten. Maar soit, de Arenal, de Turrialba en Cahuita komen dan volgend jaar wel. Moet trouwens even kalm aan doen met m´n laatste pakje shag want maandag weer naar het vliegveld, dan om mijn ouders af te halen. Zij blijven een maand. Denk dat we het met hun ook kalm aan gaan doen. Pura vida, zeg maar. Bij terugkomst van het vliegveld lag een kaart in het gras. Kerstkaart van Renate. Kerstkaart... Dat doet de hoop herleven dat ook de pakjes die vanuit Nederland zijn verstuurd nog een keer aankomen. Ook maar even uitzoeken wat die ongein bij DHL moet kosten.
Even terugkomend op Playa Caca. Het ziet er eindelijk naar uit dat het ministerie toch gaat ingrijpen. Hoteliers die zich namelijk wel aan de milieuvoorschriften houden, en best een hoop geld erin hebben gestopt, zijn namelijk woedend op hun concurrenten die het allemaal niets kan schelen. Heb je een miljoen dollar in een waterzuiveringsinstallatie gestopt, loost de buurman zijn drek gewoon in zee. Zwemmen jou klanten (met een wasknijper op hun neus) in de troep van de buren. Die komen ook nooit meer terug. Zoals een van de woedende ondernemers het verwoordde: ¨Dit is onhoudbaar, zo slachten ze binnen een paar jaar de kip met de gouden eireren¨. Iets vergelijkbaars heeft zich jaren geleden afgespeeld in Puntarenas. Zwaar vervuilde stranden, toeristen die hun toevlucht zochten in alternatieve badplaatsen als Jaco etc. Inkomsten in Puntarenas holden achteruit. Noodgedwongen zijn er toen maatregelen getroffen om de boel op te ruimen. Maar zie maar eens van je stinkimago af te komen. Slopen gaat sneller dan opbouwen en in Puntarenas is het op het strand meer dan rustig, in tegenstelling tot andere stranden die vol liggen in het hoogseizoen. Mijn tip van de week voor mensen die overwegen naar CR te komen om aan het strand te gaan liggen: sla Jaco en vergelijkbare door coke en herrie verziekte badplaatsen over en probeer het eens in Puntarenas. Rustig, en het scheelt zo de helft qua poen. Gewoon de Tico-prijzen en niet de fantasieprijzen die ze elders durven te vragen omdat ze er vanuit gaan dat die toeries toch wel schokken...
Vandaag even bijkomen, morgen met Mayah naar de dierenarts om de hechtingen te laten verwijderen, en dan van het weekend met A., onze advocaat, naar de omgeving van Turrialba – La Suiza om wat lappen grond te bekijken. Hypotheekrente zakt, goed nieuws.

Tico-mentaliteit

Het hotel De Gelukkige Papagaai, officieel gesloten vanwege het illegaal lozen van stront e.d. in een ernaast gelegen rivier gaat gewoon verder alsof hun neus bloedt. Autoriteiten kijken gewoon toe. Er is nu wel gekeken naar de andere luxe-resorts in de omgeving en geeneen blijkt zich te houden aan de regels. Alarmerende krantenkop vanmorgen: ¨Rioolwater dreigt Guanacasteekse stranden te vernietigen¨. Naast het populaire strand van Tamarindo lozen tientallen smeerpijpen hun inhoud direct op het strand. Het strand heeft officieel de blauwe vlag maar je surft er op de all-inclusive drollen. Ja, zeggen de gezondheidsautoriteiten, dat vormt zeker een gevaar voor de volksgezondheid maar wij beschikken niet over de middelen om er iets aan te doen. De gemeentelijke autoriteiten zeggen er ook niets aan te kunnen doen. De krant citeert een snuisterijenverkoper op het strand: ¨Mijn vrouw zegt dat we een eind verderop moeten gaan staan omdat het hier stinkt naar stront, maar dit is een goed verkooppunt omdat hier de toeristen het strand opkomen¨. ¨De grote vervuilers gaan gewoon door, onder de ogen van de niet-ingrijpende autoriteiten¨. Krijg je ervan als je geregeerd wordt door mensen die in een fictieve werkelijkheid leven. Dat schijnt een karaktertrek te zijn van meer Tico´s, gewoon niet ingrijpen, lost het probleem zich misschien zelf wel op. Als het zich in de VS en Europa rondspreekt dat je in Guanacaste in je eigen drek zwemt, gaat dat wellicht ook gebeuren.

Nu wat citaten van andere immigranten die een indruk geven van de Tico-mentaliteit, maar dan humoristischer dan de treurige lamlendigheid van de Broertjes:

Agent houdt toerist aan: Jij hebt te hard gereden.
Toerist zuigt uit duim: Kan niet, werd een kilometer terug al door tegenmoetkomende automobilist gewaarschuwd dat jij hier stond.
Agent: Wat voor auto was dat?
Toerist: Eh, een witte Hyundai!
Agent springt in zijn auto en roept: Die krijg ik wel, die vuile verrader!

Man gaat naar meubelmaker die al weken achterloopt met zijn werk.
Meubelmaker: Gisteren kreeg ik het niet af, ben in slaap gevallen.
Klant: Zal ik je dan elk uur even bellen?
Meubelmaker: Nee! Dan wordt ik wakker door het gerinkel!

Een dag later. Zelfde meubelmaker: Vandaag kan ik niet, heb morgen examen.
Klant: O, wat studeer je dan?
Meubelmaker: Voor priester.
Klant: Jij? Jij hebt drie vrouwen en zuipt als een ketter!
Meubelmaker: Nou en. Die daar dealt drugs en die is ook priester!

Man in ijzerwinkel op zoek naar een 10mm staal-betonboor, 20 cm lang.
Verkoper: Welke kleur heeft die boormachine?
Klant: Eh, blauw?
Verkoper: Blauwe boormachines bestaan niet. Alleen rode en gele. Deze boor past alleen op de rode!

Aanlegsteiger veerboot Puntarenas:
Man vraagt aan havenarbeider: Wanneer komt de volgende veerboot uit Paquera aan?
Havenarbeider: Wat kan mij dat schelen, ik heb vandaag vrij!

Tico´s bellen vaak de verkeerde nummers.
Telefoon gaat. Iemand uit de andere hoek van het land vraagt: Is Juan XY (of Maria Zus en Zo) er?
U heeft verkeerd gedraaid. Dit is niet het nummer van Juan XY
Is dit dan niet nummer 1234etc?
Jawel, maar dit is niet het nummer van Juan XY, dit is een hele andere stad!
Dat kan niet, want ik heb het nummer van de tante van Juan XY!
Nee, dit is NIET het nummer van JUAN XY.
Tico geeft het mismoedig op en vraagt: Heb jij dan misschien het nummer van Juan XY?

Naar de Escuala Alberto Echandi Montero

Ramona vandaag voor het eerst naar school. Eerste ¨schooldag¨ bestond uit drie uur zingen, tekenen, met andere kinderen kennis maken, hopen koekjes en chocola eten. Schooldag begon met volkslied, de vlag hijsen en een toespraak over hoe goed de school wel niet was, gracias a dios... Dat wordt nog wat als ik de directrice ga vertellen dat Ramona geen godsdienstles mag. Het is namelijk een openbare school en hoewel het RK-bijgeloof officieel de staatsgodsdienst is mag je godsdienstonderwijs weigeren. Kind krijgt in plaats daarvan dan een uurtje humanisme. Vanmiddag moeten we naar een of andere dienst voor buitenlandse schoolkinderen voor een test om te bepalen in welke klas Ramona mag. Directrice is nu bezig haar in te schrijven, de matricula geheten. Vervolgens mag je een ¨vrijwillige¨ ouderbijdrage lapppen. Benieuwd wat ze van ¨rijke extranjeros¨ verwachten...
Overigens heeft Ramona alweer de eerste vrije dag. Dan mag ze woensdagmiddag weer naar school. Dus gaan we morgen maar naar Puntarenas aan de Pacifico. Hebben we die ook meteen gezien.

p.s. Die Alberto Echandi Montero was een of andere politieke hotemetoot. Presidentskandidaat in 1923. Of zoiets.

Nog een keer de Poas

Zaterdag de Poas opgegaan. Eerst een uur op de bus gewacht naar Fraijanes. Daar weer een uur op een stokoude bus naar Poasito gewacht. Hadden geen trek om de resterende 6 km. naar de top te sjokken. Gelukkig was een Tico bereid om taxichauffeur te spelen. Totale reisduur voor 22 km: 3 ½ uur. De entreeprijzen bleken met 40% verhoogd. Hoogseizoen. Gelukkig hoefde Ramona deze keer niet te betalen en waren we hetzelfde kwijt als die keer in het laagseizoen. Eerst naar de actieve krater gelopen, vervolgens door het regenwoud naar de oude krater. Dat was een flink stuk omhoog en ik kwam daar bekaf aan. Vervolgens vond Natasha het een goed idee om nog een stuk door het bos te wandelen. Volgens haar (en Tabe) ging het pad alleen maar omlaag. Mooi niet! Eerst een kilometer steil omhoog, daarna een kilometer nog steiler naar beneden. Beneden aangekomen passeerden we een Tico-gezin met kinderen op de arm die net aan de klim begonnen. Heb ze maar buena suerte gewenst. Bij de parkeerplaats stonden bussen naar Alajuela en San José. Eigenlijk stoppen die bussen niet onderweg. Directe lijn. Gelukkig wilde de chauffeur wel een uitzondering maken. Hij had ons vanochtend langs de kant van de weg zien zitten... Half uur later weer thuis.

Wat we in Nicaragua zoal hebben gedaan hebben jullie kunnen lezen in Tabe´s gastcolumn hieronder, compleet met twee actiefoto´s. ¨Sander, je weet niet wat je mist¨, wil Tabe nog kwijt.
Deze keer waren het dus 5 dagen Nicaragua omdat we ook nog aan een strand wilden gaan liggen. Na een paar dagen Baardaap (waar ze onze namen nog wisten van de vorige keer) naar een filiaal van hun geweest aan de Laguna de Apoyo wat niet de Lagune van de Steun betekent maar een verbastering is van de oude Indianennaam wat Zouterig Water betekent. Het filiaal heet de Apenhut en ligt direct aan het water. Koken mag je er zelf doen en als je geen boodschappen uit de stad heb meegebracht moet je het doen met de spullen die de pulperia aanbiedt (bijna niets) of met de dingen die de Apenhut op voorraad heeft (spaghetti, tomatenpulp). Da´s niet veel dus we zijn maar in het dorp verderop gaan eten. Teruggewandeld door het stikkedonkere oerwoud. Ramona viel als een blok in slaap want die had de hele dag in het water gelegen. Ikzelf was nogal sjacherijnig omdat Natasha mijn zwembroek niet had ingepakt. Ik zou de hondjes wegbrengen, zij de spullen pakken. Zwembroek dus mooi niet… Kon ik mooi twee dingen doen, ofwel hele dag in de zon zitten en naar het koele water staren, ofwel zonder kleren erin. Dat doen alleen arrogante Yanken die geen respect hebben voor andere culturen. Op het laatst ben ik er maar gewoon met spijkerbroek ingedoken. Op mijn verjaardag vroeg opgestaan. Ramona lag meteen in het water en kwam daar pas weer uit toen de bus klaarstond om ons naar de Baardaap te transporteren. Ikzelf was veroordeeld tot toekijken omdat mijn kleren niet op tijd droog zouden zijn. En dat op mijn verjaardag! Het Gebeuren staat vanaf nu bekend als De Grote Zwembroek-Tragedie. Terug in Granada de rest van mijn verjaardag aan de bar gehangen. Het barpersoneel kreeg het niet voor elkaar om de zaak bij te benen en de laatste liter Victoria was lauw. Bier met ijs is vies, en lauw bier ook. Goed, het was toch al sluitingstijd dus de ramp was te overzien. Dag later weer naar Costa Rica.
Van hier naar Granada, of terug, is maar 7 uur bussen maar omdat je bij de grens drie uur in de brandende zon mag staan voor een onleesbaar stempeltje, ben je bij aankomst zo gaar als een dubbeltje. Bij de heenreis hadden we trouwens bijna 6 uur in de rij mogen gaan staan omdat Ramona, toen we bijna aan de beurt waren om het stempeltje te krijgen, over de agent (die de mensen binnenlaat) opmerkte dat die wel heel veel donuts had gegeten. Het woord ´donuts´ had de agent blijkbaar begrepen, en ook dat het over hem ging, en hij werd nogal boos en begon te schreeuwen dat we achteraan moesten gaan staan. Gelukkig verklaarde een Tico, die in dezelfde bus zat, dat we toch echt bij deze bus hoorden en mochten we alsnog naar binnen. Pff. Goed, we zijn dus weer terug in Ticaland en hebben nog steeds hopeloos traag internet. Zul je zien dat die ICE-pipo´s langs zijn geweest toen wij er niet waren en kunnen we opnieuw een aanvraag gaan indienen…. Vanmorgen Mayah naar de dierenarts gebracht opdat ze niet de kans loopt te worden bezwangerd door de plaatselijke scharminkels (of broerlief). Gaan vanmiddag het beest weer ophalen.

p.s. De gouverneur van Guanacaste heeft eindelijk, na een jaar niets doen, ingegrepen en de sluiting gelast van het Papagaaienhotel aan Playa Caca. Hotel loosde de stront etc. rechtstreeks in een rivier ernaast nadat de dump waar ze eerder de zaak illegaal loosden was gesloten. Hotel had grote borden op het strand met eco- erop. Goed, gasten worden nu geëvacueerd, tent dicht. Op de vraag of de andere hotels van het megaproject de zaak niet ook op dezelfde manier lozen, reageerde de politieke hotemetoot met ¨hoop van niet¨. Het ergste val te vrezen want ook bij de andere hotels regent het klachten van omwonenden over stank. Het ¨eco¨-project, gelegen op een terrein van 16 hectares voormalig mangrovebos, illegaal gekapt, beschikt over 2.500 bedden. Oscar´s natte droom gaat over het tienvoudige….

p.p.s.
Nieuws in het Engels over CR (incl. Playa Caca): http://www.ticotimes.net
Ben tegen reclame, maar voor deze tent maak ik een uitzondering:
http://www.thebeardedmonkey.com

p.p.p.s.
Met Mayah gaat alles goed. Een baarmoeder armer en een litteken rijker. Ze moet 5 dagen rustig aan doen en 8 dagen pillen slikken. Es todo. Kostte omgerekend iets minder dan 60 euro, incl. kap en hoop medicijnen. Moesten alleen in Alajuela de weg vragen, Natasha had ons volledig de verkeerde kant op gestuurd.... Na de Grote Zwembroek Tragedie nu dit weer. Gelukkig had Tabe z´n mobieltje bij zich en konden we het correcte adres vragen....

p.p.p.p.s. En jawel, de ICE-mannetjes zijn tijdens onze afwezigheid langs geweest (tenminste dat beweren ze) en nu mogen we een nieuwe aanvraag indienen :-(

Tabe´s Gastcolumn

Vorige week maandag, al weer meer dan een week geleden, van Frankfurt vertrokken naar Costa Rica. Om 23.50 vertrokken voor een vlucht van bijna 14 uur die grotendeels in het donker plaats vond. Na ongeveer 12 uur, vlak voor Santa Domingo een spectaculaire zonsopkomst mee gemaakt. In Santa Domingo een tussenstop gemaakt van ongeveer een half uur. Om 7 uur aangekomen op vliegveld San Juan, Costa Rica, waar ik werd opgewacht door Noël, Natasha, Ramona en Roy, een huisvriend van NNR die, heel handig, taxichaufeur is. Eerst even naar een grote supermarkt gegaan. Natasha gevraagd of zij Roy wilde uitleggen dat het niet mijn gewoonte is om bier te drinken zo vroeg in de morgen, maar dat het voor mijn bio-klok al 16.30 was. Daarna een rit naar hun huisje en ik was ¨thuis¨. Een efficiënt heerlijk koel huis, met oud spaanse kasten, twee slaapkamers, een grote keuken en hun twee honden, Maya en Sabu. Een soort poolhonden met 6 tenen aan hun achterpoten. Heel jong en heel speels, waakhonden van niks ;). Het vrouwtje, Maya, weet niet dat ze vandaag over een week haar baarmoeder gaat verliezen, het arme beest.
De 1e twee dagen was ik ´s avonds nog wel moe, het was per slot van rekening al 05.30 in Amsterdam toen ik ging slapen. De 1e morgen meteen met Ramona de deur uitgegaan naar de locale ¨pulperia¨, een soort kiosk met brood, fruit etc. om met mijn roestige spaans van meer dan 25 jaar geleden, brood te halen. Dat ging heel goed. Het was een zeer aangename ervaring om s´morgens vroeg in de brandende zon te lopen.
De 1e paar dagen niet veel gedaan, ontbeten met ananas, papaya en fantastische koffie, geluierd, door Alajuela gesjokt, chinees gegeten, in een 2e hands boekhandel gehangen waar ze ook bier verkopen en internet hebben. De enorme, jaren 50, vrachtauto´s bewonderd en me vergaapt aan de grootste brandweerauto die ik ooit in mijn leven heb gezien. Een zonnebril en een mooi petje gekocht. Erg genoten van de sneeuwstorm en het kloteweer in Nederland, typische touristenlol en heerlijk lui geweest, veel gelezen.
Op donderdag vertrokken we voor een busrit van 10 uur naar Granada, Nicaragua, waar we vijf dagen gaan verblijven. De binnenstad van Granada staat op de UNESCO lijst van werelderfgoed. Het was de eerste vestiging van de spaanse kolonialisten en als je er door heen loopt lijkt het net alsof je door een of ander oud spaans stadje met gekleurde gebouwen loopt. Veel rustiger dan Costa Rica, en heel authentiek. Wat ook genieten was, was de anti-imperialistische atmosfeer. Hier en daar rood-zwarte vlaggen, veel anti-Bush, Che stickers op auto´s. Het stadje had een oud fort waar in de tijd van de door de USA gesteunde fascist, Somoza mensen werden gefoltert. Gewoon in de openlucht op de grote binnenplaats. Als je naast dat fort woonde moet je dagelijks de afschuwelijkste geluiden hebben gehoord. Het was een bevestiging van de haat die ik voel tegen het USA imperialisme met haar steun voor de meest fascistsiche Junta´s die dit continent in de zeventiger jaren in bloed hebben doordrenkt, die ontelbare mensen hebben (dood) gemarteld, laten verdwijnen, uit helicopters hebben gegooid of op andere manier hebben vermoord, alleen omdat ze in opstand kwamen tegen de uitbuiting, de onrechtvaardigheid en de schendigen van de mensenrechten ten behoeve van de USA-multinationals. God wat schaam ik me soms voor het feit dat ik uit een land kom wat die amerikaanse misdadigers klakkeloos volgt en ondersteunt, waarvan de kroonprins de verhalen van de Dwaze Moeders uit Argentinie af heeft gedaan als ¨één kant van het verhaal¨. De misdadigers uit die tijd, Kissinger, Negro Ponte etc lopen nog steeds vrij rond en hebben zelfs aanzien binnen de huidige criminele Bush regering, ze spelen vandaag de dag weer een rol in de criminele oorlog in Irak die naar het schjnt al een miljoen Irakezen het leven heeft gekost. Voor wat mij betreft verdienen ze het zelfde lot als Sadam en Ceaucescu. Ze hebben het leven van miljoenen mensen verwoest.
Anyway, we verbleven in een backpackershotel genaamd ¨The Bearded Monkey¨ een absolute aanrader voor iedereen die die kant op wil gaan. Heerlijk eten, gratis koffie, thee en internet, super relaxte atmosfeer. Als gevolg van het USA imperialisme zijn de mensen daar veel armer als in Costa Rica, dat zo ongeveer als enige land in het continent gevrijwaard is gebleven van amerikaanse inmenging. Dat betekent naast het feit dat het onderwijs en de medische zorg daar veel slechter is, ook dat alles daar veel goedkoper is.
´S morgens ontbijten met een fruitschotel bestaande uit Bananen, papaya (Hmmmm!), ananas en meloen, alles vers, overgoten met heerlijke yogurt. Echt een paradijselijk ontbijt. Op de markt 3 obligate tshirts, een portemonee en een hangmat voor A. aangeschaft.
´S zondags vertrokken voor 2 dagen relaxen aan het meer ¨Laguna de Apoyo¨. Een enorme vulkaan krater van 8 bij 4 kilometer die 20.000 jaar geleden is volgelopen met water. Spectaculair en oogverblindend mooi. Er zijn nog steeds heet water bronnen onder water. Het schijnt het mooiste plekje van Nicaragua te zijn, iets wat ik direct aanneem. Heerlijk gezwommen en gekanood in lekker warm water. Eén nachtje was echter mooi genoeg vwm betreft om 9 uur ´s avonds ging de muziek uit en was het pikdonker. In het gastenboek stonden veel verhalen van mensen die ´s nachts gingen zwemmen maar helaas hadden wij geen maanlicht en was dat te gevaarlijk ivm gebrek aan zicht.
Nadien nog 1 nachtje in de Bearded Monkey en toen de terug reis naar Costa Rica. De taferelen bij de grens zijn moeilijk uit te leggen aan iemjand die het nog nooit heeft gezien denk ik. Twee maal controle, honderden mensen in de rij in de brandende zon voor een stempel in het paspoort en een bagage controle die niets voor stelde. Alles puur formalisme en tijdrovende onzin.
De komende dagen gaan we land bekijken dat NN&R eventueel aan gaan schaffen. Ze gaan hun eigen huis ontwerpen en bouwen op die grond waar ze hout gaan verbouwen. Donderdag gaan we naar een Karaoke bar met vrienden van NN&R, iets waarover ik heb getwijfeld of ik dat zou opschrijven :) . Het is zaak om dan nuchter te blijven ben ik bang opdat ik me niet onsterfelijk belachelijk maak. We gaan nog naar een werkende vulkaan, de Turrialba en maandag as. brengen we Ramona voor het eerst naar school. 3 dagen daarna ga ik weer terug naar ons koude kikkerlandje.
Tot zover.
Tabe