Alles gaat goed hier aan Black Beach Road (da´s de oude naam van Playa Negra)- ondanks dat er weer eens een tropische storm woedt op de Caribische zee, wat heel veel regen geeft.
Hopelijk droogt het de komende weken een beetje op, want half december krijgen we bezoek uit Nederland, onze voormalige buren (en vrienden) uit Purmerend -en die willen natuurlijk wel een beetje genieten van de gloeiende tropenzon en mooie blauwe luchten! Zij gaan het wilde Zuiden van Costa Rica verkennen, naast Talamanca ook het Osa-schiereiland aan de Pacifische kust, wat volgens ons een fantastische keus is.
Dit deel van het land is alleen per boot of vliegtuig bereikbaar, dus je moet als toerist flink je best doen om deze Laatste Wildernis te komen zien. Het is een toevluchtsoord voor heel veel bedreigde diersoorten....ontzettend indrukwekkend, zelf zou ik dit stuk van Costa Rica ook heel graag nog eens willen zien!
Verder nieuws: 14 januari 2009 kunnen we bij Migración in San José onze cédulas (verblijfsvergunningen) gaan ophalen, precies anderhalf jaar en drie dagen heeft de hele procedure dan geduurd....vanaf dat we onze paperassen ingeleverd hebben bij de Ambassade van Costa Rica in Den Haag tot het afhalen van de plastic ID-kaartjes in San José. Het heeft lang geduurd allemaal (en het was een dure grap) maar het is een heel goed gevoel om eindelijk legaal te zijn in dit wonderschone land, waar we ons allang 100% thuisvoelen.
woensdag 19 november 2008
woensdag 12 november 2008
Update uit Cahuita
En het leven kabbelt hier kalmpjes aan voort, met alle tijd om domino te spelen onder de mangoboom, want in dit huis is nog steeds geen kabel TV, telefoon of internet. Wel kunnen we 2 stations ontvangen via de FM radio, tussen de ruis door krijgen we Radio Limón (vooral religieus geneuzel)en Radio/2 in het Yankeedoodle met oudbakken hits, nieuws en weer. Maar door de TV antenne aan het raamkozijn vast te binden krijgen we nu eindelijk weer 2 nationale zenders, wel met een heleboel sneeuw. Dus president Oscar Arias zalft weer als vanouds de huiskamer in, tussen de sensatiejournaals en de Columbiaanse telenovelas door. En de reclames voor SteamGourmet pannen en afslankpillen met speed. Mij kan het allemaal niet zo boeien, maar Noël en Ramona zitten weer met hun oogjes aan de beeldbuis geplakt.
Intussen zijn we nog steeds heel druk met allerlei klussen in huis en tuin, wat veel meer werk is als vantevoren bedacht. De tuin zit vol stenen en oude koraalriffen, wat het omspitten van de toekomstige groentetuin tot een enorme klus maakt. Wel is de grond heel rijk aan mineralen, dankzij het verweren van die stenen en riffen in de loop van de millennia...zo rijk aan mineralen dat de bomen en planten nauwelijks hoeven te wortelen en dus al bij het zachtste zeebriesje omklappen. Een van de papayas had deze week bij het omvallen bijna de hoofdstroomkabel geraakt, die lopen hier allemaal bovengronds...het scheelde maar een haar.
Verderop in de straat hebben we een leuk, goedkoop restaurantje ontdekt, genaamd Bananas en gerund door de directrice van Ramona's school en haar familie. Daar hebben ze een leeshoek met boeken en tijdschriften, helaas allemaal in het Duits en maandenoud...maar zo blijf je toch een beetje op de hoogte van het wel en wee van Europa. We missen het Internet wel, da's toch soort van verslavend, maar het internetcafé, daar komen we maar een keer per week. Het is duur en vervelend, de verbinding is traag en slecht, je mag niks en de browser is standaard dat stomme Address Not Found Explorer. Tot overmaat van ramp hordes kwakende, ijsetende toeristen om je heen die je uit je concentratie halen...vooral die mekkerende Hollanders die ook nog eens over je schouder zitten mee te lezen. Zucht. Dus oprecht sorry voor de spaarzame berichtgeving van de laatste tijd....en vooral ook aan alle mensen die ons een mailtje hebben gestuurd en na weken of maanden nog steeds geen reply hebben gekregen....echt heel erg sorry, maar het komt goed, beloofd. In december of januari zijn we weer online. Die burocratische traagheid, da's normaal in Costa Rica. Wij zijn er intussen wel aan gewend, maar ergerlijk blijft het vaak
wel. Gelukkig staat daar veel leuks tegenover, zoals het hele jaar door warm weer en een prachtige woeste natuur.
Intussen zijn we nog steeds heel druk met allerlei klussen in huis en tuin, wat veel meer werk is als vantevoren bedacht. De tuin zit vol stenen en oude koraalriffen, wat het omspitten van de toekomstige groentetuin tot een enorme klus maakt. Wel is de grond heel rijk aan mineralen, dankzij het verweren van die stenen en riffen in de loop van de millennia...zo rijk aan mineralen dat de bomen en planten nauwelijks hoeven te wortelen en dus al bij het zachtste zeebriesje omklappen. Een van de papayas had deze week bij het omvallen bijna de hoofdstroomkabel geraakt, die lopen hier allemaal bovengronds...het scheelde maar een haar.
Verderop in de straat hebben we een leuk, goedkoop restaurantje ontdekt, genaamd Bananas en gerund door de directrice van Ramona's school en haar familie. Daar hebben ze een leeshoek met boeken en tijdschriften, helaas allemaal in het Duits en maandenoud...maar zo blijf je toch een beetje op de hoogte van het wel en wee van Europa. We missen het Internet wel, da's toch soort van verslavend, maar het internetcafé, daar komen we maar een keer per week. Het is duur en vervelend, de verbinding is traag en slecht, je mag niks en de browser is standaard dat stomme Address Not Found Explorer. Tot overmaat van ramp hordes kwakende, ijsetende toeristen om je heen die je uit je concentratie halen...vooral die mekkerende Hollanders die ook nog eens over je schouder zitten mee te lezen. Zucht. Dus oprecht sorry voor de spaarzame berichtgeving van de laatste tijd....en vooral ook aan alle mensen die ons een mailtje hebben gestuurd en na weken of maanden nog steeds geen reply hebben gekregen....echt heel erg sorry, maar het komt goed, beloofd. In december of januari zijn we weer online. Die burocratische traagheid, da's normaal in Costa Rica. Wij zijn er intussen wel aan gewend, maar ergerlijk blijft het vaak
wel. Gelukkig staat daar veel leuks tegenover, zoals het hele jaar door warm weer en een prachtige woeste natuur.
maandag 3 november 2008
Dorpspomp
Het heeft hier de afgelopen week hard geregend en gewaaid, waarbij de stormvloed bijna totaan de weg kwam en er ook meerdere bomen in onze tuin omgevallen zijn. Een koufront vanuit Honduras, naar het schijnt.
De motor had een lekke band en stond daarom 2 dagen bij monteur Ricardo, die in een moeite door ook meteen de elektrische starter gerepareerd heeft en de olie + filter vervangen heeft. Totale kosten: ongeveer € 30, waarbij een tripje van Ricardo naar Limón, om onderdelen te kopen, inbegrepen was....dus da´s helemaal niet duur!
Huisbaas Pete heeft achter ons huis een afdak getimmerd, maar wat we precies aanmoeten met een betegelde verhoging van 2 bij 2 meter met golfplaten erboven, da´s ons niet helemaal duidelijk.
Verder leren we steeds meer inwoners van Cahuita kennen en blijkt ook hier het oude Spaanse spreekwoord ´Pueblo pequeño, infierno grande´ (klein dorp, grote hel) op te gaan. Nou is hier de mentaliteit niet truttig of bekrompen en men komt dus qua streken wel met meer weg dan in het gemiddelde andere boerengat, maar er wordt gewoon ontzettend veel gekletst, bespied en geroddeld! Soms is dat wel weer handige informatie: bijvoorbeeld dat de lokale postman, genaamd Horacio, al twee keer op heterdaad betrapt is met het openmaken van brieven (met stoom) om daar eventuele bankbiljetten uit te snaaien!
Aan de andere kant hoeven we niet zonodig te weten dat de respectabele hotelier meneer X gezien is in de rosse buurt van Limón en de evenzo keurige mevrouw Y pannenkoeken met paddo´s bakt voor haar ontbijt, maar er is geen ontkomen aan: de meest buitennissige verhalen krijg je steeds ongevraagd om je oren geslingerd.
En bij volle maan krijgen de local expats hier een collectieve kwaaie dronk en beginnen in hun favoriete bar-restaurant met stoelen en flessen te gooien, daarbij incoherent brabbelend in plat Beiers of Schwytzerduutsch. Amusant!
In veel andere gehuchten krijg je al het etiket Zuipschuit opgeplakt als je een keer met een paar biertjes teveel op door de kamer gedanst hebt, al dan niet met lampenkap op je hoofd...hier verbouwen ze een keer per maand hun stamkroeg in een vlaag van dronkenschap, en de protesterende barman krijgt een scheldpartij naar z´n hoofd! Dus Cahuita is eigenlijk zwaar OK (nou ja, bij volle maan thuisblijven) maar het is oppassen met wat je zegt en vooral ook tegen wie; anders krijg je via de dorpstamtam, bespeeld door Kwik, Kwek en Kwak, wel een heel verwrongen versie terug van je oorspronkelijke verhaal! Nou ja, overal is wel wat natuurlijk, en waar mensen in kleinschalige settings bij elkaar komen (ook in grotere steden, naar mijn ervaring) ontstaat al snel een soort dorpspompcultuurtje.
En omdat Cahuita maar 4000 inwoners heeft, inclusief de gehuchten eromheen, loop je natuurlijk constant dezelfde mensen tegen het lijf. Het is een landelijk leventje hier, met al het toffe en het slechte wat daarbij hoort.
De motor had een lekke band en stond daarom 2 dagen bij monteur Ricardo, die in een moeite door ook meteen de elektrische starter gerepareerd heeft en de olie + filter vervangen heeft. Totale kosten: ongeveer € 30, waarbij een tripje van Ricardo naar Limón, om onderdelen te kopen, inbegrepen was....dus da´s helemaal niet duur!
Huisbaas Pete heeft achter ons huis een afdak getimmerd, maar wat we precies aanmoeten met een betegelde verhoging van 2 bij 2 meter met golfplaten erboven, da´s ons niet helemaal duidelijk.
Verder leren we steeds meer inwoners van Cahuita kennen en blijkt ook hier het oude Spaanse spreekwoord ´Pueblo pequeño, infierno grande´ (klein dorp, grote hel) op te gaan. Nou is hier de mentaliteit niet truttig of bekrompen en men komt dus qua streken wel met meer weg dan in het gemiddelde andere boerengat, maar er wordt gewoon ontzettend veel gekletst, bespied en geroddeld! Soms is dat wel weer handige informatie: bijvoorbeeld dat de lokale postman, genaamd Horacio, al twee keer op heterdaad betrapt is met het openmaken van brieven (met stoom) om daar eventuele bankbiljetten uit te snaaien!
Aan de andere kant hoeven we niet zonodig te weten dat de respectabele hotelier meneer X gezien is in de rosse buurt van Limón en de evenzo keurige mevrouw Y pannenkoeken met paddo´s bakt voor haar ontbijt, maar er is geen ontkomen aan: de meest buitennissige verhalen krijg je steeds ongevraagd om je oren geslingerd.
En bij volle maan krijgen de local expats hier een collectieve kwaaie dronk en beginnen in hun favoriete bar-restaurant met stoelen en flessen te gooien, daarbij incoherent brabbelend in plat Beiers of Schwytzerduutsch. Amusant!
In veel andere gehuchten krijg je al het etiket Zuipschuit opgeplakt als je een keer met een paar biertjes teveel op door de kamer gedanst hebt, al dan niet met lampenkap op je hoofd...hier verbouwen ze een keer per maand hun stamkroeg in een vlaag van dronkenschap, en de protesterende barman krijgt een scheldpartij naar z´n hoofd! Dus Cahuita is eigenlijk zwaar OK (nou ja, bij volle maan thuisblijven) maar het is oppassen met wat je zegt en vooral ook tegen wie; anders krijg je via de dorpstamtam, bespeeld door Kwik, Kwek en Kwak, wel een heel verwrongen versie terug van je oorspronkelijke verhaal! Nou ja, overal is wel wat natuurlijk, en waar mensen in kleinschalige settings bij elkaar komen (ook in grotere steden, naar mijn ervaring) ontstaat al snel een soort dorpspompcultuurtje.
En omdat Cahuita maar 4000 inwoners heeft, inclusief de gehuchten eromheen, loop je natuurlijk constant dezelfde mensen tegen het lijf. Het is een landelijk leventje hier, met al het toffe en het slechte wat daarbij hoort.
zondag 26 oktober 2008
Paradijs...
Hert wonen in een soort van Bounty-reclame (uit de jaren ´70) betekent niet dat je leventje voortaan geheel en al wolkenloos verloopt! Vorige week ging eerst de waterpomp stuk en zaten we dus helemaal zonder water! Cahuita heeft geen waterleidingen, iedereen pompt z´n eigen bronwater op...smaakt naar Spa Blauw en het is helemaal gratis....maar als de waterpomp het begeeft mag je het zelf ophijsen uit een 4 meter diepe,met roestige golfplaten afgedekte put. Gelukkig was dit probleem (doorgebrande transformator) weer snel verholpen door de klusjesman van de huisbaas. Tegen de gloeiende hitte hadden we 2 plafondventilatoren opgehangen, de één begaf het al na 5 minuten, de ander na een dag. Daarna begaf de elektrische starter van de motor het, zodat we nu steeds moeten kickstarten...wat wel weer komische taferelen oplevert...het hele dorp moet erom lachen als je dat 110 kg zware ding niet op de standaard krijgt en vervolgens aangetrapt. Gelukkig is er altijd wel een Cahuitaanse macho bereid om een handje te helpen, dat dan weer wel.
Verder was Mayah door een gat in het hek ontsnapt en heeft een kip van de buren opgevroten. Die buren hebben een pulperia (buurtwinkel) en het zijn fanatieke Jehova´s getuigen. Anyway, ik ernaar toe om die kip te vergoeden....beginnen de oogjes van die kruideniersvrouw boosaardig te twinkelen en begint ze te kakelen dat dat een peperdure vechthaan was en dat ik een fors bedrag mag gaan betalen als schadevergoeding. Het was een doodgewoon loslopend scharminkel, maar als dat soort Tico´s een Europeaan zien (gringo voor hun) en een accentje horen, rinkelt voor hun denkbeeldig de kassa. Het is dus zaak om de prijzen te kennen hier en echt goed Spaans te spreken, anders ben je constant de dupe van dat soort lieden. Goed, deze mevrouw La loca (haar bijnaam in de buurt) kon dus naar haar centen fluiten, haar eigen schuld; maar echt goed voor de onderlinge verhoudingen zijn dit soort akkefietjes natuurlijk niet. Dus wij gingen hard aan de slag om alle gaten in de omheining te dichten, zodat het in ieder geval niet nog een keer gebeurt en de honden gewoon op het terrein blijven. Dat was dagenlang zware arbeid en toen ik een steen optilde schoot daar een slang onderuit, ik schrok me een hartverzakking! Maar die slang ook en hij vluchtte naar de buren. Onze buren Lenny en Maria (aardige mensen) hebben beloofd te komen helpen als er een slang is om deze de kop af te hakken. Maar voor mij hoeft dat alleen als het een boa constrictor, een fer-de-lance, bushmaster of ander levensgevaarlijk beest is (die komen hier wel voor). Dit was een onschuldig, niet-giftig beest, dus hij mag blijven leven, ze zijn nuttig omdat ze ratten en muizen vangen. Onder het dak hebben we allemaal raar geritsel, ik was al bang voor een rattenplaag, blijken het gekko´s en vleermuizen te zijn! Die zijn dus supernuttig omdat ze enorme hoeveelheden irritante insecten wegvangen...maar het nachtelijke geritsel en gefladder is best een beetje griezelig, als je het niet gewend bent! Onze honden hadden ook nog een opossum gevangen, een soort bosrat van 8 kilo met de tanden van een bever! En Simba heeft op het toetsenbord gepiest, dat nu staat te weken in een teil water terwijl de compu als schemerlamp dienstdoet. Leuk zijn huisdieren! TV, telefoon en internet hebben we ook nog steeds niet, maar kunnen we wel aanvragen als we de ID-pasjes van de verblijfsvergunning hebben. Daarvoor moeten we eerst $ 1400 betalen aan de staat Costa Rica als waarborgsom en honorarium van de advocaat. Leuk dan om legaal te zijn! Je betaalt je helemaal scheel, alleen maar om niet illegaal in het land te zijn! Nou ja, het scheelt wel weer enkele zenuwslopende tripjes naar de grens, waar je dan met de douane mag gaan argumenteren over de wet. Blij dat we daarvan af zijn. Maar zorgen over geld heb je zelfs hier in het Bounty-paradijs, opeens konden we zelfs niks meer pinnen! Na wat heen en weer bellen, mailen en faxen bleek dat het geld nu naar de Banco Nacional de Costa Rica gestuurd wordt en niet meer naar de Hollandse Postbank, dat duurt 10-14 dagen langer, maar het komt goed. Nou gelukkig dan maar, al met al was het voor ons een behoorlijk gestresste week in het super-relaxte Talamanca. Dan is het wel fijn dat er drie prachtige palmenstranden vlakbij zijn, waar je lekker kunt ontspannen en tot rust komen.
Verder was Mayah door een gat in het hek ontsnapt en heeft een kip van de buren opgevroten. Die buren hebben een pulperia (buurtwinkel) en het zijn fanatieke Jehova´s getuigen. Anyway, ik ernaar toe om die kip te vergoeden....beginnen de oogjes van die kruideniersvrouw boosaardig te twinkelen en begint ze te kakelen dat dat een peperdure vechthaan was en dat ik een fors bedrag mag gaan betalen als schadevergoeding. Het was een doodgewoon loslopend scharminkel, maar als dat soort Tico´s een Europeaan zien (gringo voor hun) en een accentje horen, rinkelt voor hun denkbeeldig de kassa. Het is dus zaak om de prijzen te kennen hier en echt goed Spaans te spreken, anders ben je constant de dupe van dat soort lieden. Goed, deze mevrouw La loca (haar bijnaam in de buurt) kon dus naar haar centen fluiten, haar eigen schuld; maar echt goed voor de onderlinge verhoudingen zijn dit soort akkefietjes natuurlijk niet. Dus wij gingen hard aan de slag om alle gaten in de omheining te dichten, zodat het in ieder geval niet nog een keer gebeurt en de honden gewoon op het terrein blijven. Dat was dagenlang zware arbeid en toen ik een steen optilde schoot daar een slang onderuit, ik schrok me een hartverzakking! Maar die slang ook en hij vluchtte naar de buren. Onze buren Lenny en Maria (aardige mensen) hebben beloofd te komen helpen als er een slang is om deze de kop af te hakken. Maar voor mij hoeft dat alleen als het een boa constrictor, een fer-de-lance, bushmaster of ander levensgevaarlijk beest is (die komen hier wel voor). Dit was een onschuldig, niet-giftig beest, dus hij mag blijven leven, ze zijn nuttig omdat ze ratten en muizen vangen. Onder het dak hebben we allemaal raar geritsel, ik was al bang voor een rattenplaag, blijken het gekko´s en vleermuizen te zijn! Die zijn dus supernuttig omdat ze enorme hoeveelheden irritante insecten wegvangen...maar het nachtelijke geritsel en gefladder is best een beetje griezelig, als je het niet gewend bent! Onze honden hadden ook nog een opossum gevangen, een soort bosrat van 8 kilo met de tanden van een bever! En Simba heeft op het toetsenbord gepiest, dat nu staat te weken in een teil water terwijl de compu als schemerlamp dienstdoet. Leuk zijn huisdieren! TV, telefoon en internet hebben we ook nog steeds niet, maar kunnen we wel aanvragen als we de ID-pasjes van de verblijfsvergunning hebben. Daarvoor moeten we eerst $ 1400 betalen aan de staat Costa Rica als waarborgsom en honorarium van de advocaat. Leuk dan om legaal te zijn! Je betaalt je helemaal scheel, alleen maar om niet illegaal in het land te zijn! Nou ja, het scheelt wel weer enkele zenuwslopende tripjes naar de grens, waar je dan met de douane mag gaan argumenteren over de wet. Blij dat we daarvan af zijn. Maar zorgen over geld heb je zelfs hier in het Bounty-paradijs, opeens konden we zelfs niks meer pinnen! Na wat heen en weer bellen, mailen en faxen bleek dat het geld nu naar de Banco Nacional de Costa Rica gestuurd wordt en niet meer naar de Hollandse Postbank, dat duurt 10-14 dagen langer, maar het komt goed. Nou gelukkig dan maar, al met al was het voor ons een behoorlijk gestresste week in het super-relaxte Talamanca. Dan is het wel fijn dat er drie prachtige palmenstranden vlakbij zijn, waar je lekker kunt ontspannen en tot rust komen.
maandag 13 oktober 2008
Alles gaat goed
Na een paar weken in Cahuita beginnen we al aardig ingeburgerd te raken- en te wennen aan de hitte. Droog is het hier ook, zelfs nu in de heftigste regentijd terwijl de rest van Costa Rica onder water staat. Volgens locals is dit het droogste stuk van de Caribische kust....en die kust is enorm lang: zo ongeveer van Yucatán in Mexico totaan Recife in Brazilië, dus da´s best bijzonder. Een microklimaat noemen ze dat hier, zo heeft bijvoorbeeld Nationaal Park Tortuguero, slechts 60 km. nordelijker, vele malen meer neerslag dan Talamanca. De stranden Playa Grande, Negra & Blanca zijn prachtig, met kokospalmen, amandel-, vijgen-, en mahoniebomen erlangs en helder (b)lauw water. Maar wat opmerkelijk is , dat er uit de meestal kalme zee soms een enorme reuzengolf komt opzetten, die uit het niets op komt zetten als een mini-tsunami....heb je je net lekker geinstalleerd op je handdoekje met je boek en andere strandspulletjes, wordt alles ineens overspoeld! Een ander gevaar vormen de rip-currents ofwel getijdestromingen, waarvoor hier overal langs de strandweg waarschuwingsborden staan. Als het eb is, kun je zomaar de zee ingezogen worden door de krachtige terugstroom van het zeewater! Ontzettend oppassen dus, vooral met spelende kinderen...gelukkig is Ramona van nature een voorzichtig en verstandig meisje: toch laten we haar nooit zonder toezicht aan zee, ondanks dat ze een uitstekende zwemster is.
De buurt waar we hier zijn beland, zo´n 1600 meter vanaf het dorp is kennelijk het rijkere stukje van Cahuita; da´s te merken aan de dure resorts hier en de luxewagens waarmee af en aan gereden wordt...bijvoorbeeld om de kinderen van de Zwitserse priveschool, vlak naast onze deur, te brengen en op te halen. Zo hebben de ouders van Ramona´s nieuwe vriendinnetje Eve (die wonen 200 m. verderop) een hotel met zwembad, een restaurant, een SUV en een quadbike, een stel dure raspaarden en vier Fila Brasileiro honden om de boel te bewaken. Onze kleine meid kijkt daar haar ogen uit en vraagt zich af waarom wij geen hotel hebben? Daar moeten wij niet aan denken, maar zelf wil ze graag een hotel beginnen, later als ze groot is.
Voor de rest is het hier een soort einde van de wereld, deze uithoek van Costa Rica die tegen Panama aangeplakt ligt- vooral omdat we nog steeds geen TV, telefoon en internet hebben. Daardoor gaat het wereldnieuws opeens grotendeels langs ons heen. Af en toe krijgen we een krant te pakken of surfen een half uurtje rond op het web, vanuit het internetcafe. Dat is soms wel even slikken, bijvoorbeeld als blijkt dat de euro door de financiële crisis deze week opeens nog maar $ 1,34 waard is, da´s 3 cent minder als toen we vorig jaar uit Europa vertrokken en 25 cent minder dan 2 maanden geleden! Hopelijk is dat effect tijdelijk en zal het binnen enkele maanden weer in ons voordeel veranderen...gelukkig is dat wel de verwachting.
Het goede nieuws is dat we ons eigen verse fruit uit de tuin hebben en binnenkort ook groente en eieren, da scheelt weer in de boodschappenrekening!
Een traditioneel Talamancees recept heet rondon (dat is Creools Engels voor to run down, pakken wat je vinden kunt) in kokssaus gestoofd rundvlees of vis...dat smaakt heerlijk en het is helemaal niet duur. We genieten van onze eigen rondon-variaties en voor de rest zitten we veel op de patio over de tuin en strandweg uit te kijken, terwijl er af en toe zo´n freakwave op de rotsen slaat. We gaan meestal vroeg naar bed (geen TV hehe) en staan om 6 uur op. Het is een heerlijk leven! Kan er nog veel meer over vertellen, maar dat komt volgende keer...nu moet eerst Ramona van school gehaald worden.
De buurt waar we hier zijn beland, zo´n 1600 meter vanaf het dorp is kennelijk het rijkere stukje van Cahuita; da´s te merken aan de dure resorts hier en de luxewagens waarmee af en aan gereden wordt...bijvoorbeeld om de kinderen van de Zwitserse priveschool, vlak naast onze deur, te brengen en op te halen. Zo hebben de ouders van Ramona´s nieuwe vriendinnetje Eve (die wonen 200 m. verderop) een hotel met zwembad, een restaurant, een SUV en een quadbike, een stel dure raspaarden en vier Fila Brasileiro honden om de boel te bewaken. Onze kleine meid kijkt daar haar ogen uit en vraagt zich af waarom wij geen hotel hebben? Daar moeten wij niet aan denken, maar zelf wil ze graag een hotel beginnen, later als ze groot is.
Voor de rest is het hier een soort einde van de wereld, deze uithoek van Costa Rica die tegen Panama aangeplakt ligt- vooral omdat we nog steeds geen TV, telefoon en internet hebben. Daardoor gaat het wereldnieuws opeens grotendeels langs ons heen. Af en toe krijgen we een krant te pakken of surfen een half uurtje rond op het web, vanuit het internetcafe. Dat is soms wel even slikken, bijvoorbeeld als blijkt dat de euro door de financiële crisis deze week opeens nog maar $ 1,34 waard is, da´s 3 cent minder als toen we vorig jaar uit Europa vertrokken en 25 cent minder dan 2 maanden geleden! Hopelijk is dat effect tijdelijk en zal het binnen enkele maanden weer in ons voordeel veranderen...gelukkig is dat wel de verwachting.
Het goede nieuws is dat we ons eigen verse fruit uit de tuin hebben en binnenkort ook groente en eieren, da scheelt weer in de boodschappenrekening!
Een traditioneel Talamancees recept heet rondon (dat is Creools Engels voor to run down, pakken wat je vinden kunt) in kokssaus gestoofd rundvlees of vis...dat smaakt heerlijk en het is helemaal niet duur. We genieten van onze eigen rondon-variaties en voor de rest zitten we veel op de patio over de tuin en strandweg uit te kijken, terwijl er af en toe zo´n freakwave op de rotsen slaat. We gaan meestal vroeg naar bed (geen TV hehe) en staan om 6 uur op. Het is een heerlijk leven! Kan er nog veel meer over vertellen, maar dat komt volgende keer...nu moet eerst Ramona van school gehaald worden.
donderdag 2 oktober 2008
Vanuit het internetcafé in Cahuita
De verhuizing is prima verlopen....Andrea´s broer is vrachtwagenchauffeur en hij heeft ons zaterdag met de truck van z´n baas naar Cahuita overgebracht. We hebben het fantastisch naar ons zin hier, al is het veel warmer dan in de bergen...leuk voor vakantie maar behooorlijk afzien als je moet werken! We klussen ons een slag in de rondte: allereerst schilderen en schoonmaken (de vorige huurder heeft het huis nogal slordig achtergelaten), ventilatoren ophangen...en vervolgens een schuur voor de motor maken en een kippenhok etc. etc. Ramona´s overgang naar de nieuwe school is prima verlopen, ze kende er al heel wat kinderen dankzij onze 7 vakanties hier. De honden zijn door het dolle heen, lekker stoeien in de tuin en op het strand...ze kunnen hier veel meer hond zijn! Poes Simba zit aan een touwtje in de tuin de eerste twee weken, tot hij begrijpt waar zijn eetbakjes staan en z´n slaapmandje...dan krijgt ook hij z´n vrijheid om lekker kat te kunnen zijn. Daarnaast hebben we een papagaaien-familie in onze tuin, bijgenaamd Lorrie 1 t/m 4 (Amazona autumnalis, volgens de natuurgids)...wat een grappige vogels zijn dat! Ze scharrelen fruit en zaadjes uit de tuin bij elkaar en spelen tikkertje met de honden, dan hangen ze al kakelend ondersteboven in een lage tak van de mangoboom ´pak me dan, als je kan´...wat natuurlijk niet lukt, want ze zijn watervlug! De tuin zit vol oud koraal, dus eigenlijk wonen we hier op de voormalige zeebodem! Wel een heel karwei om te spitten voor een groentetuin straks! Maar goed, rustig aan maar....dan lopen we tenminste geen zonnesteek op! Zoals eerder gezegd hebben we thuis nog geen telefoon en internet, maar nu blijkt dat we ook geen TV-ontvangst hebben met een gewone antenne!!! Zelf vind ik het wel lekker rustig zonder dat schreeuwerige Tico-nieuws (altijd schietpartijen en bloederige ongelukken) afgewisseld met om de 5 minuten dezelfde Telsell reclames voor neusharentondeuses etcetera....maar Noël mist wel z´n dagelijkse portie films en het voortdurende on-line zijn. Nou ja, komt goed...we gaan een aanvraag indienen bij Cable Talamanca voor TV en telefoon/ internet komt naar verwacht in januari, aldus verschillende dorpsgenoten. Tot die tijd zullen we regelmatig inchecken bij het internetcafé om onze berichten (en het wereldnieuws) te lezen. Zojuist een nog goed bericht van de Tico-advocaat in onze mailbox: Onze aanvraag voor een verblijfsvergunning is goedgekeurd!!!!Hoera, maar 14 maanden op gewacht! Nu moeten we een deposito storten op een bepaalde rekening van Migración en dan kunnen we de plastic kaartjes gaan ophalen...horen de verplichte reisjes naar Nica en Panama ook tot het verleden, behalve dan voor ons plezier!
zondag 21 september 2008
NNR op weg naar Talamanca
Over een week wonen we dus aan Playa Negra, Cahuita. We hebben er veel zin in. Een tuin van 4000 vierkante meter met een eigen waterbron en tal van fruitbomen (bananen, avocado, papaya, citrusfruit mjammie). We gaan er ons eigen paradijsje van maken! Ramona´s nieuwe school ligt er vlak naast en ziet er heel gezellig uit; er is ook een kleuterschool en een middelbare school bij dus er zitten kinderen van 4 tot 18 jaar op (maar in totaal niet meer dan 70 leerlingen). We hebben op de school in San Isidro een overgangsrapport geregeld zodat ze daar direct verder kan.
De verhuiswagen is ook al besteld en staat zaterdag 27 september om 8 uur voor de deur. Zaak dus om alles op te ruimen en in te pakken...opmerkelijk hoeveel spullen we eigenlijk in een jaarje tijd verzameld hebben, hopelijk past het allemaal in die vrachtwagen! Nou ja, dat zal wel lukken. Wat moeilijker is, is het regelen van telecomverbindingen in Cahuita. Er loopt langs die strandweg geen telefoonlijn! We waren dus van plan een mobieltje met GPRS-Internet (er staat in het dorp wel een grote GSM-mast) te kopen en hadden helemaal uitgezocht hoe ons door de horrible Tico-burocratie heen te worstelen....onze bedrijfspapieren laten authentiseren door een notaris en zo nog vele fratsen meer. Blijkt dat er bij de ICE helemaal geen mobiele telefoonlijnen meer beschikbaar zijn, alleen van een oud netwerk, TDMA genaamd, dat ook nog eens in 2009 afgeschaft wordt!!!
Volslagen incomunicado zullen we daar dus in het begin zijn, afgezien van een telefooncel in de straat en het internetcafe een kleine kilometer verderop. Noël heeft deze week een hele zoektocht gedaan naar alternatieve mogelijkheden: wireless of satelliet-internet. Dat laatste kost $ 600 per maand plus aansluitkosten plus borg, voor een slechte verbinding....laat maar zitten dan. Onze hoop is dat een van onze buren (de school of een hotel) wireless-internet heeft en dat we daarop mee mogen liften, tegen een vergoeding uiteraard. Anders wordt het plan B: een geactiveerde GPRS-telefoon overkopen van iemand...daar bestaat in dit land een levendige handel in, niet geheel onbegrijpelijk.
Telecommonopolist ICE heeft de internetrevolutie, die toch alweer z´n vijftiende verjaardag viert, helemaal gemist en heeft bij lange na niet de capaciteit om het land aangesloten te krijgen op de digitale snelweg. Ze kunnen niet eens aan de vraag naar telefonie voldoen. Kortom, we zitten hier helemaal te snakken naar UPC en Vodafone (ja, lach maar) en hopelijk gaat het niet al te lang meer duren voordat hier de grenzen opengaan voor buitenlandse telecomaanbieders. Dan wordt namelijk de verbinding tien keer zo snel en de rekening tien keer zo laag!
Maar er zal nog wel heel wat water naar de zee stromen voordat het zover is, dus het wordt voorlopig een beetje behelpen voor ons. We zullen regelmatig het internetcafe binnenlopen om onze mail te checken en af en toe een stukje te posten op het blog.
En hopelijk krijgen we het voor elkaar om ons tropisch strandparadijs on-line te krijgen, we houden jullie op de hoogte.
Abonneren op:
Posts (Atom)