Lieve Sven, rust zacht

Op 8 november is toch nog onverwacht snel mijn jongste broer Sven David George Oosten overleden aan de gevolgen van melanoomkanker. Hij was pas 30 jaar oud en laat een jonge vrouw en een driejarige dochter achter. En diepbedroefde familieleden en vrienden, ook hier in Costa Rica, want Sven heeft altijd een heel speciaal plekje in ons hart gehad en dat zal hij altijd blijven houden. De foto is gemaakt op zijn trouwdag, ongeveer 7 weken voor zijn dood. Hoewel hij wist dat hij ongeneeslijk ziek was, is hij niet bij de pakken neer gaan zitten, maar heeft het maximaal geleefd door te trouwen met zijn grote liefde Anja, op honeymoon te gaan en heel veel samen te zijn met de mensen waar hij om gaf, te feesten en te genieten. Sven was een voorbeeld voor ons allemaal, hij heeft tot de laatste dag zelf de regie over zijn leven in handen gehouden. Mijn lieve, dappere, stoere broer...we missen hem verschrikkelijk.

Vakantietijd

Allereerst: voor degenen die zich afvragen waarom de laatste blogbijdragen zo van de hak op de tak springen, zonder indeling in alinea' s: dat komt door een nieuw, ' verbeterd' en verplicht bloggertool, waarbij je harde returns kunt ingeven zoveel je wilt, maar de tekst wordt helemaal in elkaar gedrukt. Lekker leesbaar zo! Wat dan wel weer grappig is, dat er nu blogstatistics zichtbaar zijn, waaruit bleek dat deze webstek in totaal al 10992 keer bekeken is, poe zeg...ik dacht altijd dat ik dit vooral voor mijn moeder en schoonmoeder schreef (en A te C.) maar blijkbaar word ik iets van 21 keer per dag gelezen, jawel! De afgelopen weken hebben Noel' s ouders en broer hier vakantie gevierd, ze logeerden in de Bed & Breakfast van onze Cahuita-familie Alfred, Andrea en Samuel. Ze hebben zich opperbest geamuseerd en wij ook! Ze hebben van alles ondernomen, zoals paardrijden over het strand en door de jungle en een boottocht op zee, waarbij de motor afsloeg en ze omringd waren door krokodillen! En we zijn een dagje naar Panama geweest, de grensovergang daar is lopend over een stokoude bananenspoorbrug met allemaal gaten erin boven de woest kolkende Sixaola rivier (net iets uit Indiana Jones). Ze hebben zich er dapper doorheen geslagen (Noel' s ouders zijn 82 en 74 jaar oud en dit was trouwens hun tweede bezoek aan Costa Rica). Noel' s broer is een fanatieke sportman die vaak over de stranden ging hardlopen in de brandende zon en hij is vast van plan nog een keer terug te komen bij ons in dit wonderschone land in Midden Amerika. Wie trouwens al voor de vijfde (!) keer terugkomt bij ons is onze goede vriend T., dat bezoek staat gepland voor februari/ maart, daar kijken we naar uit. De afgelopen week was het hier vakantie van school en Ramona mocht een paar daagjes mee met Tygo en zijn familie, naar hotsprings-resort in La Fortuna, bij de Arenal-vulkaan. Ze hebben een canopy-tour gedaan, dat is een kilometerslange kabelbaan door de toppen van het oerwoud, erg indrukwekkend (zelf zou ik het niet durven, maar Ramona is nergens bang voor). Maandag begint voor haar het gewone leventje weer, met school en huiswerk maken. Nog een week of 6, dan heeft ze de lagere school af en dan staat ze in een speciaal pakje met hoed op het podium van het Centro Comunal hier in het dorp, om haar Graduacion te vieren! In februari begint ze dan aan het Colegio, de middelbare school. Kleine meisjes worden snel groot, ze zit in een enorme groeispurt de laatste tijd, waarbij ze hele broden naar binnen schrokt en inmiddels 1,64 m. meet (toen we Nederland verlieten in 2007, was ze 1,35 m. dus ze is hier bijna 30 cm de hoogte ingeschoten in 5 jaar tijd). Time flies!

Burocratie & folklore (2)

Hierboven wat fotootjes van de Dia de la Independencia afgelopen zaterdag (die we al voor de zesde keer meemaakten), waarbij Ramona fanatiek meedeed met het traditionele trommelen, een filmpje ervan staat op youtube inmiddels. Tja, folklore in Tiquicia (Costa Rica)...eigenlijk ben ik er met mijn hoofd helemaal niet bij momenteel en ook niet bij de burocratie. Met mijn hoofd en hart zit ik in Amsterdam, bij mijn lieve familie, waarvan nog iemand dodelijk ziek is geworden. Was ik maar daar bij ze! Waarom wonen we ook alweer aan deze verre kust? Maar goed, we zitten hier nu eenmaal al ruim een half decennium en dit blog is bedoeld om jullie allemaal op de hoogte te houden van onze wederwaardigheden hier. Daarmee zullen we ook wel verdergaan, maar als de toon een beetje in mineur is weten jullie waar dat aan ligt...emigreren kan groot verdriet en gemis met zich meebrengen, wat je van tevoren meestal niet kunt voorzien overigens. Goed, verder met de horror-loodgieter dan maar...de wasbak was dus uit de muur gevallen en de keukenkraan was ook stuk en omdat Noel' s ouders op bezoek komen wilden we het huis een beetje netjes hebben. Firma de Zwarte Zaterdag (die heb je hier blijkbaar ook) kwam langs in de persoon van Timoteo, een klein vet Latino mannetje. Hoofdkraan dichtgedraaid. Nieuwe wasbak bleek niet te passen. Keukenkraan wel, maar er ontstond meteen een mega-waterballet: ' Ow, jullie hebben een warmwaterboiler'- 100 liter kokend water stroomde dus door het huis, hij probeerde nog wel een kraantje dicht te draaien maar dat brak prompt af (een Chinees kwaliteitsproduct). En nu hebben we dus helemaal geen warm water meer! Om dat te fixen komt de Zwarte Zaterdag over een paar weken wel weer langs, als ze tijd hebben, maar daar moeten we dan wel extra voor betalen! 'Hot water is for wuzzies' (watjes) is trouwens de opvatting van de gemiddelde Costaricaan. 't Kan allemaal ook best met koud water, hoogstens hebben Tico' s zo' n elektrisch opwarmding op hun douche, waar je een venijnige schok van kunt krijgen als je haar staat in te zepen. Maar wij behelpen ons voorlopig met een ijskoud stortbad... En bij Migracion zijn we inmiddels al vier keer geweest. Steeds weer moest Ramona een dag vrij nemen van school (voor alle procedures moet je je in persoon melden) en moesten we 50 km reizen vanuit Talamanca naar Limon en uren zitten in de wachtkamer, om weer een nieuwe vereiste aan te horen. Zoals het aanschaffen van Timbres Fiscales van 2 colon en 50 centavos (0,01 eurocent ofzo)...dat zijn een soort kleurige postzegels die op elk blad geplakt moeten worden. ' s Lands wijs, ' s lands eer...natuurlijk, en je moet gewoon een engelengeduld hebben om met ambtenaren hier om te gaan, maar na de vierde vergeefse expeditie kreeg ik (Natasha) er toch bijkans een nervous breakdown van! Dat zag de jonge, vrouwelijke beambte geloof ik ook wel, want prompt begon de antieke Matrixprinter te ratelen: onze aanvragen zijn ingediend en we krijgen in december bericht! Hooray, die hobbel is genomen! Tegelijkertijd wil de Nederlandse fiscus nog eens 1214 euro's van ons hebben, wat ook een hoop kopzorg geeft. Maar dat is dan wel het allerlaatste wat we met ze te maken zullen hebben, gelukkig. En weet je, financiele problemen zijn wel rot, maar er is op de een of andere manier altijd wel een mouw aan te passen/ oplossing te verzinnen (een lening, een afbetalingsregeling)...terwijl dat met problemen op gezondheids- en relatiegebied meestal niet of nauwelijks mogelijk is. Dat soort problemen zijn in de kern dus vele malen ernstiger, en daarom willen we niet zeuren over 'tegenslag'- dat is allemaal zo relatief, vergeleken met wat andere mensen allemaal hebben te doorstaan.... Om te eindigen met een positieve noot: Noel' s ouders en broer Bert zijn hier bij ons in Cahuita en het is supergezellig met ze, wat een leuke mensen zijn dat toch! Ze logeren bij de Bananas, dat is de Bed en Breakfast van onze vrienden Alfred en Andrea, 200 m. in de straat bij ons vandaan, want ons boshuisje is piepklein. Opa Theo (82 jaar!) is zo fit als een hoentje en loopt zo het hele National Park door! Vanmiddag is Noel met ze naar Puerto Viejo, ons ruige buurdorp, gegaan omdat hun bankpasjes het weer eens niet deden bij de flutbank hier, maar wel daarginds bij de Banco Nacional. Ze blijven hier tot 4 oktober, we hebben allemaal leuke uitstapjes voor ze gepland en we gaan gewoon een superleuke tijd samen hebben.

Tico-burocratie en folklore

We wonen inmiddels alweer 5 jaar in Costa Rica! Hoog tijd om de tijdelijke Residencia (verblijfsvergunning) in een permanente om te zetten. Maar niets in dit wonderschone land gaat zo makkelijk als het op het eerste gezicht lijkt. Dat begint al met de telefoon, want Migracion (de Immigratiedienst) heeft tegenwoordig een call-center om hun clientele te woord te staan. Wat met een 900-nummer begint. En 900-nummers zijn standaard geblokkeerd, als je hier een vaste telefoon hebt. Daar is een speciale tramite (procedure) voor nodig om deze te de-blokkeren. Twee jaar geleden gingen we dus bij Brigitte zitten bellen naar het callcenter van Migracion, maar nu wilden we onze eigen telefoon daarvoor geschikt maken. Een bezoek aan het dichtstbijzijnde kantoor van de telefoonmaatschappij ICE, in Bribri (18 km verderop) leverde niets op, want het hele kantoor bleek te zijn verdwenen. Dus maar eens een rondje bellen met de ICE, en zowaar na een stuk of wat telefonades bleek de blokkade er vanaf te kunnen!
Dan het callcenter van Migracion, die ons meteen naar de BCR-bank in Limon verwees (zij geven de cedulas, dat zijn plastic ID-kaartjes uit). En die meenden, dat om van categorie 'tijdelijk' naar' permanent' te veranderen, een afspraak met het hoofdkantoor van Migracion in San Jose moesten maken, een goedenmiddag verder! Maar enkele jaren geleden zijn er een stuk of 20 regiokantoren in het hele land geopend, waaronder ook eentje in Limon (waar we een paar maanden geleden ook al eens waren, voor de reis naar Nederland). Dus daar het telefoonnummer maar eens van opgezocht, en jawel hoor: de aanvraag kon gewoon bij hun worden ingediend. Alleen moesten we dan allemaal in persoon verschijnen, allereerst om de lijst van Requisitos (benodigde paperassen) in ontvangst te nemen. Dus een dag vrij van school voor Ramona geregeld om daar in de wachtkamer te gaan zitten. Was achteraf niet nodig, want het enige wat we meekregen was een handgeschreven briefje waarop de drie dingen stonden die we moesten meebrengen. Het is weer vooral financieel van aard, want we moeten per persoon $ 250 storten op hun rekening bij de BCR. Voor die in totaal $ 750 mgen we dan wel voor altijd in Costa Rica blijven, Libre Condition (onvoorwaardelijk) en we krijgen er dan ook een werkvergunning bij. Dat is wel wat je wilt als immigrant, dus we gaan deze procedure zeker doorzetten. Zucht. Want er moet ook een officieel schrijven bij, ondertekend door een advocaat. Maar de wet is in 2009 veranderd, zodat je geen juridische bijstand meer hoeft in te huren om te onderhandelen met Migracion. O ja, zei de beambte, schrijft uzelf maar een brief dan ondertekenen wij die wel. Ze kennen dus hun eigen wetten niet goed! En je hebt een volslagen engelengeduld nodig om met ze om te gaan, de wachttijden alleen al. Maar uiteindelijk komt het allemaal goed en krijg je precies waar je recht op hebt. Zo leert 5 jaar harde ervaring in het land van Pura Vida...

Dan verder met de lokale folklore. Op 9 augustus was er een buurman van ons doodgegaan (de mensen die bij ons op bezoek zijn geweest, hebben Jayson misschien ontmoet; hij was o.a. vrijwilliger bij Brigitte, net als Natasha). Een triest verhaal want hij was pas 24 jaar en erg depressief. Maar daar wil ik het verder niet over hebben hier, want daar hebben we als buren/ vrienden al heel erg veel over gepraat de laatste tijd. Wel wil het begrafenisritueel hier even beschrijven, want dat gaat iets anders dan in Nederland. Van oudsher wordt in Cahuita een Set-up (opbaring) en Nine Nights (wake) georganiseerd, net als in Jamaica. Hoewel Jayson zo wit als een Nederlander was, komt hij toch uit een Afro-Caribische familie wat aan zijn moeder en tantes wel te zien was. Bij de Set-up komt het hele dorp bij elkaar in het Centro Comunal,waar oa. op zondag de boerenmarkt is.Daar staat dan de kist, helemaal in het wit en halfopen met een glazen plaatje over het gezicht, zodat iedereen afscheid kan nemen en het register tekenen met een laatste groet. Er is live muziek, luid en vrolijk. En veel bloemen.En er staan grote pannen met eten en er is ook drank. Heel veel drank. De bedoeling is namelijk, om de hele nacht te waken, totaan de begrafenis de volgende morgen. Iedereen wordt dan meestal vreselijk dronken en emotioneel. Natasha is in haar eentje een uurtje naar de Set-up geweest, want het leek ons een minder geschikt tafereel voor de jonge Ramona. Maar er sprongen een heleboel kinderen in de rondte, te dansen op de Calypsomuziek. Het is hier blijkbaar wel de bedoeling de kids mee te brengen, om ze bij de dood van een naaste te betrekken.
De volgende morgen vertrok de begrafenisstoet vanuit het Centro Comunal, na een korte speech van een soort dominee, waarbij ook een kleuren A4-tje met fotootjes en een gedicht en dank namens de familie uitgedeeld wordt. Die jongen dacht dus dat hij helemaal geen vrienden had, maar er waren wel 200 kinderen en jongeren, sommige helemaal uit Alajuela en San Jose, huilend bij zijn begrafenis. Bijzetting moet ik eigenlijk zeggen, want iedereen wordt hier in een bovengrondse tombe bij zijn familie gezet. Onze andere buurman Lenny, is de doodgraver van het dorp (een vrijwillig erebaantje, begraven of bijzetten is hier gratis namelijk). Deze tombe had zwembadblauwe tegeltjes aan de buitenkant en nadat de kist er in geschoven was (het meest emotionele moment van de hele uitvaart), begon Lenny geconcentreerd met het dichtmetselen ervan. Dat is echt wel anders dan in Nederland, waar je hoogstens een handje aarde op de kist mag gooien. Hier wordt de tombe definitief gesloten waar iedereen omheenstaat. De rustplaats is voor altijd, er zijn ook erg oude tombes te bewonderen. Het bijzetten duurt urenlang en de zon staat venijnig te branden recht bovenop je hoofd. Uiteindelijk gingen we maar in de Chinese buurtwinkel langs de snelweg iets te drinken halen, want we hadden erge dorst gekregen. Uiteindelijk liep zowat iedereen daarnaar toe, om bier te halen en het op een zuipen te zetten. Maar toen gingen wij maar weer eens op huis aan, dus het kan goed zijn dat we de meest memorabele gebeurtenissen allemaal gemist hebben. Bij de Nine Nights komen familie en naaste vrienden negen avonden achter elkaar samen om te treuren en daarbij te musiceren, de wat bluesy Calypso past dan ook uitstekend bij zo' n gelegenheid. Eigenlijk een heel sympathieke, warme manier om afscheid te nemen en iemand te gedenken, heel prettig ook voor de nabestaanden, denk ik zo. Jayson wordt door iedereen uit de buurt gemist, maar daar is helaas niets aan te doen. Maar in dit deel van de wereld mag je je verdriet en emoties daarover, er gewoon uit gooien. Zo je wilt met een sloot drank erbij, ook dat is hier volkomen normaal. Pura Vida!

Back in the bush!

We zijn weer in Cahuita, Costa Rica aangekomen, na een voorspoedige maar best wel vermoeiende reis. Natasha was in de transitlounge van Houston in slaap gevallen (het vliegtuig naar San Jose was uren te laat) tot grote hilariteit van Ramona. Ze heeft het er nog steeds over dat mama lag te snurken, mind you vlak naast een soort juice-bar waar allemaal reizigers smoothies zaten te drinken... Ramona ging dus wijselijk een boel stoelen verderop zitten, net te doen of ze er niet bijhoorde...

Maar alla, we zijn weer thuis! Wel heb ik al wekenlang last van een onverklaarbare vermoeidheid en opgezwollen lymfeklieren, ik denk dat het een minder prettig soort souvenir van Nederland is. Een koorts-en-keelpijnvirusje waarmee ik tijdens de vakantie in Amsterdam stug heb doorgelopen onder het motto 'Ignore-it-and-it-will-go-away'. Onverstandig, want dan blijf je je dus maandenlang slap en ziekjes voelen, maar goed het ergste is wel weer voorbij, gelukkig maar.

Hier in huis gaat weer gewoon dagelijks de wekker om 6 AM, want school is alweer volop begonnen, alsook de leerlingendrumband die luiuid naast ons huis oefent drie x per week, dat is voor de Onafhankelijkheidsdag, het grote Costa Ricafeest op 15 september. Intussen proberen we op TV atletiek van de Olympics te volgen. Zondagmiddag was het genieten van de Jamaicanen Bolt en Blake die goud en zilver wonnen op de 100 m. voor mannen, dat op de vooravond van Jamaica's 50th Independence Day!

Verder gaat het ons allemaal goed! Druk met klussen in huis, de loodgieter moet langskomen voor de badkamer en het keukenblok en we zijn de boel opnieuw aan het schilderen, na 4 jaar is dat wel weer nodig hier in een tropisch klimaat. Ramona heeft een lichtblauwe kamer, net of je onderwater in een zwembad zwemt, maar dat wilde ze zelf zo, van die puberale pastels. Gelukkig is het geen zachtroze geworden....

Vakantie in Nederland (2)

Vandaag is het de laatste dag van onze vakantie in Amsterdam, morgen nemen we het vliegtuig alweer terug naar Costa Rica. De weken zijn werkelijk omgevlogen, want helemaal gevuld met leuke afspraken en het weerzien met mensen na 5 jaar buitenland was intens en emotioneel, maar op een positieve manier. Onze Nederlandse familie & vrienden zijn zo leuk en ze hebben ons zoveel gegeven, waarvoor we enorm dankbaar zijn! Met iedereen pakten we ook zo de draad weer op, waar we in 2007 gebleven waren, dat vonden we ook erg bijzonder om te ervaren. We hebben teveel gezien en meegemaakt om het allemaal tot in detail op te schrijven hier, dan zou ik de hele dag zitten te typen, maar vandaag hebben we ook nog het een en ander te doen. Niet in de plaats het inpakken en wegen van de koffers, om te zorgen dat we niet boven de 21 kilo per stuk komen...wat nog moeilijk is, omdat we veel boeken willen meenemen (gelukkig mogen we nog 10 kilo p.p. handbagage meenemen, zodat we totaal 62 kilo mogen verstouwen). Maar goed dat papa Noel ons straks bij het vliegveld in San Jose staat op te wachten, want da's wel erg veel om te sjouwen! Vandaag gaan we voor de laatste x op bezoek in het VU MC (familie-omstandigheden, waarover ik met het oog op de privacy niet teveel mag uitweiden) en 's avonds hebben we nog een gezellig afscheidsetentje met de familie. Van enkelen van hen zie je hierboven wat fotootjes staan, gemaakt in de tuin van mijn moeder. Het is hoogzomer in Nederland, maar het is erg fris en bij vlagen ook zeer regenachtig geweest, op twee dagen na die we met onze jongste broer en zijn gezinnetje op de camping in Petten hebben doorgebracht; die dagen deden qua temperatuur en rustgevendheid niet onder voor Cahuita. Voor de rest is Nederland, zoals ik in de vorige blogbijdrage al aangaf, behoorlijk hi-tech geworden met werkelijk overal camera's die iedereen constant filmen...wat voor ons toch wat onwerkelijk en een beetje intimiderend overkomt. Maar gelukkig zijn de mensen daarachter dan wel weer heel vriendelijk, van de uniformen van het GVB (het Amsterdamse vervoerbedrijf)en de NS, waar we heel wat mee te stellen hebben gehad bij het rondreizen door Nederland de afgelopen weken; tot de bijzonder lieve medewerk(st)ers van het reusachtige maar werkelijk fantastische VU MC. Spijtig genoeg konden we niet iedereen bezoeken die we op het lijstje hadden staan, met name de mensen uit de regio Den Haag en Rotterdam, dat was helaas een reis te ver in de gelimiteerde tijd die we hadden deze vakantie. Maar we dragen jullie in het hart en we zullen elkaar zeker ooit weerzien. Rest het me om mijn lieve zus en zwager te bedanken, die ons 24 lange dagen supergastvrij en liefdevol in hun huis hebben gehad, terwijl dat hartstikke lang en intens is geweest. We houden van jullie en ook van iedereen waarmee we zo een ontzettend fijne tijd doorgebracht hebben. De volgende blogbijdrage komt weer gewoon uit de tropische bush van de de Costaricaanse Caribe.

Vakantie in Nederland

En toen zaten de bushmeisjes plotsklaps in een hypermodern vliegtuig, om via Houston, Texas naar Amsterdam af te reizen. Wat allemaal prima verlopen is, het was een heel avontuur en op Schiphol stond onze familie om ons af te halen, wat een geweldig weerzien was! Absoluut geweldig om elkaar na 5 jaar buitenland weer in de armen te sluiten!
Toen de jetlag eenmaal uitgeslapen was, konden we voorzichtig onze eerste stapjes in Amsterdam zetten, wat flink wennen was voor mij (Natasha, want Ramona voelde zich meteen als een visje in het water). Ten eerste weet ik niet meer goed de weg in mijn geboortestad...nou is er ook wel veel bijgebouwd en mijn zus , waar we logeren, woont in Nieuw-Sloten, aan de westelijke stadsrand waar ik eigenlijk niet heel goed bekend mee ben. Hoe de trams, bussen en metro's precies rijden weet ik ook al niet meer. Daarbij is het openbaar vervoer met de komst van de OV-chip nogal veranderd: er is een onbegrijpelijke automaat met een touchscreen en een ingewikkeld keuzemenu en allemaal sleuven, waar je dan je kaartjes doorheen moet halen (die we niet hebben, haha). Met een kwartier wanhopig klungelen kreeg ik er een paar (peperdure) enkeltjes uit, die je zowaar contant kon betalen. Iedereen betaalt geloof ik alles met plastic kaartjes tegenwoordig, behalve wij. Vervolgens moet je je door een elektronisch hekwerk heenwerken, waardoor je net de tram mist als je uit de metro komt! Maar toen de volgende dan na 7 minuten ofzo kwam, zei de typisch Amsterdamse bestuurder: oe, wat kijken jullie streng! Daarop konden we wel lachen allebei, die vertrouwde humor is tenminste niet verloren gegaan in de technotoop waarin de Nederlandse samenleving anno 2012 blijkbaar langzamerhand veranderd is. Ik heb geloof ik een lichtelijke Reversed Culture Shock, heb moeite te wennen in mijn eigen land, waar ik notabene 38 jaar gewoond heb! Fietsen is ook een beetje eng, door het drukke verkeer...met Ramona achterop een geleende Batavus met een zwabberend achterwiel. En boodschapjes doen in de supermarkt hier, da's ook een tijdrovende expeditie, want je moet door een zee van produkten waden, enorm zoeken en steeds keuzes maken...in Costa Rica ben ik altijd in drie minuten de minimarkt weer uit. Maar hier heb je dan wel allemaal lekkere hapjes, als chevre, framboosjes, pure chocolade en nog vele dingen meer...dus culinair gezien is het zeker genieten hier! Al doet een bakje prefab salade met chemische dressing (niet dat we dat kopen hoor, ik hak en zaag zelf mijn groente wel) bijvoorbeeld tegenwoordig 4,99 euro, da's dan 12 oudhollandse pieken, ktsjing kassa!
Wel ligt Nederland er opvallend welvarend bij, alle gevels zijn netjes gezandstraald, de mensen hebben bijna allemaal designkleren aan en hebben allerlei dure gadgets bij zich. Waar ik ook al niet zoveel van snap eerlijk gezegd, we hebben een mobiele telefoon te leen gekregen en het beltegoed raakte op. Mama snapte niet hoe dat weer aan te zuiveren, maar gelukkig kan mijn kleine dochter dat wel, net als het scrollen door onbegrijpelijke keuzemenu's als je een simpel telefoontje wilt plegen. Ha ha, ik ben natuurlijk ook wel een 44-jarige ouwe taart geworden intussen, die in de bush in een ver ontwikkelingsland woont, waar werkelijk alles simpel en overzichtelijk is! Gelukkig heb ik Ramona bij me, om me te helpen en ook de andere familieleden doen erg hun best om het ons naar de zin te maken!
We hebben al veel leuke dingen gedaan: een rondvaart door de Amsterdamse grachten (beeldschoon), terrasje gepakt, Ramona is met mijn broer naar Duinrell pretpark geweest, we zijn met mijn andere broer naar de camping aan zee in Petten geweest (waar we de Atlantische oceaan weer eens van deze kant bewonderd hebben), we zijn bij vrienden in Alkmaar geweest op een leuke kinderverjaardag (de kinderen zijn allemaal 30 cm de hoogte ingeschoten, ook een aparte gewaarwording) en we gaan ook zeker nog naar Purmerend en naar Landgraaf, bij Noels ouders op bezoek. Het is zo gezellig allemaal, net een warm bad! Volgende week vertel ik er meer over!