Vakantie in Nederland (2)

Vandaag is het de laatste dag van onze vakantie in Amsterdam, morgen nemen we het vliegtuig alweer terug naar Costa Rica. De weken zijn werkelijk omgevlogen, want helemaal gevuld met leuke afspraken en het weerzien met mensen na 5 jaar buitenland was intens en emotioneel, maar op een positieve manier. Onze Nederlandse familie & vrienden zijn zo leuk en ze hebben ons zoveel gegeven, waarvoor we enorm dankbaar zijn! Met iedereen pakten we ook zo de draad weer op, waar we in 2007 gebleven waren, dat vonden we ook erg bijzonder om te ervaren. We hebben teveel gezien en meegemaakt om het allemaal tot in detail op te schrijven hier, dan zou ik de hele dag zitten te typen, maar vandaag hebben we ook nog het een en ander te doen. Niet in de plaats het inpakken en wegen van de koffers, om te zorgen dat we niet boven de 21 kilo per stuk komen...wat nog moeilijk is, omdat we veel boeken willen meenemen (gelukkig mogen we nog 10 kilo p.p. handbagage meenemen, zodat we totaal 62 kilo mogen verstouwen). Maar goed dat papa Noel ons straks bij het vliegveld in San Jose staat op te wachten, want da's wel erg veel om te sjouwen! Vandaag gaan we voor de laatste x op bezoek in het VU MC (familie-omstandigheden, waarover ik met het oog op de privacy niet teveel mag uitweiden) en 's avonds hebben we nog een gezellig afscheidsetentje met de familie. Van enkelen van hen zie je hierboven wat fotootjes staan, gemaakt in de tuin van mijn moeder. Het is hoogzomer in Nederland, maar het is erg fris en bij vlagen ook zeer regenachtig geweest, op twee dagen na die we met onze jongste broer en zijn gezinnetje op de camping in Petten hebben doorgebracht; die dagen deden qua temperatuur en rustgevendheid niet onder voor Cahuita. Voor de rest is Nederland, zoals ik in de vorige blogbijdrage al aangaf, behoorlijk hi-tech geworden met werkelijk overal camera's die iedereen constant filmen...wat voor ons toch wat onwerkelijk en een beetje intimiderend overkomt. Maar gelukkig zijn de mensen daarachter dan wel weer heel vriendelijk, van de uniformen van het GVB (het Amsterdamse vervoerbedrijf)en de NS, waar we heel wat mee te stellen hebben gehad bij het rondreizen door Nederland de afgelopen weken; tot de bijzonder lieve medewerk(st)ers van het reusachtige maar werkelijk fantastische VU MC. Spijtig genoeg konden we niet iedereen bezoeken die we op het lijstje hadden staan, met name de mensen uit de regio Den Haag en Rotterdam, dat was helaas een reis te ver in de gelimiteerde tijd die we hadden deze vakantie. Maar we dragen jullie in het hart en we zullen elkaar zeker ooit weerzien. Rest het me om mijn lieve zus en zwager te bedanken, die ons 24 lange dagen supergastvrij en liefdevol in hun huis hebben gehad, terwijl dat hartstikke lang en intens is geweest. We houden van jullie en ook van iedereen waarmee we zo een ontzettend fijne tijd doorgebracht hebben. De volgende blogbijdrage komt weer gewoon uit de tropische bush van de de Costaricaanse Caribe.

Vakantie in Nederland

En toen zaten de bushmeisjes plotsklaps in een hypermodern vliegtuig, om via Houston, Texas naar Amsterdam af te reizen. Wat allemaal prima verlopen is, het was een heel avontuur en op Schiphol stond onze familie om ons af te halen, wat een geweldig weerzien was! Absoluut geweldig om elkaar na 5 jaar buitenland weer in de armen te sluiten!
Toen de jetlag eenmaal uitgeslapen was, konden we voorzichtig onze eerste stapjes in Amsterdam zetten, wat flink wennen was voor mij (Natasha, want Ramona voelde zich meteen als een visje in het water). Ten eerste weet ik niet meer goed de weg in mijn geboortestad...nou is er ook wel veel bijgebouwd en mijn zus , waar we logeren, woont in Nieuw-Sloten, aan de westelijke stadsrand waar ik eigenlijk niet heel goed bekend mee ben. Hoe de trams, bussen en metro's precies rijden weet ik ook al niet meer. Daarbij is het openbaar vervoer met de komst van de OV-chip nogal veranderd: er is een onbegrijpelijke automaat met een touchscreen en een ingewikkeld keuzemenu en allemaal sleuven, waar je dan je kaartjes doorheen moet halen (die we niet hebben, haha). Met een kwartier wanhopig klungelen kreeg ik er een paar (peperdure) enkeltjes uit, die je zowaar contant kon betalen. Iedereen betaalt geloof ik alles met plastic kaartjes tegenwoordig, behalve wij. Vervolgens moet je je door een elektronisch hekwerk heenwerken, waardoor je net de tram mist als je uit de metro komt! Maar toen de volgende dan na 7 minuten ofzo kwam, zei de typisch Amsterdamse bestuurder: oe, wat kijken jullie streng! Daarop konden we wel lachen allebei, die vertrouwde humor is tenminste niet verloren gegaan in de technotoop waarin de Nederlandse samenleving anno 2012 blijkbaar langzamerhand veranderd is. Ik heb geloof ik een lichtelijke Reversed Culture Shock, heb moeite te wennen in mijn eigen land, waar ik notabene 38 jaar gewoond heb! Fietsen is ook een beetje eng, door het drukke verkeer...met Ramona achterop een geleende Batavus met een zwabberend achterwiel. En boodschapjes doen in de supermarkt hier, da's ook een tijdrovende expeditie, want je moet door een zee van produkten waden, enorm zoeken en steeds keuzes maken...in Costa Rica ben ik altijd in drie minuten de minimarkt weer uit. Maar hier heb je dan wel allemaal lekkere hapjes, als chevre, framboosjes, pure chocolade en nog vele dingen meer...dus culinair gezien is het zeker genieten hier! Al doet een bakje prefab salade met chemische dressing (niet dat we dat kopen hoor, ik hak en zaag zelf mijn groente wel) bijvoorbeeld tegenwoordig 4,99 euro, da's dan 12 oudhollandse pieken, ktsjing kassa!
Wel ligt Nederland er opvallend welvarend bij, alle gevels zijn netjes gezandstraald, de mensen hebben bijna allemaal designkleren aan en hebben allerlei dure gadgets bij zich. Waar ik ook al niet zoveel van snap eerlijk gezegd, we hebben een mobiele telefoon te leen gekregen en het beltegoed raakte op. Mama snapte niet hoe dat weer aan te zuiveren, maar gelukkig kan mijn kleine dochter dat wel, net als het scrollen door onbegrijpelijke keuzemenu's als je een simpel telefoontje wilt plegen. Ha ha, ik ben natuurlijk ook wel een 44-jarige ouwe taart geworden intussen, die in de bush in een ver ontwikkelingsland woont, waar werkelijk alles simpel en overzichtelijk is! Gelukkig heb ik Ramona bij me, om me te helpen en ook de andere familieleden doen erg hun best om het ons naar de zin te maken!
We hebben al veel leuke dingen gedaan: een rondvaart door de Amsterdamse grachten (beeldschoon), terrasje gepakt, Ramona is met mijn broer naar Duinrell pretpark geweest, we zijn met mijn andere broer naar de camping aan zee in Petten geweest (waar we de Atlantische oceaan weer eens van deze kant bewonderd hebben), we zijn bij vrienden in Alkmaar geweest op een leuke kinderverjaardag (de kinderen zijn allemaal 30 cm de hoogte ingeschoten, ook een aparte gewaarwording) en we gaan ook zeker nog naar Purmerend en naar Landgraaf, bij Noels ouders op bezoek. Het is zo gezellig allemaal, net een warm bad! Volgende week vertel ik er meer over!

Avion a Holanda!

En nu gaat het ineens snel, zondag nemen Natasha en Ramona de bus naar Alajuela, om naar het vliegveld Juan Santamaria te gaan, voor het eerst in 5 jaar! Amsterdam, Holanda, here we come! Alhoewel, allereerst landen we in Houston, op het George Bush International Airport. Zou dat naar de vader of de zoon vernoemd zijn? Heel bijzonder en echt typisch onze Amerikaanse vrienden, Houston ligt dan ook in Texas...

Op de laatste daagjes is het nog druk met regeldingen,met o.a. dus een visum voor de VS aanvragen, hotel Mi Tierra in Alajuela reserveren voor zondagnacht, naar de bank om euro's en dollars op te halen. Maar ook nog even langs de huisarts met een kleine ontsteking aan de linkervoet. En de honden hadden een luiaard aan flarden gescheurd, daarna werd Mayah zo ziek als een hond met braken en kolieken. Dus ook nog even de dierenarts regelen. En inpakken, allereerst maar eens de koffers, die al jaren stof verzamelen onder de bedden te voorschijn gehaald en uitgesopt en gespoten met Matatodo, om te zorgen dat er geen latijnse cucaracha uit komt wandelen in Amsterdam! Ahem, warme kleren hebben we nodig, want het is in Amsterdam maar 19 C graden en 's nachts 11 C. Allerlei dingetjes bij elkaar verzamelen om mee te nemen en kadootjes voor de family kopen! We hebben er veel zin in! We zullen tot 19 juli in Amsterdam zijn, schroom niet om contact op te nemen als je ons graag wilt weerzien!

Zomerrapport en papieren regelen

Ramona heeft nu nog een laatste proefwerkweek voor de zomervakantie, maar het rapport is al binnen! Ze blinkt vooral uit in muziek en Artes plasticas (knutselen om het een beetje oneerbiedig te zeggen), maar het is helemaal een goed rapport, alles boven de 80%:

Matematica 81
Español 86
Estudios sociales 86
Artes plastica 100
Musica 100
Ciencias 93
Educacion fisica 96
Ingles 95
Computacion 91
Frances A
Conducta 91


Verder moesten we nog een keer naar San Jose reizen, om de paspoorten op te gaan halen. Die dag was er een berg naar beneden gekomen op de snelweg, dus we reden via een alternatieve route langs de vulkaan Turrialba en door de bergachtige provincie Cartago. Dit is echt het Zwitserland van de America's, prachtig mooi. Alleen die steile, bochtige wegen...dat schiet niet op. Al met al hebben we iets van 14 uur in de bus gezeten, terwijl we bij de ambassade binnen 5 minuten alweer weg waren. Wel met drie nieuwe Nederlandse passen op zak!

Ook moesten bij nog naar het Migracion kantoor in Limon, de provinciehoofdstad, gaan voor de Permiso Salir del pais Menor de edad, zodat Ramona met een ouder het land mag verlaten. Ook dat lijkt in orde te gaan komen! Er waren die dag rellen in Limon van boze havenarbeiders, veel vuurwerk en ook wel spanning in de lucht, dus het funshoppen hebben we dit keer maar overgeslagen en we pakten snel de bus terug. Die ook weer met een grote omweg om Limon heenreed, vanwege de rellen, maar uiteindelijk kwamen we veilig weer thuis in Cahuita aan! Woensdag kunnen we het document afhalen, daarna kunnen we een vlucht boeken en vertrekken!

Naar de ambassade in San Jose

Onze paspoorten waren na 5 jaar buitenland (bijna) verlopen, dus vorige week gingen we met de vroege bus naar de ambassade in San Jose; woensdag is namelijk de enige dag dat ze niet al om 12 uur dicht zijn, of helemaal gesloten zijn. Ikzelf was al drie- en een half jaar niet meer in de hoofdstad geweest en als je aan de Caribe woont is het ook echt een heel andere wereld. De reis er naartoe voert door de montane nevelwouden van de centrale hooglanden; en dan plotseling zie je een onafzienbare zee van verroeste golfplaten daken (dit is aardbevingsgebied dus nergens in dit land worden dakpannen gebruikt). Bij het busstation stonden als vanouds een heleboel haaien van taxichauffeurs klanten te werven, we moesten er wel eentje nemen om naar de chique diplomatenwijk Rohrmoser te gaan. Onderweg nog even gestopt om pasfotootjes- volgens de Nederlandse fotomatrix- te laten maken, toen door naar de ambassade. Achter een slagboom in een Oficentro, een kantoorcomplex...niet zo mooi als de villa waar de Costaricaanse ambassade in Den Haag in gevestigd is, maar wel met mooie grote palmbomen voor de deur. Binnen werden we te woord gestaan en geholpen door een flinke Friese boerin (iets van Boukje heet ze dan ook, maar ben het alweer vergeten).We moesten een ellenlang formulier formulier invullen, onze vingerafdrukken laten nemen en een flink bedrag betalen. Over twee weken moeten we weer teruggaan om ze persoonlijk op te komen halen, alhoewel dan hoeft Ramona niet zelf mee. Gauw weer terug per taxi door het drukke, chaotische San Jose naar de ons welbekende Gran Terminal del Caribe om de bus terug naar Cahuita te nemen. Na eerst een lekkere lunch van pollo asado (gegrilde kip met patat) te eten in het busstationrestaurant.

Zo gauw de paspoorten binnen zijn, moeten we een speciaal document regelen bij Migracion, waarmee minderjarigen met een van de ouders het land mogen verlaten, terwijl de andere ouder niet meegaat. Dat is hier nogal een big issue, de Costaricaanse wet tegen internationale kinderontvoering (waar we overigens warm voorstander van zijn, van dit soort wetgeving). Daarvoor moeten we nog een keer pasfoto's van Ramona laten maken en dan met kopieeen van onze nieuwe paspoorten en onze cedulas (ID-kaartjes) naar het regiokantoor van Migracion in Limon gaan. Hopelijk krijgen we het document direct mee en kost het niet teveel geld.

Want dan is het de bedoeling twee tickets naar Amsterdam te boeken, voor Natasha en Ramona! In de schoolvakantie in de zomer (laatste week van juni en de eerste drie weken van juli) willen we afreizen, voornamelijk om de zieke oma Amsterdam te bezoeken, maar ook om oude vrienden weer te ontmoeten! We hebben er veel zin in!

Maar oe, wat zijn de tickets peperduur in het hoogseizoen! Jammer ook dat Martinair bankroet is gegaan, want die bood het 5 jaar geleden voor de helft van de prijs aan. Nu zijn we aangewezen op wat travelagents aanbieden (niks onder de $ 1500) of wat de vliegmaatschappijen zelf op hun sites zetten. Volgende week nog maar eens een rondje bellen met Iberia, Delta airlines etcetera.
We houden jullie op de hoogte van al deze spannende verwikkelingen.

Ramona wordt groot

Nu Ramona 12 jaar is, is ze opeens een hele jongedame geworden. Zo gaat ze tegenwoordig zelfstandig met de bus heen en weer naar vriendinnen in Puerto Viejo. Wel even slikken voor ons, maar het is natuurlijk belangrijk om kinderen tot zelfstandigheid op te voeden. Gelukkig heeft ze een heel leuk vriendinnenclubje gevonden: de Catalaanse zusjes Alejandra & Irlanda, de Franse Margot en de Canadese Julie...allemaal ook leerlingen van de Escuela/ Colegio Complementaria, naast ons hier in Cahuita. Als ze niet samen zijn, dan chatten of sms'en ze wel! Maar ze hebben ook vaak gezellige uitjes in het echte leven: kampvuurfeestjes op Black Beach en zwembadfeestjes in de Splash! Ja ja, de jeugd van tegenwoordig...

En humor heeft ze ook! Zo lieten we haar laatst een serie oude filmpjes van Koot & Bie zien, waar wijzelf mee groot geworden zijn in de jaren '80. Gebiologeerd zat ze daarnaar te kijken en het grappige is dat ze dat onthouden heeft en nu steeds met allerlei uitspraken uit die filmpjes komt. Geen idee of jullie je dat herinneren, maar ik zal wat voorbeelden geven:

Ramona' s kamer is soms een onbeschrijflijke puinhoop met allemaal kleren e.d. op de vloer, dus zeg ik: -'Ramona wat ben jij een sloddervos'. Zegt zij terug: - 'Jaaa MOederrrrr, daar ben ik voor behandeld, Moederrr' (van Koot als oude dame in een mantelpakje met een 40'ish zoon die nog thuis woont). Of als ik zeg:-'Geen minirok aan, maar een broek, hup' dan zegt zij- 'Hou je d'r buiten, Cock' (van de familie van der Laak) en als ik groente aan het hakken bent, pikt zij stukjes van de snijplank en zegt -'Mag ik effe prroeve?' (van de Vieze Man in de chocoladewinkel). Ze maakt me zo steeds aan het lachen, terwijl ik probeer streng en opvoedkundig verantwoord bezig te zijn! Maar we hebben elke dag heel veel pret zo samen...

Nieuws uit Nederland

De maand april staat voor ons tot nu toe helemaal in het teken van slecht nieuws uit Nederland. Mijn (Natasha' s) moeder is ernstig ziek geworden en heeft enkele ziekenhuisopnames achter de rug. Daar kunnen we verder, met het oog op de privacy, niets naders over schrijven; dat zou dan immers voor altijd op Internet staan. Over mijn gevoelens mag ik het wel hebben...die 7000 km afstand voelt gigantisch opeens, je zou het liefst nu meteen in Nederland zijn bij de familie, om te helpen en te steunen waar je maar kan. Gelukkig krijgt ze wel heel veel steun en praktische hulp van mijn zusjes en vrienden en vriendinnen. Een bezoek van ons aan Nederland is onmogelijk op dit moment, door de ronduit penibele financiele positie waarin we nu zitten.

Dat heeft te maken met het tweede nieuws uit Nederland: een brief van de Belastingdienst, die meent na 5 jaar nog een vordering op ons te hebben. Die hebben ze vorige maand maar vast gedeeltelijk ge-ind door ons hele inkomen in beslag te nemen. Dat mag blijkbaar omdat we in het buitenland wonen. De rechtsweg is uitgesloten voor ons, we kunnen niet eens nagaan of wat de Belastingdienst beweert allemaal wel klopt. Pure Kafka in de polder, want we hebben destijds echt wel geschreven en gebeld met ze om onze emigratie goed af te handelen.

Maar gelukkig hebben we een lieve vriendin in Amsterdam die ons bijstaat: zij heeft brieven geschreven en oeverloos voor ons aan de telefoon gehangen, om zich heel vaak te laten doorverbinden en uiteindelijk naar een ander kantoor te laten verwijzen, om zich daar ook weer heel vaak te laten doorverbinden. Dat zouden we helemaal niet kunnen vanuit Costa Rica, de telefoonrekening zou astronomisch zijn, daarnaast zijn Nederlandse kantooruren hier midden in de nacht.

Hoe het precies gaat aflopen is op dit moment nog niet helemaal duidelijk, maar het ziet er naar uit dat we een afbetalingsregeling met ze kunnen treffen. Daarnaast zullen we de leningen (van mensen die ons geld gestuurd hebben, zodat we in ieder geval te eten hebben) moeten teruggeven, alsook de nog openstaande rekeningen hier in Costa Rica (huur, electra, zorgverzekering, schoolboeken etc.) moeten voldoen. Gelukkig dragen de avocado' s in de tuin alweer bijna vruchten, dan kunnen we die tenminste eten....

Tot overmaat van ramp moeten binnenkort al onze documenten vernieuwd worden, in juni verlopen de paspoorten en daarvoor moeten we naar San Jose (je bent verplicht hier een geldig paspoort te hebben, dus doorlopen met verlopen passen is geen optie). In september verlopen de cedula' s, dat zijn de plastic ID-kaartjes van onze verblijfsvergunning. Die kosten $ 247 per stuk plus bijkomende kosten, hiephoi het kan niet op! Gelukkig hebben we nog even de tijd om uit te vogelen hoe we dat gaan regelen allemaal.

Problemen met geld hebben is peanuts vergeleken met problemen met je gezondheid, dat beseffen we ons wel heel goed. We hebben het nu niet breed, maar we zullen een manier vinden om iedereen te geven waar hij of zij nog recht op heeft en het zal uiteindelijk helemaal goed komen.

Liefde, vriendschap en een redelijke gezondheid, dat is het allerbelangrijkste in het leven.