Nooit meer oliebollen :-)

De vraag wat we hier zoal uitspoken op een dag heb ik eergisteren beantwoord. Voor ons geen existentieel geploeter meer om de financiële eindjes aan elkaar te knopen. Dat was niet DE reden om Nederland gedag te zeggen, maar het speelt wel een aanzienlijke bijrol, dat een maand niet meer een dag of vijf teveel heeft... Geen slecht betaald uitzendwerk meer wat erop neer kwam dat ik allerlei mensen en bedrijven telefonisch op de wekker moest vallen met meestal stompzinnige vragen. ‘Hoe vaak gaat u per week onder de douche meneer?’ ‘En uw vrouw?’ ‘O, u heeft geen vrouw, maar u gaf aan een partner te hebben?’ ‘Juist, hoevaak gaat uw vriend dan onder de douche?’ Verbazingwekkend genoeg werden de meest impertinente vragen ook nog beantwoord... Nee, voor mij geen ‘Goedendag mevrouw Janssen, is uw man aanwezig?’ ‘O, die is dood.... Neemt mij niet kwalijk...’ meer. Nee, allemaal verleden tijd. We worden hier ook niet telefonisch lastig gevallen met aanbiedingen. Niks geen winstverdriedubbelaar of ‘heeft u interesse in een alarminstallatie?’ meer. En zo zijn er nog wel een aantal zaken die niet meer hoeven. Natuurlijk houden we het nieuws uit Nederland bij en vinden we het onrustbarend hoeveel mensen achter Wilders en Verdonk aan lijken te hobbelen. Zotte onderwijshervormingen, Uruzgan etc., we volgen het wel maar het is aan jullie om daar wat aan te doen. Wij mogen ons nu druk maken, en boos, over wat ze HIER allemaal bekokstoven en uitvreten. En dat is meer dan genoeg... Maar warempel, het lijkt erop dat in ieder geval één probleem aangepakt gaat worden, de open riolen. De directeur van ´s land waterbedrijf is het wachten op de heren politici beu (hij vernam dat Honduras – traditioneel beschouwd als het achterblijvertje in de regio – op het gebied van waterzuivering veel verder is dan het o zo moderne Costa Rica en besloot dat het zo niet langer kan) en is zelf maar naar een Japanse investeringsbank gestapt om geld los te peuteren voor een giga-waterzuiveringsinstallatie. Op de vraag waarom de regering er niets aan doet antwoordde de man dat de heren het geen sexy onderwerp vinden en het zo ook geen biet kan schelen dat het land op een sanitaire tijdbom zit. Maar goed, de eerste schep gaat binnenkort de grond in en over een jaar of wat moet er een state-of-the-art installatie staan. Diana kan na het afstuderen dus meteen aan de slag. En warempel, ook het pesticidenprobleem bleek gisteren nieuws. Blijkbaar begint het besef door te dringen dat het spul ongezond is. Weliswaar wordt maar over één mogelijk risico gesproken, longen definitief naar de haaien, en wordt de aandoening eufimistisch als ¨allergische astma¨ omschreven, het heeft in ieder geval nu de aandacht.
Terug naar Nederland: ook de meer aangename zaken uit Nederland zijn niet meer. Geen snel internet (snik!), geen IJ-molen, geen Bierkoning meer en vrienden en familie op afstand... O, en geen zware Van Nelle... Zeker, er waren ook zaken en mensen die het leven in Nederland nog bijna draaglijk maakten en die we missen. Maar niet getreurd, het zijn de jaren vijftig niet en er is regelmatig contact met vrienden en familie. Het terras van de IJ-molen hebben we ingeruild voor een tafeltje buiten in de boekwinkel want behalve boeken hebben ze daar ook fris en bier. Leuke boekwinkel kan ik jullie verzekeren! Laatst zaten we daar, zegt het dienstdoende meisje opeens ‘Jullie wonen in San Isidro!’ Hoe weet die dat nou? Blijkt het meisje hier in het dorp te wonen en ziet ze ons regelmatig voorbij wandelen, op weg naar Schildpadje... Het Costaricaanse wereldje is warempel klein en overzichtelijk... Nee, geen Bierkoning hier met bijna 1000 soorten bier. Hier moeten we het doen met 3 Tico-bieren (Imperial, Pilsen en Bavaria) plus wat Mexicaanse import. En eens in de drie maanden Nica-bier, natuurlijk. En ach, daar is mee te leven... En met een beetje mazzel brengt de postbode straks een pakje shag+vloei. En met nog meer mazzel zijn ze straks bij de ICE eindelijk in de jaren ’90 aanbeland en maken ze me blij met Minder Traag Internet!
Nee, ook geen oliebollen hier. DAAR ga ik zeker geen traan om laten, wat een ongelooflijk smerige dingen... Mogen jullie zelf oppeuzelen... Oud en Nieuw dus. Wat wij vanavond gaan doen, geen idee, hopelijk hoeven we niet naar een schuilkelder... Goede voornemens voor 2008? Eh, nee! Plannen? Meer dan genoeg. 2008 wordt een beslissend jaar. Wat gaat het worden? La Tigra? Andere regio in CR? Toch Nicaragua? Een belangrijke beslissing en zaak om alle voor en na´s goed af te wegen. De vraag of we al dan niet naar Nederland terugkeren, een vraag die formeel pas van de zomer beantwoord zou moeten worden, die vraag is, zoals bekend, allang geen vraag meer. De laatste bijdrage van dit jaar wordt afgesloten met een welgemeend Feliz Año Nuevo 2008! voor iedereen die we missen...

p.s. De Stadsverwarming stuurde vandaag een excuus-mail! Ja, tuurlijk hadden we gelijk... Geld wordt teruggestort.

p.p.s. Octopootje is niet meer.... Opgegeten, slachtoffer geworden van de razende moordzucht van Mayah...

Nogmaals: een Feliz Año Nuevo 2008! van ons alledrie!

O.k., speciaal voor Renate :-)

Wat we hier zoal doen de hele dag, hoe het met het spaans gaat en of Ramona al vriendjes heeft, wil Renate weten. Beginnen we bij het laatste en zo terug. Yep, Ramona heeft al vriendjes, de kinderen van de buren en kinderen uit de straat. De buren hebben ooit geld bijelkaar gelegd en daar een kinderschommel van gekocht. Als je namelijk wacht op de gemeente om een speelplaats aan te leggen, kun je lang wachten. In die gevallen dat ze er toch geld voor gevonden hebben doen ze vervolgens niets aan onderhoud en veranderen de toestellen binnen de kortste keren in dodelijke construCties. Af en toe komen de kinderen bij ons in de tuin ravotten. Met het Spaans van Ramona gaat het goed vooruit, ook al omdat ze met de kinderen hier wel Spaans MOET praten, anders blijft het bij gebarentaal. Het Spaans van Natasha gaat goed, ze kreeg gisteren nog een compliment van de buren. Ze had zich namelijk verontschuldigd voor haar ¨slechte¨ Spaans wat haar vervolgens op verbaasde blikken kwam te staan... Ze konden het namelijk allemaal goed volgen. Het Spaans van mij is een stuk minder. De Tegenwoordige Tijd gaat nog wel, en de Zelfstandige Naamwoorden gaan met de dag beter. Komt ervan als je alleen Spaanstalige TV hebt en een Spaanstalige courant. Voordat ik de Verleden Tijdsvormen onder de knie heb zal het nog wel even duren. De Spanjaarden hebben namelijk besloten dat ze daar een ontelbaar aantal van hebben met nog meer ontelbare en onlogische vervoegingen. Ach, kan me verstaanbaar maken. Heb gisteren de buren dus uitgelegd wat een polder is, en ze begrepen het, al zouden ze er voor geen goud willen wonen...
Komen we bij wat we hier zoal de ganse dag doen. Eerst staan we natuurlijk op. Koffie en de nodige teerstengels. Vervolgens gaat een van ons naar de super om al dan niet met een krant terug te komen. Schildpadje heeft namelijk niet elke dag de krant. Dan spellen we al dan niet de krant en is het tijd voor het nieuws op de buis. Wat we ´s middags doen, is afhankelijk van of we al dan niet naar de stad gaan. Gaan we niet, dan voeren we de rest van de dag geen ene moer uit. Niet waar, de boodschappen moeten gehaald, het huishouden moet gedaan, de honden moeten worden uitgelaten voordat van het achtertuintje helemaal NIETS meer resteert, dan is het lezen geblazen, al dan niet iets aan het blog doen, muziek downloaden, al dan niet interessante webpagina´s doorspitten, af en toe door de omgeving van het dorp gassen, verveeld voor de buis hangen. Slaapjes e.d. doen. Een paar keer per week gaan we naar de stad. Boekwinkel plunderen, naar de Chinees, en hopla weer de berg op. Zo heel af en toe wordt het dus ´s avonds de karaokebar, gaan we bij iemand op bezoek of komt er bezoek. Een enkele keer gaan we naar San José als er wat officieels afgehandeld moet worden i.v.m. de paperassen. Eigenlijk is dat nu allemaal zo goed als rond en is het alleen nog afwachten voordat ze bij Migracion weer energie hebben om weer eens wat dossiers af te handelen... Het aantal bezoeken aan de hoofdstad zal daardoor dalen tot praktisch nul, want wat een halfweg normaal mens daar te zoeken heeft, mij een raadsel... We zijn nu in het ´droge´ seizoen beland en dat betekent dat we er af en toe op uit trekken om eens wat van het land te gaan bekijken. Tot nu toe zijn we niet verder gekomen dan de Poas en La Tigra, maar het ligt wel in de bedoeling daar de Barva,Turrialba, Siquirres, Golfito en ooit Tortuguero aan toe te voegen (voordat de zeeschildpadden helemaal verdwenen zijn :-( ...). Met de Barva beklimmem wachten we nog even tot Sander hier opduikt, die schijnt wel van een stevige wandeling te houden. Kan ie daar z´n lol wel op, schijnt nogal een aardig eind klauteren te wezen door de jungle naar de krater. Qua vulkaan is het niet de meest spectaculaire (hij is namelijk dood), maar de natuur op de hellingen overtreft die van alle anderen in dit land bijelkaar. Gaan we dus doen, definitivamente (geen idee of dat wel Spaans is, maar vanaf vandaag dus wel). Dan hebben we nog de minder alledaagse zaken zoals hypotheken uitzoeken, onderhandelen over huizenprijzen etc., maar hopelijk is dat eenmalig en worden de dagtaken daarna aangevuld met paarden verzorgen, de moestuin verzorgen, boompjes planten. Zover is het evenwel nog niet, al gaat dat zeker geen eeuwigheid meer duren. Dan moet verder Ramona vanaf februari naar school en zal een van ons er ´s ochtends om 6 uur (!) uitmoeten om haar te brengen, ze hebben in hun onmetelijke wijsheid bedacht dat de lessen om 7 uur beginnen (vloek)... Eens in de drie maanden hebben we dan nog het verplichte tripje over de grens. En dat is geen straf want Granada is prachtig. Zo´n oude koloniale stad is in Costa Rica nergens te vinden, die zijn er gewoon niet. Van het bezoek aan de Noorderburen maken we natuurlijk dankbaar gebruik om de Yankees in het backpackershotel de imperialistische huid vol te schelden. Nee hoor, dat is namelijk niet eens nodig, doen ze namelijk zelf, de masochisten... Dat is het wel zo´n beetje, Renate. Je ziet, geen strand (en je weet waarom niet) en ook geen palmbomen en cocktails. Maar ook dat komt nog wel. Wellicht al in februari als de eerste bezoekers uit Nederland zich hier melden. Die zullen wel naar het strand willen, logisch ook want als je al de moeite neemt om de oceaan over te steken dan wil je natuurlijk ook wat van het land zien. Doen we dat toch, al gaan we niet de zee in en zullen de Tico´s wel raar opkijken van twee strandgasten met een gasmasker op :-) ! O ja, helemaal vergeten dat Natasha urenlang op het balkon ligt te bakken, de luie donder wil namelijk een kleurtje...

p.s. Sorry, af en toe is er toch nog wat ´politieks´ doorheen geglipt. Excuses, echt waar!

'Dijken? Wie gaat er nou achter een dijk wonen?'

Vrijdagavond, 8 uur. Zitten naar het journaal te kijken. Niets dan doffe ellende: nog meer overstromingen in Limon, opgeblazen lui in Pakistan etc. Klop, klop. De buurman staat voor de deur. ‘Buenas noches, wij gaan zo barbecuen. Hebben jullie zin om erbij te komen zitten en een hapje mee te eten?’ ‘Bedankt buurman, we hebben net gegeten maar bedankt voor de uitnodiging’. ‘Ah, maar we hebben ook bier!’, zegt de buurman die de fles bier op tafel ziet staan. ‘In dat geval komen we er zo aan’. Buurman knikt en gaat verder met de halve huisraad de tuin in te slepen. Tien minuten later arriveren de gasten: zijn drie dochters en twee novio’s. Kip en rund op de barbecue, olijven, nootjes, wijn en bier op tafel. Een van de dochters, Diana, kennen we al. Die regelt voor de familie de zakelijke beslommeringen van het zakenimperium (finca, restaurant, her en der wat huizen), zo ook de levering van water, electra en internet voor ons. ‘Hé Diana, waar blijft het ‘snelle’ internet?’ Diana schat in dat het nog twee weken gaat duren. De mannetjes van ICE liggen namelijk allemaal op het strand. Na de vakantie moet het lukken. ‘Dus dat wordt isdn en een fikse telefoonrekening’. ‘Isdn is het wel, maar met een ‘flat fee’. Je kan onbeperkt internetten, is niet snel, maar muziek en zo kan wel’. ‘Muy bien!’ Of we asjeblieft Engels met haar willen praten. De zussen verstaan het wel, pa enigzins, en de zussen tolken wel voor de novio’s. Natasha zegt liever Spaans te praten om te oefenen. Diana zegt toch de voorkeur te geven aan Engels, ook zij wil oefenen want ze wil in april naar de States om af te studeren. ‘Mooi, dan praat ik Engels en Natasha Spaans, goed?’ Goed. ‘Wat studeer je dan?’ ‘Scheikunde’. ‘En kun je dan niet afstuderen in Costa Rica?’ ‘De richting die ik wil, die niet. Daarvoor moet ik naar de States. En ik wil persé die richting’. ‘Zo, en wat mag dat wezen’. ‘Milieutechniek’. I´m impressed en flap er pardoes uit: ‘Dat hebben ze hier ook hard nodig, tyfus wat een vervuiling!’ Ai, wat zeg ik nou weer, Tico´s houden in het algemeen niet van kritiek op hun land. Oké, over de belabberde toestand van de wegen mag je zeggen wat je wil maar voor de rest zijn ze doorgaans nogal snel op de tere teentjes getrapt. Enigzins verrassend knikken de disgenoten instemmend. ‘Klopt, de Rio Tarcoles is een open riool en bij Jaco zwem je in de pies. In het Noorden gaat het nog wel, maar iemand die bij Jaco gaat zwemmen is niet goed snik’. Ik sta perplex want heb net op de blog een stukje gezet met identieke inhoud. Alsof ik woordelijk word geciteerd... Gerustgesteld dat ik hun avond nog niet prematuur heb verstierd wil ik ook meteen weten hoe het met de pesticiden en herbiciden zit. ‘Schrikbarend’, zegt Diana, ‘die boeren hier weten niet wat voor troep ze op het land flikkeren. In de States is dat spul allang verboden. Dus exporteren ze het voor een spotprijs naar Costa Rica. En die boeren gebruiken het massaal. Zonder bescherming’. Zou die Diana mijn blog hebben gelezen? Kan niet, ze kan immers geen Nederlands? ‘Ze, en zeker de oudere generatie, zijn, eh kom niet op het Engelse woord, niet stom of zo maar eh..?’ ‘¿Ignorant’? ‘¡Juist! Ignorant, ze hebben het gewoon nooit geleerd en weten niet beter’. ‘Opa trouwens ook niet. Wat die allemaal niet op de koffiestruiken gooit!’ ‘Ga verder’. ‘Nou, laatst kwam ie met een grote zak chemicaliën aanzetten. Heel goedkoop en hartstikke goed, zei die. Ik heb die zak bekeken en hij zat vol met allerlei gif, onder andere arsenicum!’ Zussen, novios en pa knikken hoofdschuddend... ‘Maar hij leert het wel, tegenwoordig laat ie de stekelvarkens met rust. Vroeger maakte hij ze allemaal af’. ‘Waarom, wat is er nou schadelijk aan een stekelvarken?’ ‘Nou, de honden gingen erachter aan en kregen dus allemaal stekels in hun neus!’ ‘Leren ze het wel af, toch?’ ‘Precies, heb ik opa ook gezegd en nu laat ie ze met rust’. ‘En die zak arsenicum?’ ‘Ik heb hem uitgelegd wat voor rotzooi dat is en hij heeft de zak laten staan’. ‘Maar er is toch wel een milieuwetgeving?’ ‘Ha, wetgeving, tuurlijk hebben we wetgeving maar daar trekt niemand zich iets van aan’. Mijn klomp is definitief gebroken... ‘Dus de regering doet niets?’ ‘De vorige regering deed niets, deze doet niets en de volgende ook niet’. ‘Daarna zijn wij aan de beurt’. De zussen, novios en pa knikkend instemmend. ‘Dus daarom wil ik naar de States, afstuderen, weer terug en er iets aan gaan doen. De boel opruimen middels moderne technieken. Hier weten ze daar niets vanaf’. ‘Die Tarcoles, die is echt smerig, maar er zwemt wel van alles in. Koelkasten, autowrakken, dooien’, grapt Diana. ‘En krokodillen, maar die voeren ze kip, die eten geen vis!’. Pa besluit een poging te wagen om het imago van Costa Rica nog enigzins te redden. ‘Nou, het is niet overal zo erg. Tuurlijk, de Tarcoles is ontieglijk smerig maar er zijn ook nog wel schone rivieren. Bij Sarapiqui bijvoorbeeld. Zussen en novio’s knikken instemmend. De familie blijkt namelijk een buitenhuis aan de rivier aldaar te bezitten, midden in het tropisch regenbos. ‘Als jullie willen neem ik jullie een weekend mee, kan je het zelf zien, en raften kan je er ook!’ ‘Nou buurman, je zegt het maar wanneer je er weer naar toe gaat’. ‘Deal’. Of we al in Turrialba zijn geweest, wil Diana weten. Nee dus. ‘Moeten jullie echt naar toe. Vlakbij ligt Guayabo Nationaal Park, de enige antieke indianenruine van het land. Acht kilometer antieke weg en aquaducten. Maar slechts twee kilometer zijn beschermd. De andere zes gaan langzaamaan verloren. Hebben ze weer eens geen geld voor, natuurlijk. Particulier inititief moet de zaak redden voordat het definitief te laat is. Bossen, idem dito. Daar moeten ze subiet mee stoppen, met die houtkapperij. Herbebossen, dat moeten we gaan doen’, besluit Diana. Ik geloof m’n oren niet...
De zussen stellen de rest van de avond allerlei vragen over Europa want daar willen ze allemaal graag eens naar toe. ‘Nederland exporteert tulpen’, zegt de buurman. ‘Ook, en marihuana en’ ‘Meta-amphitamine’, vult een van de novio´s aan. Ik besluit de rest van de avond nergens meer raar van op te kijken. Nederland staat er weer gekleurd op. Van de rest van Europa weten ze niet veel, maar dat weten ze uitgerekend weer wel... ‘Polders hebben ze daar, toch?’, vraagt de novio. ‘Polders, klopt’. ‘En dat was vroeger zee?’ ‘Jawel, zee’. ‘Hoe werkt dat, een polder, hebben ze het land opgehoogd?’. ‘Nee hoor, ligt gewoon onder zeeniveau. Eerst leg je een dijk aan in zee. Vervolgens hevel je het water over naar de andere kant van de dijk. Net zolang tot de zaak droog staat’. ‘Dat kan niet, dan loopt het toch onder?’. ‘Nou, die dijken zijn redelijk stevig hoor’. ‘Dijken? Wie gaat er nou achter een dijk wonen? Levensgevaarlijk. Als die wegspoelen gaan de Nederlanders er allemaal aan. En dan die klimaatverandering.... Als ik Nederlander was zou ik maken dat ik wegkwam. Ik zou er voor geen goud willen wonen’, besluit de nuchtere novio. De ietwat aangeschoten novio nr.2 sluit zich daarbij aan. ‘Lijkt me niks, een dijk. Maakt niet uit hoe hoog of dik die is, het blijft een dijk’, en hij trekt nog een biertje open. ‘Borracho’ (zuipschuit), grapt Diana. Novio nr. 2 grinnikt, evenals de disgenoten. ‘Ebrio’ (aangeschoten, dronken), opper ik mild. ‘Tuurlijk, aangeschoten’, zegt Diana. ‘Hij woont overigens in Heredia’. ‘Wat? Moet ie nog naar Heredia?’ ‘Jawel, maar zus rijdt. Hij niet natuurlijk’. ‘Heredia de stad, of de bergen?’ ‘De stad’, zegt de novio. ‘Haha, liegbeest. Hij woont gewoon in de bergen. Maar dat zeggen ze hier allemaal, dat ze in de stad wonen want anders denken de mensen dat je een domme boer bent!’, zegt Diana die de fles wijn behoorlijk weet te raken en klaarblijkelijk de genen van pa heeft geërfd die ook wel een glas lust maar er wel tegen kan... Of ik nog een biertje wil, of anders een tequilla. ‘Bedankt buurman, maar we gaan naar binnen, kind moet naar bed’. Zussen en novio´s kijken eens op de klok. Half een. Tijd om te gaan. Vijf minuten later zijn de auto´s vertrokken en heeft buurman de huisraad weer binnengezet. Gelukkig, er zijn dus ook Tico´s/Tica´s die zich terdege bewust zijn van de problemen en er iets aan willen doen. Nog hoeven we alle hoop niet te laten varen en is Costa Rica niet verloren...

Lekker zwemmen in zee?

Zo, de kerst hebben we ook weer overleefd. Kerstboom is weer waar ie thuishoort (in een plastic zak), daar hebben we lang genoeg tegenaan gekeken. De kerstdagen gebruikt om weer wat muziek in huis te halen (wat niet erg hard gaat met deze ‘verbinding’) en nu schalt Burning Spear over de koffievelden. Estoy muy feliz! Nog wat The Man in Black, Bob en Ministry downloaden, kunnen we weer een tijdje vooruit totdat de nieuwe externe harde schijf uit Europa arriveert. Burning Spear en Bob kunnen de buren nog wel pruimen, Ministry daarentegen is weer andere koek. Voor wie het niet kent, probeer ‘Rio Grande Blood’ of anders ‘The Last Sucker’ te downen, luister en begrijp waarom de buren niet-begrijpend het hoofd schudden. Natasha vindt het ook zenuwschurende pokkeherrie maar ik wordt er nu eenmaal vrolijk van. En de voorganger van de kerk hiernaast, eigenlijk is het meer een houten keet, vanavond weer te keer gaat ga ik ´m mooi terugpesten. Oud&Nieuw komt eraan en dat betekent naar de stad om explosieven in te slaan want bij de jaarlijkse wedstrijd gaten in de weg blazen en buurmans ramen aan gort helpen kunnen we natuurlijk niet achterblijven. Afgezien van het vuurwerk, en je kan hier werkelijk alles kopen – zelfs spul wat zelfs de Belgen te gortig is – is het lekker rustig op de berg. De Tico´s die het zich kunnen permitteren liggen namelijk op het strand. Niet dat ze gaan zwemmen, dat kunnen de meeste Tico’s namelijk niet. Het blijft bij pootjebaden. Trouwens als je hier in zee wil zwemmen mag je wel uitkijken waar je dat doet. Als je bij Jaco of Tamarindo het water in gaat zwem je in het afvalwater van de grote stad. Het desbetreffende ministerie beweert wel dat het zeewater schoon is, maar dat is larie. In november nog alarmerende berichten in de krant over het gehalte ziekteverwekkende bacteriën (e-coli), en nu – 4 weken later en met honderdduizenden Yankees in het land – zou het water opeens van prima kwaliteit zijn. Er is geen enkele zuiveringsinstallatie bijgekomen en de Tico´s gaan, neem ik even aan, nog steeds naar de plee. Die zullen toch niet 4 weken lang de boel ophouden om de toeries een lol te doen. Gewoon geklets van het ministerie. Tot en met november rode vlaggen op het strand, niet vanwege gevaarlijke stroming of zo maar dus vanwege de e-coli. De vliegtuigen met zonaanbidders komen eraan en binnen een mum van tijd zijn de rode vlaggen vervangen door groene. Ze gaan natuurlijk niet het toeristenseizoen om zeep helpen, daar moet immers een groot deel van het land het van hebben, nee, zou houden liever de mythe in stand van het schone, groene, milieubewuste en CO-2 neutrale Costa Rica. Moest er nog bijkomen dat de verantwoordelijk minister een liter ‘zeewater’ gaat drinken voor lopende camera om te ‘bewijzen’ dat het ‘water’ schoon is! (net als die Franse hotemetoot die destijds bij Mururoa vlak na een atoomtest het water in ging om te ‘bewijzen’ dat het niet radio-actief was. Die heeft daarna wel een week onder de douche gestaan om met een staalborstel de rotzooi van zich af te schrobben...). Natuurlijk zijn er ook stranden te vinden met schoon water maar dan moet je naar het noordelijk deel van Nicoya en niet naar de Centraal-Pacifische kust waar de open riolen die ze hier ‘rios’ noemen hun monding hebben en hun lading mensen- en veefecaliën in zee lozen. En dan zijn die vriendelijke e-colii nog vrij onschuldig... Waar chipsfabricant INTEL (de grootste processorenfabriek staat in lagelonenland CR, en niet in de VS zoals menig Amerikaan abusievelijk denkt) zijn chemisch afval verwerkt? Ga ermaar gevoegelijk van uit dat het spul gewoon in de rivier wordt gedumpt. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de immense hoeveelheden pesticiden en herbiciden die ze hier kwistig over de koffievelden en bananenplantages gooien. Ook niet over de manier waarop ze hier onkruid in de tuinen en parken te lijf gaan. Wieden? Ben je belazerd! Er komt een mannetje met een plastic tank op z’n rug die de ‘mala hierba’ om zeep helpt met een duivelse cocktail van chemicaliën. En dat doet dat mannetje zonder enige vorm van bescherming. Niks masker, ben je mal. Spoelt uiteindelijk ook allemaal de zee in... DDT, daar zijn ze wel mee gestopt. Maar wel te laat, decennia lang hebben ze tonnen van dat spul over het land geflikkerd, vooal in Guanacaste en het Noordelijk Laagland. Waar de meeste misvormde kinderen ter wereld komen in dit land? Waar het percentage mismaakte baby´s schrikbarend stijgt? Ja mag twee maal raden... Jawel, er zijn ook ecologisch verantwoorde koffiebonen en bananen maar dat is marginaal want duurder, en daar wil de doorsnee-yank en doorsnee- europeaan niet voor betalen. Het aandeel verantwoorde producten groeit wel, maar traag en op een gegeven moment is de groei er helemaal uit. Het merendeel van de Yanken en Europeanen drinkt en eet nu eenmaal liever troep. Ze weten niet beter en het is lekker goedkoop. De Yank die met hevige aanval van buikloop weer huiswaarts gaat, denkt natuurlijk dat ie een verkeerd stuk kip heeft gegeten, u en ik weten wel beter...

Stier pest terug

Kerst in Costa Rica voelt heel wat luchtiger dan in Nederland, natuurlijk door de brandende tropenzon en doordat de winkels en café´s gewoon open zijn deze dagen. Onze binge-drinkende Costaricaanse buren hielden in de tuin naast ons het festijn van het jaar (waarbij hun kids midden in de nacht om Ramona riepen, die lag echter lekker te slapen) daarnaast worden er in alle steden Topes gevierd: is in Mexico een tope een heftige betonnen verkeersdrempel in de middle of nowhere (hier heten die dingen in de volksmond ´muerto´oftewel dood) in Costa Rica is de tope een cowboyfeest als de Ferias in Spanje, gemixt met een beetje Amerikaanse rodeo: dus met stieren en dansende paarden. De grootste is de Tope van San José, traditioneel op 2e kerstdag en live uitgezonden op televisie, net als de topes in kleinere steden trouwens. Omdat de kerst-lamlendigheid er bij mij weer eens flink inhakte, heb ik er maar eens wat uurtjes naar zitten kijken. Een immens populair feest, vooral voor de rijkere klasse en veeboeren uit Guanacaste met witte cowboyhoeden op die allemaal samenkomen in de stierenvechtarena van de hoofdstad: een ronde zandbak met hoge tribunes eromheen. Voor de minder rijken is het oppassen geblazen als ze bij de bushalte uitstappen om de 100 meter naar de arena te lopen: de verzamelde boeven van de Gran Area Metropolitana (grootstedelijke agglomeratie) liggen daar allemaal op de loer om hun beurs te roven of te rollen en de politie zit binnen tamales te eten en mee te feesten. Het festijn begon met een orkest van vijftig muzikanten in lichtblauwe pakjes die het volkslied speelden, omgeven door Miss San-José, een rondrennende als stier verklede vent en diverse cameraploegen. Vervolgens een behoorlijk tenenkrommende act van drie te blote en te dikke meisjes die een hitsig dansje deden: niet synchroon en uit de maat, maar wel op en top Tica (veel vrouwen hier wringen zich in te strakke rokjes en hesjes en te krappe schoenen waar hun vetrollen aan alle kanten uitpuilen, maar dat wordt in dit land nou eenmaal sexy gevonden, tja). Toen ging de party echt loos want de stieren werden een voor een losgelaten om te dollen met de mensen. Bij een stierengevecht in Costa Rica hebben alleen de Tico´s pijn (gelukkig maar, want jullie weten wel wat voor dierenvriendin ik ben, toch?) en dan bedoel ik ook echt PIJN. Een kudde jongemannen-soms een enkele daredevil van een cowgirl- gaan in de zandbak om de stier op te fokken en hun mannelijkheid te bewijzen. Nummer één was slechts een uit de kluiten gegroeid stierkalf maar het zijn wel longhorns hier, dus toen een zatte Tico hem genoeg had gesard werd zijn mannelijkheid pardoes aan aan de horens geregen. De jonge stier rende minuten lang zo rond en de arme jongeman gilde als een varken wat gekeeld wordt; of die ooit nog nageslacht zal verwekken valt serieus te betwijfelen. Daarna kregen we nog een lange serie echte volwassen stieren in de arena te zien, prachtige beesten trouwens: gitzwart en met lange horens als die sherry-stier van Osborne. Tussendoor kregen we filmpjes voorgeschoteld: ´we schakelen nu over naar Guanacaste, naar de ranch van stier nummer zeven!´ waarje dan een veeboer in een weiland koeien hoort opscheppen over het nageslacht van zijn prijsbeest, dat trouwens jaar na jaar komt opdraven bij de tope om dronken Tico´s aan zijn horens te rijgen, dus zo zielig zijn ze gelukkig niet. Dat zijn de overmoedige knullen die met een ambulance afgevoerd worden om hun wonden te laten hechten wel. Het lijkt wel een beetje op het rennen met de stieren in Pamplona, alleen kunnen deze mensen geen kant op en ze worden dan ook geregeld geplet tegen de boarding onder de tribunes. Hoort er allemaal bij, net als de lassogooi-acts en rodeo-shows waarbij de cowboys door woest bokkende stieren met een grote boog in het zand gelanceerd worden....daarna dan weer een gezellig filmpje vol interviews met zwaargewonde jongemannen in het ziekenhuis. In de straten van San José zie je tijdens de tope vele dansende paarden met grote zonnebrillen op en pimpelpaars beschilderde hoeven, bereden door macho veeboer in een Spaans feestpak OF door een bimbo in bikini gevuld met grote siliconenbulten. Heel elegante beesten verder, deze Criollos de Paso ofwel, voor de kenners: bastaard-Andalusiërs met de gangen van een Hackney, voor zover er tenminste niemand afdondert of ze op hol slaan omdat iemand vuurwerk naast ze afsteekt....het vuurwerk van de tope is trouwens bijzonder: echt schitterende pyrotechnics. Daarnaast is er in de stad een grote kermis waar je je eens flink door elkaar kan laten schudden in allerlei woeste machines. Gecombineerd met allemaal traditionele vette happen en ongelooflijke hoeveelheden sterke drank is dit echt het feest van het jaar, waarvan iedereen moet bijkomen tot Oud & Nieuw. Dan gaat men opnieuw loos met de fijne combi van te heftig vuurwerk en teveel drank....om in het gekrakeel meteen nog even wat oude vetes en burenruzies te beslechten, want in het geknal valt een geweerschot meer of minder ook niet echt op...kerstvakantie in Latijns-Amerika is een flashback naar de Wild West, zoals wij die eigenlijk alleen maar kennen van de kijkbuis...

Uit de Sloot!

Niets blijft de arme krantenlezer in dit land bespaard... Ook niet dat Prins Pils en zijn prijsgekroonde fokzeug M. in de Patagonische provincie Neuquén zijn aangekomen en dat ZKH. B. zich een dezer dagen ook naar Argentinië zal begeven om pa Z. de groeten te doen. Terwijl ma B. samen met pa Z. onder de kerstboom Germaanse strijdliederen zingen, werken P.P en M., afgesloten van de buitenwereld, aan nog meer koninklijke uitkeringsgerechtigden. Humor hebben ze wel, die Oranjes, om dat in een provincie te gaan doen met een toepasselijke naam... Of prinses Mabel in Chili zit om Charlie da Silva de groeten te doen, staat dan weer niet in de krant... Niet dat ik iets tegen de O´s heb, verre van dat al mogen ze van mij net zo goed tegen de muur, een land dat de republikeinse staatsvorm gedag zegt om zich vrijwillig te laten knechten door een indirecte nazaat van een frans-sprekende Duitser verdient nu eenmaal niet beter. Tuurlijk, het kost allemaal een lieve duit, maar daarvoor mogen jullie op Koninginnedag allemaal naar Amsterdam om met een oranje opblaaskroontje op het hoofd het beest uit te hangen. Wij zijn gestopt met het financieren van de almaar uitdijende koninklijke familie en voor straf mogen we nu niet meer op 30 april naar Uit de Sloot! in de Soundgarden, helaas. Terwijl ik dit schrijf ben ik by the way ¨UDS live in de pits¨ aan het downloaden en ben daarmee meer dan waarschijnlijk de eerste die zulks doet vanuit Costa Rica (en wie weet heel Latijns-Amerika). De buurman weet straks niet wat ie hoort... Tja, de externe harde schijf vol met herrie, films en Lara Croft is niet meer en nu ben ik dus bezig de muziekjes weer aan te vullen, uiterst traag allemaal en omdat het via een inbelverbinding moet zijn we dus telefonisch ook nog eens onbereikbaar. De Kerstboodschap van Hare Majesteit hebben we ook al moeten missen maar daarvoor kregen we Oscar voorgeschoteld die zalvende woorden sprak over christelijke naastenliefde en Kindeke Jezus. Het geheel was gefilmd met een soft focus lens waardoor Oscar eruit zag als een heilig boontje. Deed me op de een of andere manier denken aan Janmaat indertijd in de Uitzending voor Politieke Partijen met zijn armzalig bloemstukje. Waarom me dat aan Janmaat deed denken, geen idee, dat heb ik nu eenmaal bij alle politici op TV behalve bij Jan Marijnissen, dan zie ik opeens een maoistische rozenkrans in een worstfabriek voor me, en ook niet bij Femke, dan verschijnt subiet een stout gymnasiummeisje op mijn netvlies, stiekem een joint rokend in het fietsenhok. Hallucinerend allemaal. Bij Woutertje Bos, dhr. Rouwvoet en Pechtold moet ik ook niet direct aan Janmaat denken, eerder al palingen in een emmer snot... Nee, politici op de buis, en dan vooral Nederlandse, dat is niet goed voor me. Behalve hallucinaties krijg ik ook nog eens een aanval van Gilles de la Tourette... Bij Oscar blijft het gelukkig beperkt tot meewarig hoofdschudden en roept Ramona nu ¨Daar heb je Flapdrol weer!¨ als ie weer eens de huiskamer binnenzalft... En ¨flapdrol¨ is zo´n erge kwalificatie nog niet, geef toe, daar is mee te leven. Dat ik gisteren trouwens Octopootje het leven heb gered (Mayah had trek in een harig hapje), staat ook niet in de krant, maar nu wel op internet!

Nog een huisdier!

Behalve Sabuh de Klotskop en Mayah en wat vliegen van de koe van de buurman hebben we nog een schattig huisdier. Die groeit ook als kool want regelmatig vinden we de oude huid van het beestje als ie weer eens heeft zitten vervellen. Geen idee hoe groot ie uiteindelijk wordt maar nu is een een centimeter of 10 groot, onze spin. Wat voor soort het is, geen idee, maar het is een primitief soort want een web maakt ie niet en eigenlijk is het geen echte spin maar een voorloper ervan, net als de Tarantula. Overdag zit ie in een hoekje en ´s nachts gaat ie op jacht om de vliegen ´ns even wat gif in te spuiten en te verpeuzelen. Of ie ook mensen bijt, geen idee, in ieder geval schijn je geen al te giftige spinnen in dit land te hebben. Zolang Octopootje zich beperkt tot de vliegen mag ie blijven. Af en toe kruipt er verder nog een mij onbekend insect over de vloer. Een schorpioen is het niet, maar hij heeft wel zo´n akelige stekel in plaats van een staart. Zo nu en dan gaan de honden erachteraan en behalve een dood insect levert dat een pijnlijke hondenneus op. Maar die vliegende mieren, ca. 2 cm. groot, die zijn pas lastig. Venijnige bulten leveren de kl....beesten op. Daar heb je dagenlang lol van. Hier zitten er niet zoveel, in La Tigra daarentegen des te meer. Natasha lusten ze niet, Ramona en mij des te meer... Dat worden dus horren en zo´n geinig apparaat dat allerlei kruipend en vliegend tuig aantrekt en electrocuteert. Goed voor 100 vierkante meter. Schijnt een Amerikaanse vinding te zijn. Er komen dus ook wel goede dingen uit dat land, net als de Ramones, Bataillon of Saints en Angela Davis trouwens.