Alweer 2011

Het is alweer januari 2011, het vierde jaar in Costa Rica voor ons. Ramona is elf geworden, omdat ze destijds een milenniumbaby was, is het heel makkelijk te onthouden hoe oud ze nu weer precies geworden is. We hebben haar verjaardag in stijl gevierd, ze is met Noel naar het Parque de Diversiones in San Jose geweest en ook kwamen er heerlijke pakjes met kadootjes van overzee uit Nederland! En we hebben twee snoezige kittens in huis genomen, Scooter en Snoepje (geen familie) de een, het donkergrijze Snoepje,
was een kerstkado uit een nestje wat Brigitte had, zij hebben een stuk of tien katten die steeds weer jongen krijgen. Een paar weken daarna zat er een mooi zwart kitten met witte sokjes bij Alfred en Andrea in de tuin, die hebben we toen maar opgehaald en mee naar huis genomen. Scootertje, hij is heel snoezig met Snoepje samen, ze slapen in elkaars poten en donderjagen de hele dag samen.
Verder ben ik (Natasha) weer gestopt met roken, op 1-1-´11, het is alweer de zevende  keer,maar ik zit alweer op dag 25 zonder stiekem trekjes te nemen, dus dat geeft goede hoop. Spijtig alleen dat de sigaretten hier maar 80 eurocent kosten, dus financieel zet het stoppen lang niet zoveel zoden aan de dijk als in NL na de zoveelste prijsverhoging. Een zak lolly´s is hier duurder dan twee pakkies peuken, hmmm.
En over minder dan twee weken staat vriend T. hier voor de deur, waar wij als gezin erg naar uitkijken.  Bijzonder is, dat hij alweer voor de derde keer naar Costa Rica komt om ons op te zoeken. We hebben er erg veel zin om hem weer te zien en samen een gezellige tijd door te brengen in februari...

Será un fantástico 2011

Het is 30 december en betekent dat 2010 morgen voorbij is en 2011 begint. Wij zijn optimistisch, het wordt vast een mooi jaar. Doemverhalen willen we niet horen, ook niet over 2012 en 2013 trouwens. Het leven in Costa Rica is mooi en goed voor ons, al is het op veel manieren heel anders dan het wonen in Nederland. Om dat toe te lichten, zal ik deze week eens beschrijven (al het nog maar donderdag vandaag). In de nacht van zondag op maandag hoorden we onze honden intens blaffen en niet naar de hotelhonden van de overkant, wat ze de hele tijd doen. Dus wij slaperig naar buiten, bleken ze zich losgetrokken te hebben van de ketting en ze waren bezig een luiaard te vermoorden! De volgende morgen bleek er een weeskindje in onze bloemenstruik voor onze deur te zitten, heel zielig! Het kleine luiaardje zat te wachten op zijn dode mama en hij liet zich zo door ons pakken en in een kattenmandje stoppen. We liepen ermee naar de Bed & Breakfast van Alfred & Andrea, waar de aanwezige toeristen oooh en aah zeiden. Andrea belde met het nabijgelegen Sloth Sanctuary en daarvan kwam een meneer de luiaardbaby ophalen en dat deed hij heel goed. Met een grote knuffelbeer kwam hij en daar legde hij het weeskindje op, net zoals ze op hun moeders buik liggen. Het luiaardje keek helemaal gelukzalig! Dat is in Costa Rica wel heel goed geregeld zeg, ze zorgen goed voor hun bedreigde diersoorten. De moederluiaard hebben we later begraven.
De volgende morgen ging ik mee op een paardentour naar het strand en tot mijn schrik zagen we daar een heleboel zwartkopgieren die bezig waren een dood paard te verorberen! Net op een plek waar we altijd langskomen, bij de ingang van de jungle. Wat een naar gezicht! En we blijven daar langskomen met toeristen, want het is hoogseizoen en de politie doet niks aan dode beesten. Helemaal niet als ze buiten hun district liggen, net 300 meter voorbij Tuba Creek wat feitelijk de grens van het hele kanton Talamanca is ligt het dode paard, in een heel verlaten deel van het kanton Limón-Central, waar bijna niemand woont. Ik was er goed van slag van, want eigenlijk had ik nog nooit eerder een dood paard gezien. Maar het wordt nog erger, vandaag fietste ik naar het postkantoor (de postman Horacio had de dag ervoor naar me geroepen dat het pakje van mijn moeder, waar ik al een paar x om was komen zeuren, nu dan eindelijk gearriveerd was) en onze kleine hond Coyote trippelde achter me aan over de strandweg. Opeens hoorde ik TOEOEOETTT en meteen daarna een knal, is onze kleine Coyote doodgereden door een pick-up truck, die overigens vol gas doorstoof. Ze was op slag dood, door een klap op het hoofdje. We zijn er allemaal heel verdrietig van. Ook haar hebben we begraven op een mooi plekje, vlak aan zee. Ze blijft voor altijd in ons hart, al is ze maar een jaar en drie maanden bij ons geweest.  En voor het pakje moeten we vrijdag opnieuw gaan, want Horacio was tijdens de lunchpauze thuis in slaap gevallen, blijkbaar. Tja, dat is allemaal heel erg Costaricaans.
Gelukkig is er ook nog iets leuks gebeurt wat betreft de dieren; we hebben een nieuw jong poesje in huis. Ze is heel lief en knuffelig en dat geeft ons allemaal wat troost. Morgen gaan we Oud & Nieuw vieren bij Alfred & Andrea en we hopen dat het voor iedereen, vooral ook voor jullie daar ver overzee, een heel erg mooi jaar zal worden, dat 2011.

Eclipse...en bijna vakantie

Hierboven zien jullie Brigitte's jongste paard, Eclipse. Omdat hij intussen alweer bijna drie jaar is (ja, de tijd vliegt...we kennen hem al vanaf dat hij 1 maand oud was) zijn we begonnen om hem in te rijden. Dat ging supergoed! Eclipse snapt precies wat de bedoeling is, omdat hij als veulentje heel vaak meegegaan is. En hij is zo braaf, dat er nu al toeristen op kunnen rijden. Ongelooflijk, maar waar. Verder is het een heel slim beest, een soort circuspaard. Hij kan de grendel van de schuur (op de achtergrond te zien) met zijn snuit openmaken om de voerton te plunderen. En hij weet overal te ontsnappen, door over hekken heen te springen met zijn lange benen. Dat is soms wel eens lastig, maar het is een paardje met een gouden karakter.

Met Ramona gaat het heel goed, ze is over naar de vijfde klas (groep7 bij jullie) met een mooi rapport. Ze is vandaag voor de laatste keer dit jaar naar school, met een grote fles Ice Tea...omdat iedereen iets te eten of te drinken meeneemt, om het einde van het jaar te vieren. Volgende week is de Graduacion, dat is de rapport- en diploma-uitreiking, daarna hebben de kids weer vakantie tot midden februari. Ze wil lekker vaak mee naar de paarden en spelen met haar vriendjes en vriendinnetjes in de vakantie.

Verderstaat het hoogseizoen op het punt van uitbreken hier, dat gebeurt altijd als het in Europa en Amerika echt koud begint te worden. Nu dus! Mensen willen zich dan graag een poosje koesteren in de tropenzon en daarvoor ben je hier op de juiste plek. Van december tot april is het hier vrij vol met toeristen en dat is gezellig, omdat er dan vaak livemuziek is in de bars en restaurants. Alles leeft helemaal op. We zien er al naar uit.

Bliksem en stormvloed

Het is weer november en ook hier kan het dan spoken, het is stormseizoen! Twee jaar geleden stond het hier helemaal onder water in november, nu hebben we gewoon wind en regen. Maar in de rest van Costa Rica, in de bergen en aan de Pacifico, zijn zware overstromingen, waar al 35 doden bij gevallen zijn. Hier valt het alleszins mee, we hebben zelfs zonnige dagen tussendoor. Maar vannacht onweerde het hevig, waarbij de bliksem in een telefoonmast naast ons huis is geslagen. Netwerkkaart van de computer kapot! Drie jaar geleden hebben we hetzelfde meegemaakt, maar dat was toen met een goedkoop telefoonmodem. Nu maar even zien, misschien dat we helemaal op wireless overstappen, met zo'n kleine antenne. Tot die tijd hebben we alleen het kleine notebook van Ramona tot onze beschikking, waar ik nu dus dit stukje op zit te typen.
Er was vannacht ook een stormvloed, waardoor de stranden hier vol drijfhout en kokosnoten liggen! Dat ziet er heel ruig uit, je kan goed zien dat de vloed bijna totaan de weg gekomen is. Gelukkig staat ons huisje op een betonnen fundament van een halve meter hoog, geen overbodige luxe in de lustgebieden hier...
Verder is november traditioneel laagseizoen, er zijn weinig toeristen, o.a. vanwege dat stormseizoen. Tijd om cabina's te renoveren en andere onderhoudsklussen te doen. Bij ons thuis wordt de hele elektrische bedrading opnieuw getrokken, dit omdat we al tien maanden steeds bizar hoge stroomrekeningen hebben! Terwijl we helemaal niet veel apparaten hebben, vandaar dat de elektriciën er nu aan te pas komt. Overal wordt trouwens druk geklust en gebouwd in het dorp, men bereid zich voor op het komende hoogseizoen...dat begint op het moment dat het in Europa en Amerika echt koud begint te worden en dat is zo ongeveer midden november. Met de Kerst is het hier dan heel druk met vakantiegangers en dat blijft ook wel zo tot ongeveer maart, wanneer in noordelijke streken de lente weer zo'n beetje aanbreekt. Het hoogseizoen is leuk, omdat het dan gezellig druk is in het dorp en omdat er dan vaak live bandjes spelen, genieten is dat.

Met ons gaat het verder helemaal goed, Ramona heeft nog drie weken school en dan gaat ze naar de 5th Grade, dat is Groep 7, daarvoor is er nog een eindfeest op school, de Graduación. aansluitend heeft ze drie maanden strandvakantie, het is wat dat betreft een echt kinderparadijs hier. Zelfs voor grote mensen zoals wij....

Migración, revisited

Dinsdag 21 september was het dan zover, we moesten opdraven in het nieuwe bijkantoor van de Immigratiedienst in provinciehoofdstad Limón, dit om onze verblijfsvergunning te laten verlengen. De Costaricaanse overheid heeft in twee jaar tijd blijkbaar een grote sprong voorwaarts gemaakt, qua serviceverlening aan burgers op dit gebied. Moesten we twee jaar terug nog helemaal naar San José (200 km) gaan, om half gek te worden de hele dag in de brandende zon, in een rij met zo ongeveer 2000 Nica's en Colombianen....Nu konden we dan bij een plaatselijk filiaal van de Banco de Costa Rica terecht, waar we exact op tijd te woord gestaan werden door een vriendelijke jongedame genaamd Lindsy Chavez (mensen uit Limon hebben vaak Engelse voornamen, maar dan fonetisch opgeschreven, dus dan heten ze dus Maycol of Jayson. Of Lindsy.) Aan haar overhandigden we onze papieren (verzekeringspapieren van de Caja Costaricense de Seguro Social, bewijzen van goed gedrag, onze oude cédulas ofwel plastic ID kaartjes) alsook een slordige $ 400 voor drie nieuwe kaartjes, wel geldig tot najaar 2012...dat dan weer wel. Intussen heeft ook in deze uithoek van de wereld de Gobierno Digital (digitale overheid) zijn intrede gedaan want al onze papieren werden ingescand en naar de Migra gemaild. Inclusief onze digitale vingerafdrukken, foto's en handtekeningen. op 22 oktober kunnen we onze pasjes gaan afhalen bij het postkantoor van Cahuita, wat een service...in elk geval zijn we weer voor ruim twee jaar helemaal legaal in het land en da's toch wel een heel goed gevoel.

189 jaar CR

September is hier Mes de la Patria, dan hangt het land een maand lang vol met grote Ticovlaggen overal. De 15e is het grote feest van de Onafhankelijkheid, waarvoor de kinderen maandenlang oefenen met trommelen en marcheren. Het feest begint al de dag ervoor met de Antorcha dat is dat, in 1821 dus, de fakkel van de Onafhankelijkheid door het land gedragen werd. Voor zover wij weten heeft die fakkel onze verre uithoek Talamanca nooit bereikt, maar dat mag de pret niet drukken.De kinderen rennen met een vlag en een fakkel over de snelweg in de brandende zon van Bordon (dat is het volgende dorp) naar Cahuita. Dat gaat onder politiebegeleiding en er is ook een ambulance bij, voor mocht er iemand omvallen van alle inspanning in die hitte hier. Ramona was heel trots dat ze voor de tweede keer voorop mocht rennen met die fakkel! 's Avonds verzamelen alle schoolkinderen zich, van de vier scholen die dit dorp rijk is, voor de fakkeltocht door de donkere straten van Cahuita. Leuke traditie, altijd leuk en gezellig. De volgende ochtend begint dan het lawaaispektakel met de grote drums en de tamboerijnen en de dansmeisjes, op z'n reggaeton gaat dat laatste hier overigens. Daarvoor zijn er allemaal ellenlange speeches over de wonderschone geschiedenis van Costa Rica, gevolgd door de Acta Civica, dat is het zingen van het volkslied met zijn allen onder de grootste Ticovlag van het dorp. Het is een mooie traditie en we vinden het leuk om hem alweer voor de vierde keer mee te maken.

September I'll remember

Goh, inmiddels zijn we al het vierde jaar hier in Costa Rica ingegaan! Nog geen spijt van onze verhuizing naar ver overzee, want het is hier erg mooi en we hebben altijd lekker warm weer. Aan de Caribische kust, waar we nu op de kop af twee jaar wonen, hebben we het enorm naar onze zin. Momenteel passen we een beetje op de toko van Brigitte,samen met de collega's die daar werken...want zij is met haar zus, dochter en nichtje voor drie weken naar Zwitserland gevlogen. Maar half september zijn ze alweer terug, daarbij is het hier momenteel erg rustig qua bezoekers, omdat de scholen e.d. net weer begonnen zijn. Over twee weken moeten we in Limon komen opdraven om onze verblijfsvergunning te verlengen. Gelukkig niet meer in San Jose, waar we twee jaar geleden waren, want daar was het destijds enorm druk. Nu hebben ze 32 bijkantoren in alle uithoeken van het land geopend, zodat er altijd wel eentje in de buurt is. Wij blijven waarschijnlijk voor altijd in Costa Rica, maar van de tien andere Nederlanders, die we hier in Cahuita kennen, zijn of gaan er vijf weer terug naar Nederland. Twee mogelijk voor tijdelijk, om te werken en geld te sparen om terug te keren...maar het racistische Vlaams/ Hollandse zakenliedenstel, waarvan het zoontje bij Ramona in de klas zit, houden het na 8 jaar definitief voor gezien hier en keren z.s.m. terug naar Nederland. Waarom? Ze hebben toch een prachtige villa met zwembad aan Playa Grande en vier bedrijven in het dorp? Nou, volgens eigen zeggen 'wonen hier teveel zwarten en het is te arm, dus die bedrijven lopen allemaal niet goed'. Sjee, ik zal ze niet missen, moet ik zeggen, al hoorde ik wel op van hun plannen. Nu schijnt de helft van de Nederlandse emigranten binnen 10 jaar weer terug te keren, dus ze zijn bepaald de enigen niet. Emigreren vraagt ook wel wat van je aanpassingsvermogen en je moet goed met tegenslagen kunnen omgaan en ook een beetje pit en doorzettingsvermogen laten zien. De culturele smeltkroes die Caribe heet is leuk en interessant, maar niet iedereen voelt zich hier echt op z'n plek. Talamanca is inderdaad een verre uithoek van de armste provincie van het land (Limon). Van oudsher is het hier een piraten/ en smokkelaarsnest en dat is niet iedereen zijn kopje thee. Wij hebben ons hier wel altijd prettig gevoeld hoor, maar sommigen staan raar te kijken, als bijvoorbeeld de burgemeester na een woeste achtervolging op de snelweg, in de gevangenis eindigt (wegens het plunderen van de gemeentekas). Of als een nieuw hoofdstuk van de Amerikaanse War on Drugs zich bij jou op de stoep voltrekt. De Costaricaanse kustwacht heeft hier namelijk maar een (1) patrouilleboot, da's lang niet genoeg om alle smokkelaars te vangen. Dus daarom zijn de Amerikanen ze nu te hulp geschoten met 46 marine schepen, waaronder de USS Iwo Jima, dat is een vliegtuigdekschip dat in Limon afgemeerd ligt. Vandaaruit stijgen dagelijks 15 helicopters op, om drugsboeven te vangen. In Cahuita zie je ze regelmatig overvliegen, het zijn blauwe lawaaibakken waar op de onderkant "POLICE" staat, daaraan kun je zien dat het de Amerikanen zijn. Never a dull moment, hmmm.