Avion a Holanda!

En nu gaat het ineens snel, zondag nemen Natasha en Ramona de bus naar Alajuela, om naar het vliegveld Juan Santamaria te gaan, voor het eerst in 5 jaar! Amsterdam, Holanda, here we come! Alhoewel, allereerst landen we in Houston, op het George Bush International Airport. Zou dat naar de vader of de zoon vernoemd zijn? Heel bijzonder en echt typisch onze Amerikaanse vrienden, Houston ligt dan ook in Texas...

Op de laatste daagjes is het nog druk met regeldingen,met o.a. dus een visum voor de VS aanvragen, hotel Mi Tierra in Alajuela reserveren voor zondagnacht, naar de bank om euro's en dollars op te halen. Maar ook nog even langs de huisarts met een kleine ontsteking aan de linkervoet. En de honden hadden een luiaard aan flarden gescheurd, daarna werd Mayah zo ziek als een hond met braken en kolieken. Dus ook nog even de dierenarts regelen. En inpakken, allereerst maar eens de koffers, die al jaren stof verzamelen onder de bedden te voorschijn gehaald en uitgesopt en gespoten met Matatodo, om te zorgen dat er geen latijnse cucaracha uit komt wandelen in Amsterdam! Ahem, warme kleren hebben we nodig, want het is in Amsterdam maar 19 C graden en 's nachts 11 C. Allerlei dingetjes bij elkaar verzamelen om mee te nemen en kadootjes voor de family kopen! We hebben er veel zin in! We zullen tot 19 juli in Amsterdam zijn, schroom niet om contact op te nemen als je ons graag wilt weerzien!

Zomerrapport en papieren regelen

Ramona heeft nu nog een laatste proefwerkweek voor de zomervakantie, maar het rapport is al binnen! Ze blinkt vooral uit in muziek en Artes plasticas (knutselen om het een beetje oneerbiedig te zeggen), maar het is helemaal een goed rapport, alles boven de 80%:

Matematica 81
Español 86
Estudios sociales 86
Artes plastica 100
Musica 100
Ciencias 93
Educacion fisica 96
Ingles 95
Computacion 91
Frances A
Conducta 91


Verder moesten we nog een keer naar San Jose reizen, om de paspoorten op te gaan halen. Die dag was er een berg naar beneden gekomen op de snelweg, dus we reden via een alternatieve route langs de vulkaan Turrialba en door de bergachtige provincie Cartago. Dit is echt het Zwitserland van de America's, prachtig mooi. Alleen die steile, bochtige wegen...dat schiet niet op. Al met al hebben we iets van 14 uur in de bus gezeten, terwijl we bij de ambassade binnen 5 minuten alweer weg waren. Wel met drie nieuwe Nederlandse passen op zak!

Ook moesten bij nog naar het Migracion kantoor in Limon, de provinciehoofdstad, gaan voor de Permiso Salir del pais Menor de edad, zodat Ramona met een ouder het land mag verlaten. Ook dat lijkt in orde te gaan komen! Er waren die dag rellen in Limon van boze havenarbeiders, veel vuurwerk en ook wel spanning in de lucht, dus het funshoppen hebben we dit keer maar overgeslagen en we pakten snel de bus terug. Die ook weer met een grote omweg om Limon heenreed, vanwege de rellen, maar uiteindelijk kwamen we veilig weer thuis in Cahuita aan! Woensdag kunnen we het document afhalen, daarna kunnen we een vlucht boeken en vertrekken!

Naar de ambassade in San Jose

Onze paspoorten waren na 5 jaar buitenland (bijna) verlopen, dus vorige week gingen we met de vroege bus naar de ambassade in San Jose; woensdag is namelijk de enige dag dat ze niet al om 12 uur dicht zijn, of helemaal gesloten zijn. Ikzelf was al drie- en een half jaar niet meer in de hoofdstad geweest en als je aan de Caribe woont is het ook echt een heel andere wereld. De reis er naartoe voert door de montane nevelwouden van de centrale hooglanden; en dan plotseling zie je een onafzienbare zee van verroeste golfplaten daken (dit is aardbevingsgebied dus nergens in dit land worden dakpannen gebruikt). Bij het busstation stonden als vanouds een heleboel haaien van taxichauffeurs klanten te werven, we moesten er wel eentje nemen om naar de chique diplomatenwijk Rohrmoser te gaan. Onderweg nog even gestopt om pasfotootjes- volgens de Nederlandse fotomatrix- te laten maken, toen door naar de ambassade. Achter een slagboom in een Oficentro, een kantoorcomplex...niet zo mooi als de villa waar de Costaricaanse ambassade in Den Haag in gevestigd is, maar wel met mooie grote palmbomen voor de deur. Binnen werden we te woord gestaan en geholpen door een flinke Friese boerin (iets van Boukje heet ze dan ook, maar ben het alweer vergeten).We moesten een ellenlang formulier formulier invullen, onze vingerafdrukken laten nemen en een flink bedrag betalen. Over twee weken moeten we weer teruggaan om ze persoonlijk op te komen halen, alhoewel dan hoeft Ramona niet zelf mee. Gauw weer terug per taxi door het drukke, chaotische San Jose naar de ons welbekende Gran Terminal del Caribe om de bus terug naar Cahuita te nemen. Na eerst een lekkere lunch van pollo asado (gegrilde kip met patat) te eten in het busstationrestaurant.

Zo gauw de paspoorten binnen zijn, moeten we een speciaal document regelen bij Migracion, waarmee minderjarigen met een van de ouders het land mogen verlaten, terwijl de andere ouder niet meegaat. Dat is hier nogal een big issue, de Costaricaanse wet tegen internationale kinderontvoering (waar we overigens warm voorstander van zijn, van dit soort wetgeving). Daarvoor moeten we nog een keer pasfoto's van Ramona laten maken en dan met kopieeen van onze nieuwe paspoorten en onze cedulas (ID-kaartjes) naar het regiokantoor van Migracion in Limon gaan. Hopelijk krijgen we het document direct mee en kost het niet teveel geld.

Want dan is het de bedoeling twee tickets naar Amsterdam te boeken, voor Natasha en Ramona! In de schoolvakantie in de zomer (laatste week van juni en de eerste drie weken van juli) willen we afreizen, voornamelijk om de zieke oma Amsterdam te bezoeken, maar ook om oude vrienden weer te ontmoeten! We hebben er veel zin in!

Maar oe, wat zijn de tickets peperduur in het hoogseizoen! Jammer ook dat Martinair bankroet is gegaan, want die bood het 5 jaar geleden voor de helft van de prijs aan. Nu zijn we aangewezen op wat travelagents aanbieden (niks onder de $ 1500) of wat de vliegmaatschappijen zelf op hun sites zetten. Volgende week nog maar eens een rondje bellen met Iberia, Delta airlines etcetera.
We houden jullie op de hoogte van al deze spannende verwikkelingen.

Ramona wordt groot

Nu Ramona 12 jaar is, is ze opeens een hele jongedame geworden. Zo gaat ze tegenwoordig zelfstandig met de bus heen en weer naar vriendinnen in Puerto Viejo. Wel even slikken voor ons, maar het is natuurlijk belangrijk om kinderen tot zelfstandigheid op te voeden. Gelukkig heeft ze een heel leuk vriendinnenclubje gevonden: de Catalaanse zusjes Alejandra & Irlanda, de Franse Margot en de Canadese Julie...allemaal ook leerlingen van de Escuela/ Colegio Complementaria, naast ons hier in Cahuita. Als ze niet samen zijn, dan chatten of sms'en ze wel! Maar ze hebben ook vaak gezellige uitjes in het echte leven: kampvuurfeestjes op Black Beach en zwembadfeestjes in de Splash! Ja ja, de jeugd van tegenwoordig...

En humor heeft ze ook! Zo lieten we haar laatst een serie oude filmpjes van Koot & Bie zien, waar wijzelf mee groot geworden zijn in de jaren '80. Gebiologeerd zat ze daarnaar te kijken en het grappige is dat ze dat onthouden heeft en nu steeds met allerlei uitspraken uit die filmpjes komt. Geen idee of jullie je dat herinneren, maar ik zal wat voorbeelden geven:

Ramona' s kamer is soms een onbeschrijflijke puinhoop met allemaal kleren e.d. op de vloer, dus zeg ik: -'Ramona wat ben jij een sloddervos'. Zegt zij terug: - 'Jaaa MOederrrrr, daar ben ik voor behandeld, Moederrr' (van Koot als oude dame in een mantelpakje met een 40'ish zoon die nog thuis woont). Of als ik zeg:-'Geen minirok aan, maar een broek, hup' dan zegt zij- 'Hou je d'r buiten, Cock' (van de familie van der Laak) en als ik groente aan het hakken bent, pikt zij stukjes van de snijplank en zegt -'Mag ik effe prroeve?' (van de Vieze Man in de chocoladewinkel). Ze maakt me zo steeds aan het lachen, terwijl ik probeer streng en opvoedkundig verantwoord bezig te zijn! Maar we hebben elke dag heel veel pret zo samen...

Nieuws uit Nederland

De maand april staat voor ons tot nu toe helemaal in het teken van slecht nieuws uit Nederland. Mijn (Natasha' s) moeder is ernstig ziek geworden en heeft enkele ziekenhuisopnames achter de rug. Daar kunnen we verder, met het oog op de privacy, niets naders over schrijven; dat zou dan immers voor altijd op Internet staan. Over mijn gevoelens mag ik het wel hebben...die 7000 km afstand voelt gigantisch opeens, je zou het liefst nu meteen in Nederland zijn bij de familie, om te helpen en te steunen waar je maar kan. Gelukkig krijgt ze wel heel veel steun en praktische hulp van mijn zusjes en vrienden en vriendinnen. Een bezoek van ons aan Nederland is onmogelijk op dit moment, door de ronduit penibele financiele positie waarin we nu zitten.

Dat heeft te maken met het tweede nieuws uit Nederland: een brief van de Belastingdienst, die meent na 5 jaar nog een vordering op ons te hebben. Die hebben ze vorige maand maar vast gedeeltelijk ge-ind door ons hele inkomen in beslag te nemen. Dat mag blijkbaar omdat we in het buitenland wonen. De rechtsweg is uitgesloten voor ons, we kunnen niet eens nagaan of wat de Belastingdienst beweert allemaal wel klopt. Pure Kafka in de polder, want we hebben destijds echt wel geschreven en gebeld met ze om onze emigratie goed af te handelen.

Maar gelukkig hebben we een lieve vriendin in Amsterdam die ons bijstaat: zij heeft brieven geschreven en oeverloos voor ons aan de telefoon gehangen, om zich heel vaak te laten doorverbinden en uiteindelijk naar een ander kantoor te laten verwijzen, om zich daar ook weer heel vaak te laten doorverbinden. Dat zouden we helemaal niet kunnen vanuit Costa Rica, de telefoonrekening zou astronomisch zijn, daarnaast zijn Nederlandse kantooruren hier midden in de nacht.

Hoe het precies gaat aflopen is op dit moment nog niet helemaal duidelijk, maar het ziet er naar uit dat we een afbetalingsregeling met ze kunnen treffen. Daarnaast zullen we de leningen (van mensen die ons geld gestuurd hebben, zodat we in ieder geval te eten hebben) moeten teruggeven, alsook de nog openstaande rekeningen hier in Costa Rica (huur, electra, zorgverzekering, schoolboeken etc.) moeten voldoen. Gelukkig dragen de avocado' s in de tuin alweer bijna vruchten, dan kunnen we die tenminste eten....

Tot overmaat van ramp moeten binnenkort al onze documenten vernieuwd worden, in juni verlopen de paspoorten en daarvoor moeten we naar San Jose (je bent verplicht hier een geldig paspoort te hebben, dus doorlopen met verlopen passen is geen optie). In september verlopen de cedula' s, dat zijn de plastic ID-kaartjes van onze verblijfsvergunning. Die kosten $ 247 per stuk plus bijkomende kosten, hiephoi het kan niet op! Gelukkig hebben we nog even de tijd om uit te vogelen hoe we dat gaan regelen allemaal.

Problemen met geld hebben is peanuts vergeleken met problemen met je gezondheid, dat beseffen we ons wel heel goed. We hebben het nu niet breed, maar we zullen een manier vinden om iedereen te geven waar hij of zij nog recht op heeft en het zal uiteindelijk helemaal goed komen.

Liefde, vriendschap en een redelijke gezondheid, dat is het allerbelangrijkste in het leven.

Cahuita Pura Vida

Hierboven een plaatje van ons verbindingsknooppunt met de rest van de wereld, in de volksmond ook wel genaamd " La Parada"; het stoffige busstation van Cahuita waar 1x per uur een gammele bus passeert.
Dit is een foto die onze lieve vriend T. gemaakt heeft. Hij heeft de hele maand februari bij ons in Cahuita doorgebracht, wat heel erg gezellig was! Het was mooi weer de hele maand (waardoor T. aardig rood verbrand was) en hij heeft lekker genoten van het strand en het bier en de muziek bij de plaatselijke horeca hier. Daarnaast heeft hij de computerleraar van school geholpen om op de nieuwe computers (gedoneerd door een Amerikaanse bank) het besturingssysteem Linux te installeren. Noel heeft daar ook mee geholpen, die bemoeit zich ook sinds enkele maanden intensief met de school. Hij heeft in de ouderraad plaatsgenomen, waardoor hij vaak moet meevergaderen met het bestuur en de directie en hij houdt zich speciaal bezig met het op een hoger plan brengen van het computeronderwijs op school.

Sinds het nieuwe schooljaar is begonnen heeft Ramona drie leuke nieuwe vriendinnetjes gemaakt: Margot uit Frankrijk en de zusjes Alejandra & Irlanda uit Taragona, Spanje. Dat betekent dat ze nu ook uitgaat op zaterdagavond! Weliswaar moeten ze om 20:30 uur alweer thuis zijn, maar toch. Ze gaan dan naar de Splash, een nieuwe toeristenbar met zwembad in de dorpsstraat, vooral in trek bij de lokale jeugd. Ook doet Ramona sinds kort oogpotlood op, omdat die meisjes dat ook allemaal hebben! Kleine kindjes worden nu echt snel groot!

Ander leuk nieuws is dat Noel's familie (ouders en broer) in september bij ons op bezoek komen! Ze hebben al geboekt, van 17 sept. tot 4 okt. Ze zullen verblijven in de Bed & Breakfast van onze goede vrienden Alfred en Andrea, 200m. bij ons vandaan. In ons kleine boshuisje is helaas geen plek voor 3 logees, maar we hebben met een mooie korting een 6 persoons huisje voor ze geregeld! Dan kan Ramona ook gezellig bij opa en oma logeren. September is laagseizoen hier, maar het is qua weer de mooiste tijd van het jaar, warm en droog. We hebben er nu al veel zin in!

En het leven kabbelt voort...

We hebben prachtig zonnig en droog weer deze januarimaand, daardoor is het dorp alweer vroeg in het jaar helemaal volgestroomd met toeristen. Soms hebben ze zelfs moeite om een kamer te vinden, dat hadden we nog niet meegemaakt sinds we hier wonen...meestal heeft het dorp meer hotels dan toeristen namelijk. Sinds kort is het ook druk bij Brigitte's ontbijtrestaurant, waar ik soms een beetje bijspring in de bediening. De paardentours lopen ook erg goed,helemaal sinds we zijn aangesloten bij hiddentrails.com da's een website voor paardrijvakanties wereldwijd, waardoor hele groepen mensen tegelijk bij ons komen om paard te rijden. De foto hierboven is door een van hen gemaakt, een professionele fotograaf uit Oostenrijk. Dat ben ik (steeds Costaricaanser) met Alaska, een Appaloosapaardje bijgenaamd Chocochipz.

En Ramona geniet van haar lange vakantie, die hier in de wintermaanden valt. Ze speelt veel op de nieuwe laptop en het nieuwe mobieltje (wat ze voor haar verjaardag gekregen heeft). Soms moeten we haar dwingen om naar buiten te gaan, een frisse neus halen op het strand, ze wil dan niet omdat het op Internet zo leuk is, lekker chatten met haar vrienden of bouwen aan het spel Minecraft, wat ze ook samen met vriendjes speelt.
Op 6 feb. beginnen de lessen weer, ze gaat dan naar de 6e en laatste klas van de Primaria, de basisschool (groep 8). Binnenkort gaan we het boekenpakket ophalen en een dagje naar Limon om de utiles escolares te kopen, dat zijn schriften, pennen en andere benodigdheden voor het nieuwe schooljaar.

En Noel zit sinds kort in de ouderraad van school en helpt de computerleraar met de computers en de lessen. Qua besturingssysteem wordt er op school geswitcht van Windows naar Linux en daar is Noel een soort expert in. En vriend T. die ons binnenkort voor de vijfde keer komt opzoeken, werkt in Nederlandals Linux-engineer, hij is de super-expert, dus die gaat Noel en de school hiermee ook helpen! En hij komt dit jaar in juni alweer naar Costa Rica, leuk leuk leuk!