Geen computer meer...

Het gaat goed met ons in Costa Rica...en ook met onze veestapel: Maiah, Mambo, Samba, Boemboesj, Bruno, Mozilla, Snoepje & Scooter-Jack...en ja, ze blijven allemaal! Het kost wel een lieve duit om ze allemaal te eten te geven, maar ze zijn zooo lief......
Jammer genoeg zijn onze computers kapot gegaan...we hebben het al eens eerder geschreven, dat apparaten hier geen lang leven hebben, door de zoute zeewind, zwart vulkaanzand, de hoge temperatuur en luchtvochtigheid, de blikseminslagen in buurtstroommasten. Dat is iets waar je wel aan went, maar wat toch ook wel lastig is...omdat het erg duur is om dingen te repareren en of te vervangen. Goed we hebben nog een klein 10 inch  computertje...maar Noel en Ramona zijn zulke computerfreaks dat ze steeds bakkeleien wie er nu weer aan de beurt is. Je raad het al, ik kom er gewoon niet tussen , behalve om 05:45  s ochtends als ik opsta en die twee nog in diepe rust verzonken zijn. Jammer genoeg zijn ook alle computers van het internetcafe op een na, kapot. Die ene staat nu in het ontbijtrestaurant en daar zit ik nu dit stukje te tikken. terwijl tien toeristen in mijn nek hijgen, mind you. Hoogseizoen, dat hebben we dan weer wel!
Dus helaas, komt er voorlopig, na op de kop af vier jaar schrijven, voorlopig een einde aan het regelmatig bijhouden van dit blog....misschien gaan we er ooit wel weer verder mee hoor, als we weer een echte computer thuis hebben. Natuurlijk kunnen jullie gewoon contact met ons blijven houden, via mail of Skype. Of Facebook. En als er iets aan de hand is, dan horen jullie dat meteeen, dus maak je vooral niet druk over ons. Costa Rica = Pura Vida!!!!

Zes lieve hondjes...

Een paar weken geleden vonden we drie piepjonge puppies langs de snelweg; die hebben we mee naar huis genomen om ze aan te laten sterken met melk en puppiebrokken. Nu zitten we dus met zes honden in huis! Maar we houden er maar eentje, de kleine Boemboesj...voor de andere twee zoeken we nog een aardig baasje. Poes Snoepje hebben we toch maar laten castreren, anders hebben we hier straks een zee van bontjes. In Costa Rica zijn al veel te veel hondjes en poesjes!

Ramona is langzaam in een puber aan het veranderen! Met haar vriendinnen zingt en danst ze mee met Youtube-filmpjes van Lady Gaga en Justin Bieber. En ze zit op Baile popular, waar ze de reggaeton leren dansen. Dat is een workshop van school, waar ze na de lessen lekker mee bezig zijn. Gelukkig gaat het heel goed met haar. En met ons ook trouwens...

Alles goed aan de Caribbean

Hier nog wat fotootjes, die T. met zijn space-mobieltje gemaakt heeft tijdens zijn vakantie hier, twee van ons in of bij de Cocosbar in de dorpsstraat van Cahuita en eentje van Luna, gewoon omdat het zo'n lief paard is.

Intussen hebben we weer een derde hondje erbij, genaamd Mozilla; voorheen ook wel bekend als Charly Brown van de Bananas...maar hij had op een slechte dag een passerende motorrijder gebeten en kon daar niet meer blijven (dat is een hotel-restaurant van vrienden van ons, 200 m. verderop aan Black Beach Road). Nu houdt hij Maiah en Mambo bij ons gezelschap, als kettinghond wel te verstaan! Ze blaffen wel veel, maar bewaken de boel hier prima. En de poesjes groeien intussen vlot op en spelen nog steeds de hele dag.

Ramona begint ineens al aardig te puberen, ze wil alleen met haar vriendinnen naar het dorp aan de zwier, liefst in hotpants ook nog. Zingen en dansen is hun nieuwe hobby en dat houden ze makkelijk vol tot 1 uur 's nachts! En ze willen shoppen in San Jose, 200 km. verderop! En later beroemd worden, natuurlijk!
Intussen heeft Ramona een pony in haar haar geknipt (nog niet te zien op de foto) om te lijken op haar idool Eva van Dongen, van de Nederlandse politieserie Flikken Maastricht...daarvan zaten we een poos lang alle afleveringen van te bekijken via Uitzendinggemist.nl en dat maakte blijkbaar nogal indruk op Ramona, een fotootje volgt de volgende keer.

Gezellig bezoek

Vriend T. was zowat de hele maand februari bij ons op bezoek hier in Cahuita en dat was erg gezellig (de foto hierboven heeft hij met zijn supermobieltje gemaakt)! En hij is ons alweer voor de derde keer komen opzoeken in CR, echt bijzonder. Verbleef hij vorig jaar samen met vriend S. in een cabina van Brigitte, dit jaar heeft hij drie weken bij ons op de bank geslapen en dat ging helemaal perfect. T. heeft vooral 'gechilld' dit jaar, geen toeristische uitstapjes gemaakt; behalve twee maal naar Puerto Viejo en een maal naar Limon, naar de geldautomaten daar. Want bij de bank in Cahuita kun je niet met alle NL pasjes terecht, blijkbaar. Ook heeft hij zonder zadel paardgereden en is bij het zwemmen aan Playa Blanca (Nationaal Park) in een ripcurrent terecht gekomen, waarbij hij helemaal de zee ingezogen werd en bijna verdronken is. Gelukkig kwamen mensen met een zes meter lange stok, die hebben hem weer aan land geholpen gelukkig. Een ripcurrent heet in het Nederlands een getijdestroming, bij eb stroomt het water dan hard terug in zee. Ook al stond er daar een groene vlag, zwemmen is hier gewoon gevaarlijk. Tot je knietjes is het zo ongeveer veilig, dat roepen we dus ook altijd tegen Ramona.

Zij is intussen begonnen in de vijfde klas/ groep 7 en ze heeft het erg naar haar zin. En ze doet het goed op school. Ook is ze intussen al 1'53 m. , voor jullie informatie. Groot he? Poesjes Snoepje en Scooter zijn ook als kool gegroeid, ze zullen misschien zelf wel jonkies krijgen. Een maal een nestje thuis, dat lijkt ons wel leuk voor ons alledrie. Het zijn ook erg mooie, lieve poesjes en via de dierenarts Edgar uit BriBri komen de jonkies ook goed bij goede baasjes terecht, als ze op zichzelf gaan wonen.

Hier is het beste hoogseizoen sinds 2007 begonnen, qua bezoekersaantallen en algehele feestelijkheid! Misschien is het ergste van die crisis dan nu voorbij, mensen gaan i.i.g. weer graag op vakantie...naar een ver, tropisch land.

Alweer 2011

Het is alweer januari 2011, het vierde jaar in Costa Rica voor ons. Ramona is elf geworden, omdat ze destijds een milenniumbaby was, is het heel makkelijk te onthouden hoe oud ze nu weer precies geworden is. We hebben haar verjaardag in stijl gevierd, ze is met Noel naar het Parque de Diversiones in San Jose geweest en ook kwamen er heerlijke pakjes met kadootjes van overzee uit Nederland! En we hebben twee snoezige kittens in huis genomen, Scooter en Snoepje (geen familie) de een, het donkergrijze Snoepje,
was een kerstkado uit een nestje wat Brigitte had, zij hebben een stuk of tien katten die steeds weer jongen krijgen. Een paar weken daarna zat er een mooi zwart kitten met witte sokjes bij Alfred en Andrea in de tuin, die hebben we toen maar opgehaald en mee naar huis genomen. Scootertje, hij is heel snoezig met Snoepje samen, ze slapen in elkaars poten en donderjagen de hele dag samen.
Verder ben ik (Natasha) weer gestopt met roken, op 1-1-´11, het is alweer de zevende  keer,maar ik zit alweer op dag 25 zonder stiekem trekjes te nemen, dus dat geeft goede hoop. Spijtig alleen dat de sigaretten hier maar 80 eurocent kosten, dus financieel zet het stoppen lang niet zoveel zoden aan de dijk als in NL na de zoveelste prijsverhoging. Een zak lolly´s is hier duurder dan twee pakkies peuken, hmmm.
En over minder dan twee weken staat vriend T. hier voor de deur, waar wij als gezin erg naar uitkijken.  Bijzonder is, dat hij alweer voor de derde keer naar Costa Rica komt om ons op te zoeken. We hebben er erg veel zin om hem weer te zien en samen een gezellige tijd door te brengen in februari...

Será un fantástico 2011

Het is 30 december en betekent dat 2010 morgen voorbij is en 2011 begint. Wij zijn optimistisch, het wordt vast een mooi jaar. Doemverhalen willen we niet horen, ook niet over 2012 en 2013 trouwens. Het leven in Costa Rica is mooi en goed voor ons, al is het op veel manieren heel anders dan het wonen in Nederland. Om dat toe te lichten, zal ik deze week eens beschrijven (al het nog maar donderdag vandaag). In de nacht van zondag op maandag hoorden we onze honden intens blaffen en niet naar de hotelhonden van de overkant, wat ze de hele tijd doen. Dus wij slaperig naar buiten, bleken ze zich losgetrokken te hebben van de ketting en ze waren bezig een luiaard te vermoorden! De volgende morgen bleek er een weeskindje in onze bloemenstruik voor onze deur te zitten, heel zielig! Het kleine luiaardje zat te wachten op zijn dode mama en hij liet zich zo door ons pakken en in een kattenmandje stoppen. We liepen ermee naar de Bed & Breakfast van Alfred & Andrea, waar de aanwezige toeristen oooh en aah zeiden. Andrea belde met het nabijgelegen Sloth Sanctuary en daarvan kwam een meneer de luiaardbaby ophalen en dat deed hij heel goed. Met een grote knuffelbeer kwam hij en daar legde hij het weeskindje op, net zoals ze op hun moeders buik liggen. Het luiaardje keek helemaal gelukzalig! Dat is in Costa Rica wel heel goed geregeld zeg, ze zorgen goed voor hun bedreigde diersoorten. De moederluiaard hebben we later begraven.
De volgende morgen ging ik mee op een paardentour naar het strand en tot mijn schrik zagen we daar een heleboel zwartkopgieren die bezig waren een dood paard te verorberen! Net op een plek waar we altijd langskomen, bij de ingang van de jungle. Wat een naar gezicht! En we blijven daar langskomen met toeristen, want het is hoogseizoen en de politie doet niks aan dode beesten. Helemaal niet als ze buiten hun district liggen, net 300 meter voorbij Tuba Creek wat feitelijk de grens van het hele kanton Talamanca is ligt het dode paard, in een heel verlaten deel van het kanton Limón-Central, waar bijna niemand woont. Ik was er goed van slag van, want eigenlijk had ik nog nooit eerder een dood paard gezien. Maar het wordt nog erger, vandaag fietste ik naar het postkantoor (de postman Horacio had de dag ervoor naar me geroepen dat het pakje van mijn moeder, waar ik al een paar x om was komen zeuren, nu dan eindelijk gearriveerd was) en onze kleine hond Coyote trippelde achter me aan over de strandweg. Opeens hoorde ik TOEOEOETTT en meteen daarna een knal, is onze kleine Coyote doodgereden door een pick-up truck, die overigens vol gas doorstoof. Ze was op slag dood, door een klap op het hoofdje. We zijn er allemaal heel verdrietig van. Ook haar hebben we begraven op een mooi plekje, vlak aan zee. Ze blijft voor altijd in ons hart, al is ze maar een jaar en drie maanden bij ons geweest.  En voor het pakje moeten we vrijdag opnieuw gaan, want Horacio was tijdens de lunchpauze thuis in slaap gevallen, blijkbaar. Tja, dat is allemaal heel erg Costaricaans.
Gelukkig is er ook nog iets leuks gebeurt wat betreft de dieren; we hebben een nieuw jong poesje in huis. Ze is heel lief en knuffelig en dat geeft ons allemaal wat troost. Morgen gaan we Oud & Nieuw vieren bij Alfred & Andrea en we hopen dat het voor iedereen, vooral ook voor jullie daar ver overzee, een heel erg mooi jaar zal worden, dat 2011.

Eclipse...en bijna vakantie

Hierboven zien jullie Brigitte's jongste paard, Eclipse. Omdat hij intussen alweer bijna drie jaar is (ja, de tijd vliegt...we kennen hem al vanaf dat hij 1 maand oud was) zijn we begonnen om hem in te rijden. Dat ging supergoed! Eclipse snapt precies wat de bedoeling is, omdat hij als veulentje heel vaak meegegaan is. En hij is zo braaf, dat er nu al toeristen op kunnen rijden. Ongelooflijk, maar waar. Verder is het een heel slim beest, een soort circuspaard. Hij kan de grendel van de schuur (op de achtergrond te zien) met zijn snuit openmaken om de voerton te plunderen. En hij weet overal te ontsnappen, door over hekken heen te springen met zijn lange benen. Dat is soms wel eens lastig, maar het is een paardje met een gouden karakter.

Met Ramona gaat het heel goed, ze is over naar de vijfde klas (groep7 bij jullie) met een mooi rapport. Ze is vandaag voor de laatste keer dit jaar naar school, met een grote fles Ice Tea...omdat iedereen iets te eten of te drinken meeneemt, om het einde van het jaar te vieren. Volgende week is de Graduacion, dat is de rapport- en diploma-uitreiking, daarna hebben de kids weer vakantie tot midden februari. Ze wil lekker vaak mee naar de paarden en spelen met haar vriendjes en vriendinnetjes in de vakantie.

Verderstaat het hoogseizoen op het punt van uitbreken hier, dat gebeurt altijd als het in Europa en Amerika echt koud begint te worden. Nu dus! Mensen willen zich dan graag een poosje koesteren in de tropenzon en daarvoor ben je hier op de juiste plek. Van december tot april is het hier vrij vol met toeristen en dat is gezellig, omdat er dan vaak livemuziek is in de bars en restaurants. Alles leeft helemaal op. We zien er al naar uit.