Terwijl de maand december langzaam vordert, wordt het weer hier gelukkig steeds beter (31 graden, zonnig met een zeebries)- in de aanloop van het bezoek van onze vrienden V&C en daarna van N&H. De eersten zijn gisteravond al met hun beide kinderen in Costa Rica geland en zijn nu vast aan het bekomen van de reis en de onvermijdelijke jetlag...in het zwembad van hun resort in airport-city Alajuela.
Welkom in Costa Rica, lieve schatten! Terwijl in Europa -volgens Deutsche Welle- meters sneeuw liggen en een witte Kerst in aantocht is- heeft men hier in het net begonnen vakantieseizoen veel last van de gevolgen van de novemberstormen en overstromingen! Het is heel slecht voor de economie, omdat de toeristen hier massaal wegblijven of hun vakantie op het laatste moment annuleren ...het waren er toch al veel minder dit jaar door de wereldwijde financiële crisis, maar deze klap komt nog veel harder aan: overal lege hotels, bungalows en restaurants...en dat in een streek die in de eerste plaats van het toerisme leeft.
Ramona heeft vakantie van school en heeft een werkelijk schitterend rapport (Spaans 9.9, Engels 9.4, rekenen 9.7, wereldoriëntatie 9.5, muziek 9.4, gym 9.7 en landbouwkunde zelfs een 10) dus jullie begrijpen dat wij ouders erg trots op haar zijn! Ze heeft lekker vrij tot 9 februari en verheugt zich erg op de feestdagen en daarna haar verjaardag (7 jan.).
Noël is vorige week ziek geworden en ligt al 5 dagen met een dekentje op de bank...een voedselvergiftiging (salmonella) en hevige maagpijn. Hij was er erg beroerd van, maar nu hij antibiotica en pijnstillers heeft is hij gelukkig weer wat aan de beterende hand...hopelijk is hij weer up-and-about voordat onze vrienden de familie M. hier op de stoep staat! Want dan is het natuurlijk Partytime totaan Oud & Nieuw...en dan is werkelijk iedereen in Cahuita op straat om te feesten , terwijl Kerst hier eigenlijk niet of nauwelijks gevierd wordt. Wel in de rest van het land trouwens, maar zoals eerder opgemerkt heeft de provincie Limón een geheel eigen cultuur en tradities: meer Afrocaribisch dan Latino. Dus hier geen Tico-stierengevechten, mariachi-bandjes en sloten guaro (vuurwater van suikerriet) maar wel een surfkampioenschap, live reggae en calypso-muziek en natuurlijk vuurwerk met Oud & Nieuw.
We zien er naar uit- en vooral ook naar de verano ofwel het droge seizoen, zodat we weer kunnen genieten van de zon en blauwe luchten, aan de prachtige stranden van de Caribische zee.
maandag 15 december 2008
maandag 8 december 2008
December in de jungle
De Caribische zee krijgt gelukkig langzaam z´n eigen kleur weer terug: aquamarijn met azuur en turquoise....in plaats van het blubberbruin en regenwolkengrijs van de afgelopen weken. Ook de beestjes komen een voor een weer tevoorschijn, de kolibries, aapjes, luiaards, papegaaien, iguana´s en toekans. Er zat een enorme blauwe Neptuneskrab in de tuin, de honden hielden niet meer op met ertegen te blaffen (maar vonden het tegelijkertijd duidelijk doodeng). Bij het aanharken van de tuin vond ik een babyslangetje waar buurman Lenny voor moest komen, een gevaarlijke bushmaster....Lenny kwam met zijn machete en hakte hem de kop af, heel koel...Ramona en ik stonden samen te griezelen! Hopelijk zitten er niet nog meer! Een nog heftiger verhaal had een overbuurvrouw van ons, een Canadese genaamd Sabrina. Een enorme krokodil in de tuin!!! Zij heeft een piscina natural (zee-arm met zwemwater bij vloed) en daar zat een krok van maar liefst 6 meter in! Zij was in het dorp op zoek gegaan naar iemand met een geweer, maar eind van het liedje was dat een bioloog van Cahuita Nationaal Park hem ingepakt en afgevoerd heeft, om elders weer los te laten...ze zijn beschermd immers. Never a dull moment, hier in Cahuita.
Het jaar loopt ten einde en dus staat de nepkerstboom met al z´n kitschlampjes en versiersels weer te twinkelen in de huiskamer. Ook is het weer tijd voor allerlei jaaroverzichten en bespiegelingen in de media. Zo blijkt dat bijna alle Costaricaanse gemeenten het geld dat ze hebben gekregen van de staat en van burgers oppotten en helemaal niet gebruiken; miljoenen dollars liggen overal op de plank, onbegrijpelijkerwijs. Niet dat ze geen problemen hebben hier, je zou denken: ruim dan al die vuilnishopen en muggenpoelen eens op, repareer de vele kraters in de wegen en stoepen eens, doe eindelijk eens wat aan armoedebestrijding....Maar zo niet de Tico´s, door tegenstrijdige wetgeving, onduidelijke bevoegdheden en werkelijk kafkaiaanse burocratie durft niemand hier kennelijk een cent uit te geven. Of projecten mislukken gewoon, door eindeloze vertragingen...bestelde vuilniswagens die na twee jaar nog steeds niet geleverd zijn, dat soort werk.
Volgens de statistiek blijkt de gemeente Talamanca een gunstige uitzondering. Waar wij wonen is een verre uithoek van de armste provincie van hetland (Limón), maar demiddelen die ze hier hebben worden efficiënt en voortvarend ingezet om de belangrijkste problemen op te lossen. Dus hier komt gelukkig wel twee keer per week een moderne vuilniswagen langs, worden dengue fever-muggenpoelen ijverig bestreden en de steenslagwegen regelmatig opnieuw ge-egaliseerd. Niet dat dat laatste lang helpt (het is binnen een week weer een maanlandschap) maar ze doen bij de gemeente Talamanca zeker hun best. Voordeel is ook dat de auto´s hier niet zo hard kunnen rijden, dus wat ons betreft hoeven ze de weg hier niet te komen asfalteren!
Een ander voorbeeld is Cable Talamanca, de gemeentelijke kabelboer die het TV-signaal doorgeeft naar deze verre uithoek van het land. Normaal wacht je in Costa Rica een jaar of langer na het aanvragen van dergelijke voorzieningen, maar Cable Talamanca stond binnen 2 dagen na ons telefoontje met drie monteurs voor de deur, om ons eens even vlot aan te sluiten op 18 TV-zenders, zodat we tenminste weer een soort venster op de wereld hebben. Nou ja; Discovery Channel, een filmnet, kinderprogramma´s, Chinese staatsTV, Rai Uno, Deutsche Welle, een soort Jamaicaanse reggaeton-MTV, en twee glibberige reli-TV kanalen uit de VS. Maar in januari wordt het pakket uitgebreid naar 30 zenders en dan begint ook de bekabeling van Cahuita met glasvezel...zodat snel en betaalbaar internet in de loop van 2009 eindelijk onze kant op zal komen....met dank aan Cable Talamanca.
Het jaar loopt ten einde en dus staat de nepkerstboom met al z´n kitschlampjes en versiersels weer te twinkelen in de huiskamer. Ook is het weer tijd voor allerlei jaaroverzichten en bespiegelingen in de media. Zo blijkt dat bijna alle Costaricaanse gemeenten het geld dat ze hebben gekregen van de staat en van burgers oppotten en helemaal niet gebruiken; miljoenen dollars liggen overal op de plank, onbegrijpelijkerwijs. Niet dat ze geen problemen hebben hier, je zou denken: ruim dan al die vuilnishopen en muggenpoelen eens op, repareer de vele kraters in de wegen en stoepen eens, doe eindelijk eens wat aan armoedebestrijding....Maar zo niet de Tico´s, door tegenstrijdige wetgeving, onduidelijke bevoegdheden en werkelijk kafkaiaanse burocratie durft niemand hier kennelijk een cent uit te geven. Of projecten mislukken gewoon, door eindeloze vertragingen...bestelde vuilniswagens die na twee jaar nog steeds niet geleverd zijn, dat soort werk.
Volgens de statistiek blijkt de gemeente Talamanca een gunstige uitzondering. Waar wij wonen is een verre uithoek van de armste provincie van hetland (Limón), maar demiddelen die ze hier hebben worden efficiënt en voortvarend ingezet om de belangrijkste problemen op te lossen. Dus hier komt gelukkig wel twee keer per week een moderne vuilniswagen langs, worden dengue fever-muggenpoelen ijverig bestreden en de steenslagwegen regelmatig opnieuw ge-egaliseerd. Niet dat dat laatste lang helpt (het is binnen een week weer een maanlandschap) maar ze doen bij de gemeente Talamanca zeker hun best. Voordeel is ook dat de auto´s hier niet zo hard kunnen rijden, dus wat ons betreft hoeven ze de weg hier niet te komen asfalteren!
Een ander voorbeeld is Cable Talamanca, de gemeentelijke kabelboer die het TV-signaal doorgeeft naar deze verre uithoek van het land. Normaal wacht je in Costa Rica een jaar of langer na het aanvragen van dergelijke voorzieningen, maar Cable Talamanca stond binnen 2 dagen na ons telefoontje met drie monteurs voor de deur, om ons eens even vlot aan te sluiten op 18 TV-zenders, zodat we tenminste weer een soort venster op de wereld hebben. Nou ja; Discovery Channel, een filmnet, kinderprogramma´s, Chinese staatsTV, Rai Uno, Deutsche Welle, een soort Jamaicaanse reggaeton-MTV, en twee glibberige reli-TV kanalen uit de VS. Maar in januari wordt het pakket uitgebreid naar 30 zenders en dan begint ook de bekabeling van Cahuita met glasvezel...zodat snel en betaalbaar internet in de loop van 2009 eindelijk onze kant op zal komen....met dank aan Cable Talamanca.
maandag 1 december 2008
Weer droog
Na een dag of 9 overvloedige, zeg maar moesson-achtige, regenval is de noordenwind eindelijk gedraaid en begint het waterpeil in Talamanca te zakken- overal een laag blubber achterlatend en de stranden vol met drijfhout en kokosnoten.
Met ons gaat alles goed, ondanks dat de snelweg hierheen een paar dagen afgesloten was door omgevallen bomen en aardverschuivingen. Veel erger is het voor de mensen die langs de ver buiten z´n oevers getreden grensrivier Sixaola wonen...velen zijn alles kwijtgeraakt door het wassende water en hebben langer dan een week in geimproviseerde tentjes op de rijksweg (hoogste punt van het dorp) gebivakkeerd met hun kinderen en huisdieren. Hulp komt gelukkig wel op gang nu de ´Caribe bajo el agua´ tot nationale ramp is verklaard (sinds 1941 kwam er in de maand november niet zoveel water naar beneden als dit jaar, zo´n 800 mm). In het hele land worden geld en goederen ingezameld voor de getroffenen, hier in Cahuita is men er erg druk mee en er wordt af en aan gereden met hulpgoederen richting Sixaola (60 km zuidelijker).
Het Amerikaanse leger is met helicopters vanuit een basis in Honduras te hulp gevlogen om voedselhulp te brengen. Nu de regen voorbij lijkt te zijn wordt gevreesd voor uitbraak van ziekten door de vele stilstaande zoetwaterpoelen, ideale broedplaatsen voor dengue-fever verspreidende muggen. We hebben maar vast een boel insecticide en repellant ingeslagen, om deze nare beestjes geen kans te geven.
Hoewel El Norte (koude noordenwind met neerslag) een normaal meteorologisch verschijnsel is, zorgt de ontbossing gecombineerd met de klimaatverandering voor excessieve wateroverlast en heel veel ellende. Veel vruchtbare grond is in zee gespoeld, waar de bossen gekapt zijn houden de boomwortels de grond niet langer vast en zie je water-erosie op een enorme schaal. De slib die in zee spoelt schaadt het koraal, dat alleen in helder schoon water kan leven....daarom komt koraal niet voor bij mondingen van rivieren...maar nu wordt ook het rif van Punta Cahuita bedreigd door de modderstromen. Wel wrang is dat de bevolking van Talamanca zo met de gevolgen van houtkap en milieuvervuiling elders geconfronteerd worden...want hier zijn de bossen goeddeels intact, er is geen industrie en zelfs nauwelijks verkeer (in de bergen zijn niet eens wegen). Het is, zoals zoveel dingen in de wereld, helemaal niet eerlijk. Laten we hopen dat de bevolking deze klap gauw te boven komt en de natuur zich snel zal herstellen.
Met ons gaat alles goed, ondanks dat de snelweg hierheen een paar dagen afgesloten was door omgevallen bomen en aardverschuivingen. Veel erger is het voor de mensen die langs de ver buiten z´n oevers getreden grensrivier Sixaola wonen...velen zijn alles kwijtgeraakt door het wassende water en hebben langer dan een week in geimproviseerde tentjes op de rijksweg (hoogste punt van het dorp) gebivakkeerd met hun kinderen en huisdieren. Hulp komt gelukkig wel op gang nu de ´Caribe bajo el agua´ tot nationale ramp is verklaard (sinds 1941 kwam er in de maand november niet zoveel water naar beneden als dit jaar, zo´n 800 mm). In het hele land worden geld en goederen ingezameld voor de getroffenen, hier in Cahuita is men er erg druk mee en er wordt af en aan gereden met hulpgoederen richting Sixaola (60 km zuidelijker).
Het Amerikaanse leger is met helicopters vanuit een basis in Honduras te hulp gevlogen om voedselhulp te brengen. Nu de regen voorbij lijkt te zijn wordt gevreesd voor uitbraak van ziekten door de vele stilstaande zoetwaterpoelen, ideale broedplaatsen voor dengue-fever verspreidende muggen. We hebben maar vast een boel insecticide en repellant ingeslagen, om deze nare beestjes geen kans te geven.
Hoewel El Norte (koude noordenwind met neerslag) een normaal meteorologisch verschijnsel is, zorgt de ontbossing gecombineerd met de klimaatverandering voor excessieve wateroverlast en heel veel ellende. Veel vruchtbare grond is in zee gespoeld, waar de bossen gekapt zijn houden de boomwortels de grond niet langer vast en zie je water-erosie op een enorme schaal. De slib die in zee spoelt schaadt het koraal, dat alleen in helder schoon water kan leven....daarom komt koraal niet voor bij mondingen van rivieren...maar nu wordt ook het rif van Punta Cahuita bedreigd door de modderstromen. Wel wrang is dat de bevolking van Talamanca zo met de gevolgen van houtkap en milieuvervuiling elders geconfronteerd worden...want hier zijn de bossen goeddeels intact, er is geen industrie en zelfs nauwelijks verkeer (in de bergen zijn niet eens wegen). Het is, zoals zoveel dingen in de wereld, helemaal niet eerlijk. Laten we hopen dat de bevolking deze klap gauw te boven komt en de natuur zich snel zal herstellen.
maandag 24 november 2008
Watersnood in the Caribbean
Door zware regenval staat voor het eerst in de geschiedenis de hele provincie Limón onder water....duizenden mensen zitten in de noodopvang en de noodtoestand is uitgeroepen, het eind van de regen is nog niet in zicht.
Ons huis ligt gelukkig hoog en is op een verhoging gebouwd, dus voor ons blijft de overlast beperkt tot een modderpoel bij het hek en nat wasgoed in huis. Zelfs het dak houdt het prima, dus maak je over ons geen zorgen. Erger is het voor de mensen die in de laaggelegen stukken van de provincie wonen, vooral in Sixaola, Matina en Puerto Viejo...bananengebieden, waar het water totaan de daken staat. Wegen zijn onbegaanbaar geworden, dus San Jose en Panama zijn onbereikbaar vanuit hier momenteel. En een enorme grijze wolk hangt over de Caribische zee, die metershoge grijze golven met witte schuimkoppen over de strandweg jaagt. Bewoners aan de strandkant van de weg zijn ge-evacueerd (wij wonen gelukkig aan de andere kant van de weg en op hoogte), kreken en rivieren zijn buiten hun oevers getreden, de straat zelf is in een rivier veranderd. Met 21 graden C. is het fris, voor ons gevoel dan.
Ramona´s school is gesloten en veel winkels ook, toeristen zijn massaal gestrand en lopen verloren rond in verwaaide regenjacks. Maar in de loop van de week zou het moeten opklaren, volgens het weerbericht...dan zeilt deze tropische depressie vast de oceaan over om over twee weken op de Europese westkust te beuken, afgekoeld totaan het vriespunt. Of zo gaat dat meestal....later meer!
Ons huis ligt gelukkig hoog en is op een verhoging gebouwd, dus voor ons blijft de overlast beperkt tot een modderpoel bij het hek en nat wasgoed in huis. Zelfs het dak houdt het prima, dus maak je over ons geen zorgen. Erger is het voor de mensen die in de laaggelegen stukken van de provincie wonen, vooral in Sixaola, Matina en Puerto Viejo...bananengebieden, waar het water totaan de daken staat. Wegen zijn onbegaanbaar geworden, dus San Jose en Panama zijn onbereikbaar vanuit hier momenteel. En een enorme grijze wolk hangt over de Caribische zee, die metershoge grijze golven met witte schuimkoppen over de strandweg jaagt. Bewoners aan de strandkant van de weg zijn ge-evacueerd (wij wonen gelukkig aan de andere kant van de weg en op hoogte), kreken en rivieren zijn buiten hun oevers getreden, de straat zelf is in een rivier veranderd. Met 21 graden C. is het fris, voor ons gevoel dan.
Ramona´s school is gesloten en veel winkels ook, toeristen zijn massaal gestrand en lopen verloren rond in verwaaide regenjacks. Maar in de loop van de week zou het moeten opklaren, volgens het weerbericht...dan zeilt deze tropische depressie vast de oceaan over om over twee weken op de Europese westkust te beuken, afgekoeld totaan het vriespunt. Of zo gaat dat meestal....later meer!
woensdag 19 november 2008
Storm, bezoek & papieren
Alles gaat goed hier aan Black Beach Road (da´s de oude naam van Playa Negra)- ondanks dat er weer eens een tropische storm woedt op de Caribische zee, wat heel veel regen geeft.
Hopelijk droogt het de komende weken een beetje op, want half december krijgen we bezoek uit Nederland, onze voormalige buren (en vrienden) uit Purmerend -en die willen natuurlijk wel een beetje genieten van de gloeiende tropenzon en mooie blauwe luchten! Zij gaan het wilde Zuiden van Costa Rica verkennen, naast Talamanca ook het Osa-schiereiland aan de Pacifische kust, wat volgens ons een fantastische keus is.
Dit deel van het land is alleen per boot of vliegtuig bereikbaar, dus je moet als toerist flink je best doen om deze Laatste Wildernis te komen zien. Het is een toevluchtsoord voor heel veel bedreigde diersoorten....ontzettend indrukwekkend, zelf zou ik dit stuk van Costa Rica ook heel graag nog eens willen zien!
Verder nieuws: 14 januari 2009 kunnen we bij Migración in San José onze cédulas (verblijfsvergunningen) gaan ophalen, precies anderhalf jaar en drie dagen heeft de hele procedure dan geduurd....vanaf dat we onze paperassen ingeleverd hebben bij de Ambassade van Costa Rica in Den Haag tot het afhalen van de plastic ID-kaartjes in San José. Het heeft lang geduurd allemaal (en het was een dure grap) maar het is een heel goed gevoel om eindelijk legaal te zijn in dit wonderschone land, waar we ons allang 100% thuisvoelen.
Hopelijk droogt het de komende weken een beetje op, want half december krijgen we bezoek uit Nederland, onze voormalige buren (en vrienden) uit Purmerend -en die willen natuurlijk wel een beetje genieten van de gloeiende tropenzon en mooie blauwe luchten! Zij gaan het wilde Zuiden van Costa Rica verkennen, naast Talamanca ook het Osa-schiereiland aan de Pacifische kust, wat volgens ons een fantastische keus is.
Dit deel van het land is alleen per boot of vliegtuig bereikbaar, dus je moet als toerist flink je best doen om deze Laatste Wildernis te komen zien. Het is een toevluchtsoord voor heel veel bedreigde diersoorten....ontzettend indrukwekkend, zelf zou ik dit stuk van Costa Rica ook heel graag nog eens willen zien!
Verder nieuws: 14 januari 2009 kunnen we bij Migración in San José onze cédulas (verblijfsvergunningen) gaan ophalen, precies anderhalf jaar en drie dagen heeft de hele procedure dan geduurd....vanaf dat we onze paperassen ingeleverd hebben bij de Ambassade van Costa Rica in Den Haag tot het afhalen van de plastic ID-kaartjes in San José. Het heeft lang geduurd allemaal (en het was een dure grap) maar het is een heel goed gevoel om eindelijk legaal te zijn in dit wonderschone land, waar we ons allang 100% thuisvoelen.
woensdag 12 november 2008
Update uit Cahuita
En het leven kabbelt hier kalmpjes aan voort, met alle tijd om domino te spelen onder de mangoboom, want in dit huis is nog steeds geen kabel TV, telefoon of internet. Wel kunnen we 2 stations ontvangen via de FM radio, tussen de ruis door krijgen we Radio Limón (vooral religieus geneuzel)en Radio/2 in het Yankeedoodle met oudbakken hits, nieuws en weer. Maar door de TV antenne aan het raamkozijn vast te binden krijgen we nu eindelijk weer 2 nationale zenders, wel met een heleboel sneeuw. Dus president Oscar Arias zalft weer als vanouds de huiskamer in, tussen de sensatiejournaals en de Columbiaanse telenovelas door. En de reclames voor SteamGourmet pannen en afslankpillen met speed. Mij kan het allemaal niet zo boeien, maar Noël en Ramona zitten weer met hun oogjes aan de beeldbuis geplakt.
Intussen zijn we nog steeds heel druk met allerlei klussen in huis en tuin, wat veel meer werk is als vantevoren bedacht. De tuin zit vol stenen en oude koraalriffen, wat het omspitten van de toekomstige groentetuin tot een enorme klus maakt. Wel is de grond heel rijk aan mineralen, dankzij het verweren van die stenen en riffen in de loop van de millennia...zo rijk aan mineralen dat de bomen en planten nauwelijks hoeven te wortelen en dus al bij het zachtste zeebriesje omklappen. Een van de papayas had deze week bij het omvallen bijna de hoofdstroomkabel geraakt, die lopen hier allemaal bovengronds...het scheelde maar een haar.
Verderop in de straat hebben we een leuk, goedkoop restaurantje ontdekt, genaamd Bananas en gerund door de directrice van Ramona's school en haar familie. Daar hebben ze een leeshoek met boeken en tijdschriften, helaas allemaal in het Duits en maandenoud...maar zo blijf je toch een beetje op de hoogte van het wel en wee van Europa. We missen het Internet wel, da's toch soort van verslavend, maar het internetcafé, daar komen we maar een keer per week. Het is duur en vervelend, de verbinding is traag en slecht, je mag niks en de browser is standaard dat stomme Address Not Found Explorer. Tot overmaat van ramp hordes kwakende, ijsetende toeristen om je heen die je uit je concentratie halen...vooral die mekkerende Hollanders die ook nog eens over je schouder zitten mee te lezen. Zucht. Dus oprecht sorry voor de spaarzame berichtgeving van de laatste tijd....en vooral ook aan alle mensen die ons een mailtje hebben gestuurd en na weken of maanden nog steeds geen reply hebben gekregen....echt heel erg sorry, maar het komt goed, beloofd. In december of januari zijn we weer online. Die burocratische traagheid, da's normaal in Costa Rica. Wij zijn er intussen wel aan gewend, maar ergerlijk blijft het vaak
wel. Gelukkig staat daar veel leuks tegenover, zoals het hele jaar door warm weer en een prachtige woeste natuur.
Intussen zijn we nog steeds heel druk met allerlei klussen in huis en tuin, wat veel meer werk is als vantevoren bedacht. De tuin zit vol stenen en oude koraalriffen, wat het omspitten van de toekomstige groentetuin tot een enorme klus maakt. Wel is de grond heel rijk aan mineralen, dankzij het verweren van die stenen en riffen in de loop van de millennia...zo rijk aan mineralen dat de bomen en planten nauwelijks hoeven te wortelen en dus al bij het zachtste zeebriesje omklappen. Een van de papayas had deze week bij het omvallen bijna de hoofdstroomkabel geraakt, die lopen hier allemaal bovengronds...het scheelde maar een haar.
Verderop in de straat hebben we een leuk, goedkoop restaurantje ontdekt, genaamd Bananas en gerund door de directrice van Ramona's school en haar familie. Daar hebben ze een leeshoek met boeken en tijdschriften, helaas allemaal in het Duits en maandenoud...maar zo blijf je toch een beetje op de hoogte van het wel en wee van Europa. We missen het Internet wel, da's toch soort van verslavend, maar het internetcafé, daar komen we maar een keer per week. Het is duur en vervelend, de verbinding is traag en slecht, je mag niks en de browser is standaard dat stomme Address Not Found Explorer. Tot overmaat van ramp hordes kwakende, ijsetende toeristen om je heen die je uit je concentratie halen...vooral die mekkerende Hollanders die ook nog eens over je schouder zitten mee te lezen. Zucht. Dus oprecht sorry voor de spaarzame berichtgeving van de laatste tijd....en vooral ook aan alle mensen die ons een mailtje hebben gestuurd en na weken of maanden nog steeds geen reply hebben gekregen....echt heel erg sorry, maar het komt goed, beloofd. In december of januari zijn we weer online. Die burocratische traagheid, da's normaal in Costa Rica. Wij zijn er intussen wel aan gewend, maar ergerlijk blijft het vaak
wel. Gelukkig staat daar veel leuks tegenover, zoals het hele jaar door warm weer en een prachtige woeste natuur.
maandag 3 november 2008
Dorpspomp
Het heeft hier de afgelopen week hard geregend en gewaaid, waarbij de stormvloed bijna totaan de weg kwam en er ook meerdere bomen in onze tuin omgevallen zijn. Een koufront vanuit Honduras, naar het schijnt.
De motor had een lekke band en stond daarom 2 dagen bij monteur Ricardo, die in een moeite door ook meteen de elektrische starter gerepareerd heeft en de olie + filter vervangen heeft. Totale kosten: ongeveer € 30, waarbij een tripje van Ricardo naar Limón, om onderdelen te kopen, inbegrepen was....dus da´s helemaal niet duur!
Huisbaas Pete heeft achter ons huis een afdak getimmerd, maar wat we precies aanmoeten met een betegelde verhoging van 2 bij 2 meter met golfplaten erboven, da´s ons niet helemaal duidelijk.
Verder leren we steeds meer inwoners van Cahuita kennen en blijkt ook hier het oude Spaanse spreekwoord ´Pueblo pequeño, infierno grande´ (klein dorp, grote hel) op te gaan. Nou is hier de mentaliteit niet truttig of bekrompen en men komt dus qua streken wel met meer weg dan in het gemiddelde andere boerengat, maar er wordt gewoon ontzettend veel gekletst, bespied en geroddeld! Soms is dat wel weer handige informatie: bijvoorbeeld dat de lokale postman, genaamd Horacio, al twee keer op heterdaad betrapt is met het openmaken van brieven (met stoom) om daar eventuele bankbiljetten uit te snaaien!
Aan de andere kant hoeven we niet zonodig te weten dat de respectabele hotelier meneer X gezien is in de rosse buurt van Limón en de evenzo keurige mevrouw Y pannenkoeken met paddo´s bakt voor haar ontbijt, maar er is geen ontkomen aan: de meest buitennissige verhalen krijg je steeds ongevraagd om je oren geslingerd.
En bij volle maan krijgen de local expats hier een collectieve kwaaie dronk en beginnen in hun favoriete bar-restaurant met stoelen en flessen te gooien, daarbij incoherent brabbelend in plat Beiers of Schwytzerduutsch. Amusant!
In veel andere gehuchten krijg je al het etiket Zuipschuit opgeplakt als je een keer met een paar biertjes teveel op door de kamer gedanst hebt, al dan niet met lampenkap op je hoofd...hier verbouwen ze een keer per maand hun stamkroeg in een vlaag van dronkenschap, en de protesterende barman krijgt een scheldpartij naar z´n hoofd! Dus Cahuita is eigenlijk zwaar OK (nou ja, bij volle maan thuisblijven) maar het is oppassen met wat je zegt en vooral ook tegen wie; anders krijg je via de dorpstamtam, bespeeld door Kwik, Kwek en Kwak, wel een heel verwrongen versie terug van je oorspronkelijke verhaal! Nou ja, overal is wel wat natuurlijk, en waar mensen in kleinschalige settings bij elkaar komen (ook in grotere steden, naar mijn ervaring) ontstaat al snel een soort dorpspompcultuurtje.
En omdat Cahuita maar 4000 inwoners heeft, inclusief de gehuchten eromheen, loop je natuurlijk constant dezelfde mensen tegen het lijf. Het is een landelijk leventje hier, met al het toffe en het slechte wat daarbij hoort.
De motor had een lekke band en stond daarom 2 dagen bij monteur Ricardo, die in een moeite door ook meteen de elektrische starter gerepareerd heeft en de olie + filter vervangen heeft. Totale kosten: ongeveer € 30, waarbij een tripje van Ricardo naar Limón, om onderdelen te kopen, inbegrepen was....dus da´s helemaal niet duur!
Huisbaas Pete heeft achter ons huis een afdak getimmerd, maar wat we precies aanmoeten met een betegelde verhoging van 2 bij 2 meter met golfplaten erboven, da´s ons niet helemaal duidelijk.
Verder leren we steeds meer inwoners van Cahuita kennen en blijkt ook hier het oude Spaanse spreekwoord ´Pueblo pequeño, infierno grande´ (klein dorp, grote hel) op te gaan. Nou is hier de mentaliteit niet truttig of bekrompen en men komt dus qua streken wel met meer weg dan in het gemiddelde andere boerengat, maar er wordt gewoon ontzettend veel gekletst, bespied en geroddeld! Soms is dat wel weer handige informatie: bijvoorbeeld dat de lokale postman, genaamd Horacio, al twee keer op heterdaad betrapt is met het openmaken van brieven (met stoom) om daar eventuele bankbiljetten uit te snaaien!
Aan de andere kant hoeven we niet zonodig te weten dat de respectabele hotelier meneer X gezien is in de rosse buurt van Limón en de evenzo keurige mevrouw Y pannenkoeken met paddo´s bakt voor haar ontbijt, maar er is geen ontkomen aan: de meest buitennissige verhalen krijg je steeds ongevraagd om je oren geslingerd.
En bij volle maan krijgen de local expats hier een collectieve kwaaie dronk en beginnen in hun favoriete bar-restaurant met stoelen en flessen te gooien, daarbij incoherent brabbelend in plat Beiers of Schwytzerduutsch. Amusant!
In veel andere gehuchten krijg je al het etiket Zuipschuit opgeplakt als je een keer met een paar biertjes teveel op door de kamer gedanst hebt, al dan niet met lampenkap op je hoofd...hier verbouwen ze een keer per maand hun stamkroeg in een vlaag van dronkenschap, en de protesterende barman krijgt een scheldpartij naar z´n hoofd! Dus Cahuita is eigenlijk zwaar OK (nou ja, bij volle maan thuisblijven) maar het is oppassen met wat je zegt en vooral ook tegen wie; anders krijg je via de dorpstamtam, bespeeld door Kwik, Kwek en Kwak, wel een heel verwrongen versie terug van je oorspronkelijke verhaal! Nou ja, overal is wel wat natuurlijk, en waar mensen in kleinschalige settings bij elkaar komen (ook in grotere steden, naar mijn ervaring) ontstaat al snel een soort dorpspompcultuurtje.
En omdat Cahuita maar 4000 inwoners heeft, inclusief de gehuchten eromheen, loop je natuurlijk constant dezelfde mensen tegen het lijf. Het is een landelijk leventje hier, met al het toffe en het slechte wat daarbij hoort.
Abonneren op:
Posts (Atom)