Alles goed aan de Caribbean

Hier nog wat fotootjes, die T. met zijn space-mobieltje gemaakt heeft tijdens zijn vakantie hier, twee van ons in of bij de Cocosbar in de dorpsstraat van Cahuita en eentje van Luna, gewoon omdat het zo'n lief paard is.

Intussen hebben we weer een derde hondje erbij, genaamd Mozilla; voorheen ook wel bekend als Charly Brown van de Bananas...maar hij had op een slechte dag een passerende motorrijder gebeten en kon daar niet meer blijven (dat is een hotel-restaurant van vrienden van ons, 200 m. verderop aan Black Beach Road). Nu houdt hij Maiah en Mambo bij ons gezelschap, als kettinghond wel te verstaan! Ze blaffen wel veel, maar bewaken de boel hier prima. En de poesjes groeien intussen vlot op en spelen nog steeds de hele dag.

Ramona begint ineens al aardig te puberen, ze wil alleen met haar vriendinnen naar het dorp aan de zwier, liefst in hotpants ook nog. Zingen en dansen is hun nieuwe hobby en dat houden ze makkelijk vol tot 1 uur 's nachts! En ze willen shoppen in San Jose, 200 km. verderop! En later beroemd worden, natuurlijk!
Intussen heeft Ramona een pony in haar haar geknipt (nog niet te zien op de foto) om te lijken op haar idool Eva van Dongen, van de Nederlandse politieserie Flikken Maastricht...daarvan zaten we een poos lang alle afleveringen van te bekijken via Uitzendinggemist.nl en dat maakte blijkbaar nogal indruk op Ramona, een fotootje volgt de volgende keer.

Gezellig bezoek

Vriend T. was zowat de hele maand februari bij ons op bezoek hier in Cahuita en dat was erg gezellig (de foto hierboven heeft hij met zijn supermobieltje gemaakt)! En hij is ons alweer voor de derde keer komen opzoeken in CR, echt bijzonder. Verbleef hij vorig jaar samen met vriend S. in een cabina van Brigitte, dit jaar heeft hij drie weken bij ons op de bank geslapen en dat ging helemaal perfect. T. heeft vooral 'gechilld' dit jaar, geen toeristische uitstapjes gemaakt; behalve twee maal naar Puerto Viejo en een maal naar Limon, naar de geldautomaten daar. Want bij de bank in Cahuita kun je niet met alle NL pasjes terecht, blijkbaar. Ook heeft hij zonder zadel paardgereden en is bij het zwemmen aan Playa Blanca (Nationaal Park) in een ripcurrent terecht gekomen, waarbij hij helemaal de zee ingezogen werd en bijna verdronken is. Gelukkig kwamen mensen met een zes meter lange stok, die hebben hem weer aan land geholpen gelukkig. Een ripcurrent heet in het Nederlands een getijdestroming, bij eb stroomt het water dan hard terug in zee. Ook al stond er daar een groene vlag, zwemmen is hier gewoon gevaarlijk. Tot je knietjes is het zo ongeveer veilig, dat roepen we dus ook altijd tegen Ramona.

Zij is intussen begonnen in de vijfde klas/ groep 7 en ze heeft het erg naar haar zin. En ze doet het goed op school. Ook is ze intussen al 1'53 m. , voor jullie informatie. Groot he? Poesjes Snoepje en Scooter zijn ook als kool gegroeid, ze zullen misschien zelf wel jonkies krijgen. Een maal een nestje thuis, dat lijkt ons wel leuk voor ons alledrie. Het zijn ook erg mooie, lieve poesjes en via de dierenarts Edgar uit BriBri komen de jonkies ook goed bij goede baasjes terecht, als ze op zichzelf gaan wonen.

Hier is het beste hoogseizoen sinds 2007 begonnen, qua bezoekersaantallen en algehele feestelijkheid! Misschien is het ergste van die crisis dan nu voorbij, mensen gaan i.i.g. weer graag op vakantie...naar een ver, tropisch land.

Alweer 2011

Het is alweer januari 2011, het vierde jaar in Costa Rica voor ons. Ramona is elf geworden, omdat ze destijds een milenniumbaby was, is het heel makkelijk te onthouden hoe oud ze nu weer precies geworden is. We hebben haar verjaardag in stijl gevierd, ze is met Noel naar het Parque de Diversiones in San Jose geweest en ook kwamen er heerlijke pakjes met kadootjes van overzee uit Nederland! En we hebben twee snoezige kittens in huis genomen, Scooter en Snoepje (geen familie) de een, het donkergrijze Snoepje,
was een kerstkado uit een nestje wat Brigitte had, zij hebben een stuk of tien katten die steeds weer jongen krijgen. Een paar weken daarna zat er een mooi zwart kitten met witte sokjes bij Alfred en Andrea in de tuin, die hebben we toen maar opgehaald en mee naar huis genomen. Scootertje, hij is heel snoezig met Snoepje samen, ze slapen in elkaars poten en donderjagen de hele dag samen.
Verder ben ik (Natasha) weer gestopt met roken, op 1-1-´11, het is alweer de zevende  keer,maar ik zit alweer op dag 25 zonder stiekem trekjes te nemen, dus dat geeft goede hoop. Spijtig alleen dat de sigaretten hier maar 80 eurocent kosten, dus financieel zet het stoppen lang niet zoveel zoden aan de dijk als in NL na de zoveelste prijsverhoging. Een zak lolly´s is hier duurder dan twee pakkies peuken, hmmm.
En over minder dan twee weken staat vriend T. hier voor de deur, waar wij als gezin erg naar uitkijken.  Bijzonder is, dat hij alweer voor de derde keer naar Costa Rica komt om ons op te zoeken. We hebben er erg veel zin om hem weer te zien en samen een gezellige tijd door te brengen in februari...

Será un fantástico 2011

Het is 30 december en betekent dat 2010 morgen voorbij is en 2011 begint. Wij zijn optimistisch, het wordt vast een mooi jaar. Doemverhalen willen we niet horen, ook niet over 2012 en 2013 trouwens. Het leven in Costa Rica is mooi en goed voor ons, al is het op veel manieren heel anders dan het wonen in Nederland. Om dat toe te lichten, zal ik deze week eens beschrijven (al het nog maar donderdag vandaag). In de nacht van zondag op maandag hoorden we onze honden intens blaffen en niet naar de hotelhonden van de overkant, wat ze de hele tijd doen. Dus wij slaperig naar buiten, bleken ze zich losgetrokken te hebben van de ketting en ze waren bezig een luiaard te vermoorden! De volgende morgen bleek er een weeskindje in onze bloemenstruik voor onze deur te zitten, heel zielig! Het kleine luiaardje zat te wachten op zijn dode mama en hij liet zich zo door ons pakken en in een kattenmandje stoppen. We liepen ermee naar de Bed & Breakfast van Alfred & Andrea, waar de aanwezige toeristen oooh en aah zeiden. Andrea belde met het nabijgelegen Sloth Sanctuary en daarvan kwam een meneer de luiaardbaby ophalen en dat deed hij heel goed. Met een grote knuffelbeer kwam hij en daar legde hij het weeskindje op, net zoals ze op hun moeders buik liggen. Het luiaardje keek helemaal gelukzalig! Dat is in Costa Rica wel heel goed geregeld zeg, ze zorgen goed voor hun bedreigde diersoorten. De moederluiaard hebben we later begraven.
De volgende morgen ging ik mee op een paardentour naar het strand en tot mijn schrik zagen we daar een heleboel zwartkopgieren die bezig waren een dood paard te verorberen! Net op een plek waar we altijd langskomen, bij de ingang van de jungle. Wat een naar gezicht! En we blijven daar langskomen met toeristen, want het is hoogseizoen en de politie doet niks aan dode beesten. Helemaal niet als ze buiten hun district liggen, net 300 meter voorbij Tuba Creek wat feitelijk de grens van het hele kanton Talamanca is ligt het dode paard, in een heel verlaten deel van het kanton Limón-Central, waar bijna niemand woont. Ik was er goed van slag van, want eigenlijk had ik nog nooit eerder een dood paard gezien. Maar het wordt nog erger, vandaag fietste ik naar het postkantoor (de postman Horacio had de dag ervoor naar me geroepen dat het pakje van mijn moeder, waar ik al een paar x om was komen zeuren, nu dan eindelijk gearriveerd was) en onze kleine hond Coyote trippelde achter me aan over de strandweg. Opeens hoorde ik TOEOEOETTT en meteen daarna een knal, is onze kleine Coyote doodgereden door een pick-up truck, die overigens vol gas doorstoof. Ze was op slag dood, door een klap op het hoofdje. We zijn er allemaal heel verdrietig van. Ook haar hebben we begraven op een mooi plekje, vlak aan zee. Ze blijft voor altijd in ons hart, al is ze maar een jaar en drie maanden bij ons geweest.  En voor het pakje moeten we vrijdag opnieuw gaan, want Horacio was tijdens de lunchpauze thuis in slaap gevallen, blijkbaar. Tja, dat is allemaal heel erg Costaricaans.
Gelukkig is er ook nog iets leuks gebeurt wat betreft de dieren; we hebben een nieuw jong poesje in huis. Ze is heel lief en knuffelig en dat geeft ons allemaal wat troost. Morgen gaan we Oud & Nieuw vieren bij Alfred & Andrea en we hopen dat het voor iedereen, vooral ook voor jullie daar ver overzee, een heel erg mooi jaar zal worden, dat 2011.

Eclipse...en bijna vakantie

Hierboven zien jullie Brigitte's jongste paard, Eclipse. Omdat hij intussen alweer bijna drie jaar is (ja, de tijd vliegt...we kennen hem al vanaf dat hij 1 maand oud was) zijn we begonnen om hem in te rijden. Dat ging supergoed! Eclipse snapt precies wat de bedoeling is, omdat hij als veulentje heel vaak meegegaan is. En hij is zo braaf, dat er nu al toeristen op kunnen rijden. Ongelooflijk, maar waar. Verder is het een heel slim beest, een soort circuspaard. Hij kan de grendel van de schuur (op de achtergrond te zien) met zijn snuit openmaken om de voerton te plunderen. En hij weet overal te ontsnappen, door over hekken heen te springen met zijn lange benen. Dat is soms wel eens lastig, maar het is een paardje met een gouden karakter.

Met Ramona gaat het heel goed, ze is over naar de vijfde klas (groep7 bij jullie) met een mooi rapport. Ze is vandaag voor de laatste keer dit jaar naar school, met een grote fles Ice Tea...omdat iedereen iets te eten of te drinken meeneemt, om het einde van het jaar te vieren. Volgende week is de Graduacion, dat is de rapport- en diploma-uitreiking, daarna hebben de kids weer vakantie tot midden februari. Ze wil lekker vaak mee naar de paarden en spelen met haar vriendjes en vriendinnetjes in de vakantie.

Verderstaat het hoogseizoen op het punt van uitbreken hier, dat gebeurt altijd als het in Europa en Amerika echt koud begint te worden. Nu dus! Mensen willen zich dan graag een poosje koesteren in de tropenzon en daarvoor ben je hier op de juiste plek. Van december tot april is het hier vrij vol met toeristen en dat is gezellig, omdat er dan vaak livemuziek is in de bars en restaurants. Alles leeft helemaal op. We zien er al naar uit.

Bliksem en stormvloed

Het is weer november en ook hier kan het dan spoken, het is stormseizoen! Twee jaar geleden stond het hier helemaal onder water in november, nu hebben we gewoon wind en regen. Maar in de rest van Costa Rica, in de bergen en aan de Pacifico, zijn zware overstromingen, waar al 35 doden bij gevallen zijn. Hier valt het alleszins mee, we hebben zelfs zonnige dagen tussendoor. Maar vannacht onweerde het hevig, waarbij de bliksem in een telefoonmast naast ons huis is geslagen. Netwerkkaart van de computer kapot! Drie jaar geleden hebben we hetzelfde meegemaakt, maar dat was toen met een goedkoop telefoonmodem. Nu maar even zien, misschien dat we helemaal op wireless overstappen, met zo'n kleine antenne. Tot die tijd hebben we alleen het kleine notebook van Ramona tot onze beschikking, waar ik nu dus dit stukje op zit te typen.
Er was vannacht ook een stormvloed, waardoor de stranden hier vol drijfhout en kokosnoten liggen! Dat ziet er heel ruig uit, je kan goed zien dat de vloed bijna totaan de weg gekomen is. Gelukkig staat ons huisje op een betonnen fundament van een halve meter hoog, geen overbodige luxe in de lustgebieden hier...
Verder is november traditioneel laagseizoen, er zijn weinig toeristen, o.a. vanwege dat stormseizoen. Tijd om cabina's te renoveren en andere onderhoudsklussen te doen. Bij ons thuis wordt de hele elektrische bedrading opnieuw getrokken, dit omdat we al tien maanden steeds bizar hoge stroomrekeningen hebben! Terwijl we helemaal niet veel apparaten hebben, vandaar dat de elektriciën er nu aan te pas komt. Overal wordt trouwens druk geklust en gebouwd in het dorp, men bereid zich voor op het komende hoogseizoen...dat begint op het moment dat het in Europa en Amerika echt koud begint te worden en dat is zo ongeveer midden november. Met de Kerst is het hier dan heel druk met vakantiegangers en dat blijft ook wel zo tot ongeveer maart, wanneer in noordelijke streken de lente weer zo'n beetje aanbreekt. Het hoogseizoen is leuk, omdat het dan gezellig druk is in het dorp en omdat er dan vaak live bandjes spelen, genieten is dat.

Met ons gaat het verder helemaal goed, Ramona heeft nog drie weken school en dan gaat ze naar de 5th Grade, dat is Groep 7, daarvoor is er nog een eindfeest op school, de Graduación. aansluitend heeft ze drie maanden strandvakantie, het is wat dat betreft een echt kinderparadijs hier. Zelfs voor grote mensen zoals wij....

Migración, revisited

Dinsdag 21 september was het dan zover, we moesten opdraven in het nieuwe bijkantoor van de Immigratiedienst in provinciehoofdstad Limón, dit om onze verblijfsvergunning te laten verlengen. De Costaricaanse overheid heeft in twee jaar tijd blijkbaar een grote sprong voorwaarts gemaakt, qua serviceverlening aan burgers op dit gebied. Moesten we twee jaar terug nog helemaal naar San José (200 km) gaan, om half gek te worden de hele dag in de brandende zon, in een rij met zo ongeveer 2000 Nica's en Colombianen....Nu konden we dan bij een plaatselijk filiaal van de Banco de Costa Rica terecht, waar we exact op tijd te woord gestaan werden door een vriendelijke jongedame genaamd Lindsy Chavez (mensen uit Limon hebben vaak Engelse voornamen, maar dan fonetisch opgeschreven, dus dan heten ze dus Maycol of Jayson. Of Lindsy.) Aan haar overhandigden we onze papieren (verzekeringspapieren van de Caja Costaricense de Seguro Social, bewijzen van goed gedrag, onze oude cédulas ofwel plastic ID kaartjes) alsook een slordige $ 400 voor drie nieuwe kaartjes, wel geldig tot najaar 2012...dat dan weer wel. Intussen heeft ook in deze uithoek van de wereld de Gobierno Digital (digitale overheid) zijn intrede gedaan want al onze papieren werden ingescand en naar de Migra gemaild. Inclusief onze digitale vingerafdrukken, foto's en handtekeningen. op 22 oktober kunnen we onze pasjes gaan afhalen bij het postkantoor van Cahuita, wat een service...in elk geval zijn we weer voor ruim twee jaar helemaal legaal in het land en da's toch wel een heel goed gevoel.