en dan wil deze pc er niks van weten... een paar foto´s dan maar..
zondag 24 mei 2009
woensdag 20 mei 2009
Enge beesten
Wonen in een tropisch bos betekent dat je met een zeer uitbundige flora & fauna te maken hebt, meestal van het leuke soort....zoals schildpadjes, dolfijnen, aapjes en bontgekleurde vogels. Maar soms is het behoorlijk angstaanjagend. Dat er een hele kolonie ritselende gekko´s en vleermuizen onder het dak wonen, daar zijn we intussen aan gewend (die zijn erg nuttig omdat ze gigantische hoeveelheden insecten wegvangen)....dat er af en toe een wandelende tak over de patio schuifelt, dat is nog wel grappig ook. Maar de spinnen en slangen....daar kun je goed van in de stress schieten, zo eng zijn ze....vooral als de gevreesde bushmaster of fer-de-lance weer eens gespot wordt, want als je er één ziet, dan zitten er meestal nog vele meer...en dan moet de buurman weer eens te hulp schieten met zijn kapmes. Mieren zijn ook verschrikkelijk, als ze weer eens een feestje in de suikerpot houden, om over termieten maar te zwijgen (die vreten hele bomen op) ik zou wel een tapir/ miereneter als huisdier willen, die zou ze dan lekker met zijn zuigsnuit op los kunnen stofzuigeren...maar helaas is dit neefje van de luiaard en het gordeldier behoorlijk zeldzaam en schuw. Laatst hadden we helemaal iets griezeligs: een tekenplaag!!!! De honden zaten dus helemaal onder deze ziekte-overbrengende bloedzuigers....meer dan honderd per hond en dan vooral op moeilijke plekjes als in het oor of tussen de tenen...en dat terwijl ze gewoon hun Frontline (duur anti-vlooien en tekenmiddel) hebben gehad. Dus met een speciale tekentang ben ik al de hele week in de weer om de honden hier vanaf te helpen (Maya en Mezcla laten het braaf toe, Mambootje maakt een verschrikkelijk kabaal en bijt in je handen) want van tropische teken kunnen ze heel erg ziek worden en zelfs doodgaan! Bij de mens brengen ze ziekte van Lyme over, dan ben je een jaar lang zo slap als een vaatdoek en bijna geen medicijn waarmee je dat wegkrijgt. In Nederland heb ik al van drie verschillende mensen gehoord dat ze zo lang zo ziek waren van Lyme´s disease. Kun je nagaan dat dat in de tropen allemaal nog veel extremer is! Wij hebben een tuin vol eco-fruitbomen en daarlaten die teken zich massaal uit vallen, als er hond onder door wandelt (daar hebben ze een speciale hittezoekende sensor voor) en anders pikken ze het wel op als we een boswandeling maken. Er zijn mensen in het dorp die alle bomen in hun tuin omhakken en er een grasveld van maken....niet alleen vanwege de enge beesten, maar vooral vanwege de blaadjes, die in de tropen het hele jaar door vallen. Een mini-ecoramp is zo´n grasveldje voor de buurt, want alle beesten dan verhuizen naar de buren....en niet alleen de snoezige kolibries en vlindertjes, maar bijvoorbeeld ook honderden padden! Grote, griezelige padden vol wratten die in je huis kruipen! Wij hebben twee zulke padden in onze bijkeuken wonen, een dorpsgenoot heeft er opeens meer dan vijfhonderd, omdat zijn buurman ook zonodig een engelse lawn moest maken van zijn jungletuin. Tja, om die kwakers allemaal dood te slaan, dat doe je niet (wij verdragen de aanwezigheid van die twee padden al acht maanden, met tegenzin...want je schrikt je dood steeds als ze achter de wasmachine vandaan springen). Ecologie in de tropen is bijhoorlijk ingewikkeld, want wat is de natuurlijke vijand van de pad: juist, de slang! Hoe meer slangen je hun kop eraf hakt, hoe meer creepy padden je er voor terugkrijgt. Life.
zaterdag 16 mei 2009
Naar Punta Uva
Ramona was uitgenodigd op de verjaardag van een klasgenootje, een Canadees meisje genaamd Maya Robinson. Die familie woont in Punta Uva, zo´n 30 km hier vandaan op een smalle landpunt die eigenlijk in Panama ligt, maar het is nog net Costa Rica. Omdat er maar 1x per dag een rammelkast van een bus heengaat, moest ik wel mee naar het feestje...om te wachten tot om 5 uur de enige bus weer terug zou rijden naar Cahuita. Gelukkig was het een heel aardige familie en voor mij een goede gelegenheid om de stranden en het natuurschoon voorbij Puerto Viejo eens te bekijken, daar was ik namelijk nog niet eerder geweest...Ramona trouwens wel, die was in de kerstvakantie een paar daagjes meegeweest om vakantie te vieren met onze ex-buurtjes op Punta Uva, oftewel Grape Point (de oude creools-engelse naam). Mijn indrukken: allereerst, wat een roteind met die bus is dat, het duurt minstens een uur voor je er bent en in die weg zitten meer kraters dan op de maan....en dan te bedenken dat dat arme schaap van een Maya (en vele kids met haar) die rotrit elke dag moeten maken om naar school te gaan! Wij wonen dus vlak naast de school en dan krijgen we het af en toe nog voor elkaar om te laat te komen (nou ja, als de stroom weer eens midden in nacht is uitgevallen waardoor de wekkerradio niet afgaat) terwijl die bus met kinderen uit de Panamese jungle wel altijd keurig op tijd is, hmmm.
Voorbij Puerto Viejo is het landschap woest, verlaten ....en beeldschoon, perfecte witte palmenstranden, blauwe zee, weelderige donkergroene jungle erlangs....dit stukje Talamanca is zo exotisch en wild als het eiland van Robinson Crusoe (zoals ik me dat dan voorstel), jammer salleen dat er geen winkels en scholen zijn, anders had ik er zo willen gaan wonen! Het feestje van Maya was erg gezellig, ze hebben mooi huis aan het strand en er ze hadden een barbecue georganiseerd. Met een zak van een kilo snoep erin gingen we later huiswaarts, en dus nogal misselijk kwamen we in Cahuita de bus weer uit! Maya´s ouders zijn makelaars, Caribe Sur heet hun bedrijf en dat kenden we al van internet, leuk om ze eens in real life te ontmoeten, het zijn erg aardige mensen...net als de meeste Canadezen trouwens, er wonen hier nogal wat en het zijn opvallend geschikte lui vaak, veel sympatieker dan de Yankees in ieder geval.
Over Yankees gesproken, er was een zangkoor uit Boston op toernee hier (niet in Limon overigens) en meerdere mensen daarvan hadden de Noordamerikaanse mensengriep/ Influenza A /H1N1 2009 onder de leden en die hebben letterlijk honderden Tico´s aangestoken!!! Die zitten allemaal in quarantaine nu, en de eerste dode is ook algevallen: een muzikant van 53 is doodgegaan aan de complicaties (longonsteking) van die akelige griep! Dus er is nogal veel paniek in het land en op TV enzo, want dat koor heeft meer dan 20 steden en dorpen aangedaan. Maar hier zijn ze dus niet geweest waardoor wij ons nergens druk om hoeven te maken. Gelukkig maar.
Voorbij Puerto Viejo is het landschap woest, verlaten ....en beeldschoon, perfecte witte palmenstranden, blauwe zee, weelderige donkergroene jungle erlangs....dit stukje Talamanca is zo exotisch en wild als het eiland van Robinson Crusoe (zoals ik me dat dan voorstel), jammer salleen dat er geen winkels en scholen zijn, anders had ik er zo willen gaan wonen! Het feestje van Maya was erg gezellig, ze hebben mooi huis aan het strand en er ze hadden een barbecue georganiseerd. Met een zak van een kilo snoep erin gingen we later huiswaarts, en dus nogal misselijk kwamen we in Cahuita de bus weer uit! Maya´s ouders zijn makelaars, Caribe Sur heet hun bedrijf en dat kenden we al van internet, leuk om ze eens in real life te ontmoeten, het zijn erg aardige mensen...net als de meeste Canadezen trouwens, er wonen hier nogal wat en het zijn opvallend geschikte lui vaak, veel sympatieker dan de Yankees in ieder geval.
Over Yankees gesproken, er was een zangkoor uit Boston op toernee hier (niet in Limon overigens) en meerdere mensen daarvan hadden de Noordamerikaanse mensengriep/ Influenza A /H1N1 2009 onder de leden en die hebben letterlijk honderden Tico´s aangestoken!!! Die zitten allemaal in quarantaine nu, en de eerste dode is ook algevallen: een muzikant van 53 is doodgegaan aan de complicaties (longonsteking) van die akelige griep! Dus er is nogal veel paniek in het land en op TV enzo, want dat koor heeft meer dan 20 steden en dorpen aangedaan. Maar hier zijn ze dus niet geweest waardoor wij ons nergens druk om hoeven te maken. Gelukkig maar.
Ramona´s rapport
Dit stukje is waarschijnlijk alleen leuk voor de opa´s en oma´s en ooms en tantes, maar goed. Het eerste trimester is bijna voorbij en er zit weer een vakantie aan te komen. Ook hebben de kinderen hun rapport gekregen en ze hebben allemaal goed hun best gedaan. Vriendinnetje Eve is de beste van de klas en vorig jaar was dat vriendinnetje Kylie...de drie meiden hebben best flinke onderlinge rivaliteit om de hoogste cijfers te halen...en het zijn alledrie toppers! Hieronder Ramona´s cijferlijst, de cijfers gaan hier in Costa Rica van 0 tot 100.
Biologie 90
Aardrijkskunde 94.6
Spaans 86.3
Wiskunde 95.4
Frans 90
Engels 99
Psychologie 96.4
Handvaardigheid 100
Muziek 100
Gym 81.25
Kalligrafie en Spelling 98.1
Computervaardigheid 100
Gedrag 98.0
Wij zijn heel trots op haar!
Biologie 90
Aardrijkskunde 94.6
Spaans 86.3
Wiskunde 95.4
Frans 90
Engels 99
Psychologie 96.4
Handvaardigheid 100
Muziek 100
Gym 81.25
Kalligrafie en Spelling 98.1
Computervaardigheid 100
Gedrag 98.0
Wij zijn heel trots op haar!
maandag 4 mei 2009
Tico TV nieuws
Toen ik vorige week op dit blog mijn stukje zat in te typen, waren de eerste Noord Amerikaanse grieppatiënten dus al op Costaricaanse bodem geland. Letterlijk, want er komen elke dag meerdere vliegtuigen uit Mexico binnen op Juan Santamaria International Airport. En in zo´n vliegtuig wordt je heel makkelijk ziek, want iedereen ademt dezelfde gerecycelde airco-lucht in...die barstensvol ziektekiemen zit, geen filter of mondkapje dat virussen kan tegenhouden (daar is een special biohazard pak met gasmasker voor nodig). Intussen heeft Costa Rica 4 bevestigde grieppatiënten, 3 jongeren die net uit Mexico teruggekomen zijn en een oudere man die helemaal nergens geweest is maar hier door iemand aangestoken is! Allemaal bewoners van de Centrale Vallei, hier gelukkig toch nog wel zo´n 200 km vandaan. Goed, wij blijven dus rustig in ons dorpje zitten en schrobben heel vaak onze handjes. Gelukkig lijkt het toch allemaal mee te vallen met het gevaar van dit virus, ondanks de voorspelbare massa-hysterie in dit land.
Alle zieken zijn na een paar daagjes alweer aan de beterende hand en 3 van de 4 zijn gewoon thuis....het medicijn Tamiflu werkt heel goed en de ziekenhuizen plus het ministerie van gezondheid pakken het naar mijn indruk heel goed aan. En gelukkig is het Noord Amerikaanse griepvirus (het mag hier geen varkensgriep meer heten op verzoek van de slagersbranche) bij lange na niet zo gevaarlijk als, pak ´m beet, het Ebola-virus of builenpest....
Iets heel anders is dat we hier naar hetTV-journaal zaten te kijken en opeens kwam Apeldoorn, NL voorbij, met een 100/u scheurende zwarte Suzuki die het op de koninklijke familie had voorzien! Een overspannen fluitketel die amok loopt, daarbij 6 onschuldige mensen mee de dood inslepend, echt heel triest en barbaars. Als ik zulke beelden op TV zie, dan ben ik echt opgelucht dat we het opgefokte NL voor het vredelievende CR verruild hebben. Natuurlijk is er overal wel eens wat, maar dat soort dingen...die zie je hier alleen maar op TV, in het buitenlands nieuws.
Het is hier gewoon vele malen rustiger dan in Europa of de VS. De ellende op de wereld, die zien we hier dus alleen voorbijtrekken op de 23 kanalen van Cable Talamanca. Maar ons eigen leven in het tropische stranddorpje Cahuita, is daarentegen elke dag opnieuw weer even paradijselijk.
Alle zieken zijn na een paar daagjes alweer aan de beterende hand en 3 van de 4 zijn gewoon thuis....het medicijn Tamiflu werkt heel goed en de ziekenhuizen plus het ministerie van gezondheid pakken het naar mijn indruk heel goed aan. En gelukkig is het Noord Amerikaanse griepvirus (het mag hier geen varkensgriep meer heten op verzoek van de slagersbranche) bij lange na niet zo gevaarlijk als, pak ´m beet, het Ebola-virus of builenpest....
Iets heel anders is dat we hier naar hetTV-journaal zaten te kijken en opeens kwam Apeldoorn, NL voorbij, met een 100/u scheurende zwarte Suzuki die het op de koninklijke familie had voorzien! Een overspannen fluitketel die amok loopt, daarbij 6 onschuldige mensen mee de dood inslepend, echt heel triest en barbaars. Als ik zulke beelden op TV zie, dan ben ik echt opgelucht dat we het opgefokte NL voor het vredelievende CR verruild hebben. Natuurlijk is er overal wel eens wat, maar dat soort dingen...die zie je hier alleen maar op TV, in het buitenlands nieuws.
Het is hier gewoon vele malen rustiger dan in Europa of de VS. De ellende op de wereld, die zien we hier dus alleen voorbijtrekken op de 23 kanalen van Cable Talamanca. Maar ons eigen leven in het tropische stranddorpje Cahuita, is daarentegen elke dag opnieuw weer even paradijselijk.
maandag 27 april 2009
Varkensgriep en leeuwentemmertjes
De influenza-uitbraak in De VS en Mexico (we kennen mensen die daar wonen en dat leuke, jonge stel dat 4 weken geleden bij ons logeerde, reist nu door Yucatán, Mexico) dat is voor ons best wel schrikken. Waar 5-6 jaar geleden, bij de Aziatische vogelgriep, al voor gewaarschuwd werd: een nieuw, gemuteerd diergriep-virus dat plotseling ook van mens tot mens overdraagbaar is, dat lijkt nu werkelijkheid te gaan worden! Gevaarlijk, want griep is erg besmettelijk en deze variant is dodelijk, hopelijk krijgen we geen herhaling van de Spaanse griep pandemie van 1918...
Mexico ligt hier echt vlakbij (nou ja, een paar duizend kilometer noordelijker dan) en er dagelijks een intensief verkeer van mensen en goederen heen en weer over de smalle landbrug van Midden-Amerika. De autoriteiten hier controleren nu intensief aan de grenzen en op vliegvelden, ziekenhuizen hebben quarantaine-afdelingen ingericht en de bevolking wordt constant gewaarschuwd om (best extreme) hygiëne-maatregelen te treffen. Daar houden we ons dus maar braaf aan. En we volgen alle nieuwsberichten, waar het virus al overal op de wereld blijkt op te duiken. We hopen maar dat we hier in deze verre, landelijke uithoek van Costa Rica veilig zitten....al is het dan zo dichtbij Mexico.
Verder zit Ramona de laatste tijd te twijfelen of ze later juf zal worden, of leeuwentemmer (maar niet in een circus, mind you, want dat is zielig). Ze is gek op de grote roofdieren die hier elke dag op televisie voorbijkomen, op Discovery en National Geographic Channel. Maar leeuwentemmer worden?! ´Eh, waarom neem je later niet gewoon 4 katten, net als je oma en tante in Amsterdam hebben, dan kun je die temmen als je uit school komt?´ Want juf worden, dat is in dit land een briljante loopbaankeus. De Maestra staat hier ouderwets op een voetstuk (want ze heeft immers gestudeerd) en de Profesora, die aan pubers en volwassenen lesgeeft, zo mogelijk nog meer. Niet alleen dat, ze worden naar Costaricaanse begrippen ook zeer goed betaald en dat met een 25-urige werkweek (lessen zijn hier van 7 tot 12 uur, volgens tropenrooster), 4 maanden doorbetaalde vakantie en met 50 jaar mogen ze al met pensioen! Een prima leventje, met tijd genoeg om er nog allerlei dingen naast te doen.
Maar alla, eerst moet Ramona zelf nog 9 jaar lang elke dag naar school gaan en tegen de tijd datz daarmee klaar is wil ze waarschijnlijk iets heel anders worden: videogame-ontwerper misschien, of TV-presentatrice...of astronaut....
Mexico ligt hier echt vlakbij (nou ja, een paar duizend kilometer noordelijker dan) en er dagelijks een intensief verkeer van mensen en goederen heen en weer over de smalle landbrug van Midden-Amerika. De autoriteiten hier controleren nu intensief aan de grenzen en op vliegvelden, ziekenhuizen hebben quarantaine-afdelingen ingericht en de bevolking wordt constant gewaarschuwd om (best extreme) hygiëne-maatregelen te treffen. Daar houden we ons dus maar braaf aan. En we volgen alle nieuwsberichten, waar het virus al overal op de wereld blijkt op te duiken. We hopen maar dat we hier in deze verre, landelijke uithoek van Costa Rica veilig zitten....al is het dan zo dichtbij Mexico.
Verder zit Ramona de laatste tijd te twijfelen of ze later juf zal worden, of leeuwentemmer (maar niet in een circus, mind you, want dat is zielig). Ze is gek op de grote roofdieren die hier elke dag op televisie voorbijkomen, op Discovery en National Geographic Channel. Maar leeuwentemmer worden?! ´Eh, waarom neem je later niet gewoon 4 katten, net als je oma en tante in Amsterdam hebben, dan kun je die temmen als je uit school komt?´ Want juf worden, dat is in dit land een briljante loopbaankeus. De Maestra staat hier ouderwets op een voetstuk (want ze heeft immers gestudeerd) en de Profesora, die aan pubers en volwassenen lesgeeft, zo mogelijk nog meer. Niet alleen dat, ze worden naar Costaricaanse begrippen ook zeer goed betaald en dat met een 25-urige werkweek (lessen zijn hier van 7 tot 12 uur, volgens tropenrooster), 4 maanden doorbetaalde vakantie en met 50 jaar mogen ze al met pensioen! Een prima leventje, met tijd genoeg om er nog allerlei dingen naast te doen.
Maar alla, eerst moet Ramona zelf nog 9 jaar lang elke dag naar school gaan en tegen de tijd datz daarmee klaar is wil ze waarschijnlijk iets heel anders worden: videogame-ontwerper misschien, of TV-presentatrice...of astronaut....
dinsdag 21 april 2009
ICE deel zoveel (wordt vervolgd)
April is een prachtige maand hier, warm en droog, en net als in Europa heb je deze maand heel veel bloesems in de bomen en struiken....dat is genieten van de felgekleurde jacarandas en bougainvilleas en de heerlijk zoetgeurende ylang-ylang en wilde jasmijn.
Maar daar gaat deze bijdrage verder niet over en ook niet over ijsjes, ICE is hier de afko van de Institución Costarricense de Electricidad. We wonen nu alweer zo´n 7 maanden in Cahuita, maar zonder telefoon en internet. Dat is vaak onhandig en duur, om van de telefooncel in de straat (vaak kapot) en het internetcafé (waar je niks mag, behalve te veel betalen) afhankelijk te zijn...je kunt niet zo goed contact houden met vrienden en familie als dat je eigenlijk zou willen.
Normaal gesproken regelt de huisbaas alle nutsvoorzieningen voor zijn huurders, zo gaat dat in Costa Rica. Dus huisbaas Pete ging maanden geleden al op weg naar het dichtsbijzijnde ICE kantoor in Bri bri, 18 km van Cahuita. [Helemaal terzijde: Pete is toevallig de zoon van de grootste beroemdheid die deze streek heeft voortgebracht: calypsozanger Walter ´Gavitt´ Ferguson , die is intussen alweer 92 jaar oud, maar hij maakt nog steeds muziek.]
Anyway, de ICE in Bri bri stuurde Pete door naar het hoofdkantoor in Limón, 43 km van Cahuita. Na uren wachten daar stuurden ze hem doodleuk terug naar het kantoor in Bri bri...en toen had Pete er dus geen zin meer in. Dus gingen we zelf maar eens rondvragen bij mensen in het dorp: waar heb jij je telefoon aangevraagd, in Limón of Bri bri? Zonder uitzondering had iedereen dat in Limón gedaan, dus ging ikzelf maar eens op pad met de bus en de taxi, naar het provinciale hoofdkantoor van de ICE, dat trouwens pal naast het ziekenhuis bleek te liggen waar Noël nog onvrijwillig de kerstvakantie had doorgebracht. Dat bleekeen enorme hal met honderden in de vloer vastgeschroefde kuipstoeltjes en evenzoveel wachtenden en een airco die veel te hard stond. En ja hoor, na uren wachten werd ook ik naar Bribri gestuurd! Dus de volgende dag vol goede moed op pad naar de miniversie van Tico-burocratie : de ICE in Bri bri, een piepklein kantoortje, waar de airco zo mogelijk nog harder stond. Lang verhaal kort: we moesten nog een keer terugkomen voor een kleinigheid (en opnieuw beginnen omdat ze onze aanvraag maar vast geannuleerd hadden) en Noël en ik hadden allebei een flinke loopneus opgelopen van die vervelende ´give your germs to everyone´airco, maaarrr voor 20 mei moeten we een vaste telefoon en een 1 mb Adsl-verbinding hebben thuis!!!! Joepie hoera, dat is 20 keer sneller dan die afgeknepen 56 kb die we op de berg hadden (die ook nog eens 200 dollar per maand kostte) en dat voor een flat fee, dus onbeperkt....kunnen we eindelijk Skypen met een webcam en filmpjes bekijken! En alle honderden Zingende Hamsters (forward mails met grappig bedoelde plaatjes en filmpjes) die jullie ons de afgelopen maanden opgestuurd hebben en die onbekeken in het archief opgeslagen zitten, gaan bekijken! En weer kranten en tijdschriften volgen, Uitzending Gemist kijken en posten op onze favoriete forums, we hebben het echt gemist! Nou maar hopen dat het ICE installatie-karretje snel aan ons hek verschijnt en dat ze woord houden, want dat valt- net als veel in dit land- nog maar te bezien. We houden jullie op de hoogte!
Maar daar gaat deze bijdrage verder niet over en ook niet over ijsjes, ICE is hier de afko van de Institución Costarricense de Electricidad. We wonen nu alweer zo´n 7 maanden in Cahuita, maar zonder telefoon en internet. Dat is vaak onhandig en duur, om van de telefooncel in de straat (vaak kapot) en het internetcafé (waar je niks mag, behalve te veel betalen) afhankelijk te zijn...je kunt niet zo goed contact houden met vrienden en familie als dat je eigenlijk zou willen.
Normaal gesproken regelt de huisbaas alle nutsvoorzieningen voor zijn huurders, zo gaat dat in Costa Rica. Dus huisbaas Pete ging maanden geleden al op weg naar het dichtsbijzijnde ICE kantoor in Bri bri, 18 km van Cahuita. [Helemaal terzijde: Pete is toevallig de zoon van de grootste beroemdheid die deze streek heeft voortgebracht: calypsozanger Walter ´Gavitt´ Ferguson , die is intussen alweer 92 jaar oud, maar hij maakt nog steeds muziek.]
Anyway, de ICE in Bri bri stuurde Pete door naar het hoofdkantoor in Limón, 43 km van Cahuita. Na uren wachten daar stuurden ze hem doodleuk terug naar het kantoor in Bri bri...en toen had Pete er dus geen zin meer in. Dus gingen we zelf maar eens rondvragen bij mensen in het dorp: waar heb jij je telefoon aangevraagd, in Limón of Bri bri? Zonder uitzondering had iedereen dat in Limón gedaan, dus ging ikzelf maar eens op pad met de bus en de taxi, naar het provinciale hoofdkantoor van de ICE, dat trouwens pal naast het ziekenhuis bleek te liggen waar Noël nog onvrijwillig de kerstvakantie had doorgebracht. Dat bleekeen enorme hal met honderden in de vloer vastgeschroefde kuipstoeltjes en evenzoveel wachtenden en een airco die veel te hard stond. En ja hoor, na uren wachten werd ook ik naar Bribri gestuurd! Dus de volgende dag vol goede moed op pad naar de miniversie van Tico-burocratie : de ICE in Bri bri, een piepklein kantoortje, waar de airco zo mogelijk nog harder stond. Lang verhaal kort: we moesten nog een keer terugkomen voor een kleinigheid (en opnieuw beginnen omdat ze onze aanvraag maar vast geannuleerd hadden) en Noël en ik hadden allebei een flinke loopneus opgelopen van die vervelende ´give your germs to everyone´airco, maaarrr voor 20 mei moeten we een vaste telefoon en een 1 mb Adsl-verbinding hebben thuis!!!! Joepie hoera, dat is 20 keer sneller dan die afgeknepen 56 kb die we op de berg hadden (die ook nog eens 200 dollar per maand kostte) en dat voor een flat fee, dus onbeperkt....kunnen we eindelijk Skypen met een webcam en filmpjes bekijken! En alle honderden Zingende Hamsters (forward mails met grappig bedoelde plaatjes en filmpjes) die jullie ons de afgelopen maanden opgestuurd hebben en die onbekeken in het archief opgeslagen zitten, gaan bekijken! En weer kranten en tijdschriften volgen, Uitzending Gemist kijken en posten op onze favoriete forums, we hebben het echt gemist! Nou maar hopen dat het ICE installatie-karretje snel aan ons hek verschijnt en dat ze woord houden, want dat valt- net als veel in dit land- nog maar te bezien. We houden jullie op de hoogte!
Abonneren op:
Posts (Atom)