Veulentjes en het jet-schandaal

Vannacht was er hier vlakbij een aardbeving van 6.0 op de schaal van Richter; Ramona en Noel werden wakker van het schudden van de bedden, Natasha is er weer eens doorheen geslapen zoals altijd (er is geen schade voor zover bekend). Dat hoort er een beetje bij als je in Costa Rica woont, er zijn hier gemiddeld 3000 aardbevingen per jaar (ongeveer 6 per dag) de meeste zijn overigens maar kleine schokjes. Lig je bijvoorbeeld net lekker te 'chillen' op het strand op je handdoek met een boek, wordt je ineens overspoeld door een enorme freakwave: dat is dan een mini-tsunami veroorzaakt door een kleine beving op zee. Heel apart, boek en handdoek kletsnat! Gelukkig is het wel altijd mooi weer hier, 31 graden het hele jaar door, dus je droogt snel weer op. Beter dan die nieuwe ijstijd die Nederland de laatste tijd doormaakt, wat ons betreft. Wonen in Costa Rica (hier begint dus een nieuwe alinea, maar dat lukt niet als je op blogspot schrijft) is in wel meer opzichten anders dan Nederland: de politieke schandalen bijvoorbeeld (hoewel je die in Europa natuurlijk ook bij bosjes hebt, Berlusconi's feestjes schieten me zo te binnen) altijd breed uitgedragen in de Latijns-Amerikaanse pers. Presidente Laura Chinchilla heeft zich zo weer eens onsterfelijk belachelijk gemaakt door rond te vliegen in een jet van een Colombiaanse maffioos. Dat komt namelijk zo: Costa Rica heeft geen regeringsvliegtuig als de Airforce One, dus wat moet je als president als je naar de trouwerij in Lima, Peru moet (of naar de begrafenis van Hugo Chavez in Caracas, Venezuela)? Nou, in ieder geval niet gewoon in een lijnvlucht stappen met een economy-class vol vakantiegangers. Nee, je belt wat rond met bedrijven of die een privejet ter beschikking kunnen stellen, zo vloog Laura dus maandenlang rond met de Colombiaanse drugsmaffia. Wel slordig, als voormalig minister van Justitie en voorzitter van de commissie ter bestrijding van de Narcotrafico (drugssmokkel), maar moet kunnen toch? 'Het heeft de Costaricanen geen cinco (stuiver) gekost hoor' riep Laura: de $ 30000 die elke vlucht kostte had ze echt wel met haar eigen goldcreditcard afgerekend hoor! Toen dit gebeuren echter breed uitgemeten werd in de buitenlandse pers, moesten er wel wat koppen rollen natuurlijk: haar spindoctor (de minister van Communicatie) en haar persoonlijke assistente vlogen dus de laan uit. En de top van de geheime dienst van Costa Rica, de DIS (Direccion de Inteligencia y Seguridad), moest er ook aan geloven omdat ze verzuimd hadden een security-check op dat Colombiaanse heerschap uit te voeren. Dus er werd een nieuwe topman bij de spionnendienst ingesteld; die vervolgens dezelfde avond met zijn dronken kop na de champagneparty met Laura Chinchilla, zijn dienstwagen in een villa in Escazu (een sjieke buitenwijk van San Jose) weet te crashen, dat is wel typisch Costaricaans. Zo wordt het natuurlijk nooit wat met de controle- en bewakingsstaat hier en dat maakt dit land dan weer heel charmant en sympathiek in onze beleving. Je kunt hier lekker onder de radar je eigen vrije gangetje gaan. Wat zeg ik, er zijn nieteens straatnamen en huisnummers hier! In de agrarische uithoek van Costa Rica waar wij wonen, staat je huis bijvoorbeeld 100 m. ten zuiden van de kerk, achter de mangoboom. Of waar vorig jaar de koe van Antonio afgekalfd heeft. I kid you not, het is echt superprovinciaals hier dus! Maar als er dan van overheidswege straatnaambordjes in de binnenstad van San Jose opgehangen worden (met genummerde calles en avenidas, op zijn Spaans, om het navigeren wat te vergemakkelijken) dan worden die subiet dezelfde dag nog door de inwoners van San Jose losgeschroefd en naar huis gedragen. Het invoeren van flitspalen aldaar was ook al geen succes: die werden meteen gesloopt want daar heeft de Tico geen boodschap aan, aan Big Brother de bewakingsstaat. Wordt meteen de kop ingedrukt door de bevolking zelf. Alleen al daarom zou ik nooit meer kunnen wennen aan Nederland....

Royalty in CR

Terwijl in Nederland de laatste koninginnedag gevierd wordt en Prins Pils tot de Bierkoning gekroond wordt, is het hier gewoon een alledaagse schooldag. 1 mei is wel een nationale feestdag en vrije dag, Dia del Trabajador. Royalty heb je op dit continent niet echt, nou ja: Barack Obama dan en die komt van 2 tot 5 mei op staatsbezoek, hier in Costa Rica. Daarom zijn er al wekenlang Amerikaanse veiligheidsmensen bezig met het dichtlassen van alle putdeksels in de diplomatenwijk van San Jose en met het uitvoeren van tal van andere Security-maatregelen. Waar Bill Clinton en George Bush de vader gewoon op straat met de bevolking handjes gingen schudden en de Mercado de Artesanias bezochten om souvenirs te kopen; blijft Barack Obama achter een haag van politie in de regeringsgebouwen om te praten over het Central American Free Trade Agreement. Al is er geen enkele dreiging in dit land, ze kunnen natuurlijk niet voorzichtig genoeg zijn. In Cahuita merk je daar overigens helemaal niks van, Cahuita ligt gewoon als altijd te bakken in de tropenzon. Ramona moet heel hard werken op school nu ze in de brugklas zit is het tempo flink opgeschroefd. Gelukkig haalt ze goede cijfers! En Brigitte' s merrie Nieve (Sneeuw) heeft een prachtig veulen geworpen, genaamd Fury! Dat is vrolijk nieuws! Zo kabbelt het leven voort in deze verre uithoek van Costa Rica. De plannen om entree te heffen bij National Park zijn gelukkig ook weer van de baan, nadat de minister van Milieu, waar Nationale Parken onder vallen, hier op bezoek is geweest en met de bevolking gesproken heeft. Ook dat is goed nieuws! Intussen is het alweer bijna een jaar geleden dat we in Nederland waren, de tijd vliegt echt! Deze zomervakantie zullen we zorgen voor de honden, katten en planten van Alfred en Andrea, terwijl zij naar Europa afreizen! En een beetje klussen in ons huis en de tuin, maar jammer genoeg geen reisplannen voor ons. Maar we counten onze blessings en zijn nog steeds erg happy in ons tropisch vakantieparadijs...

Todo bien

Het is al even geleden dat we voor het laatst een blogbijdrage geschreven hebben, maar gelukkig gaat alles goed hier met ons. Ramona' s zusje Isabelle was bijna een maand bij ons en dat was erg gezellig...je kunt goed zien dat het zusjes zijn op de foto hierboven! Intussen is Isabelle alweer een poosje terug in het vrieskoude Nederland en is Ramona aan het Colegio, de brugklas zeg maar, begonnen. Dat vind ze erg leuk, want de lessen zijn interessanter dan op de basisschool en er zitten een paar leuke, nieuwe kinderen in haar klas. Ze heeft een gezellig vriendinnenclubje en deze week hebben ze voor het eerst proefwerkweek, waardoor er nu ook pittig gestudeerd moet worden, maar dat gaat Ramona redelijk goed af, gelukkig. En ook verder gaat het goed in het rastadorpje Cahuita! We hebben dit jaar meer toeristen dan in de afgelopen vier-vijf jaar, misschien omdat de wereld toch niet vergaan is in december, plannen mensen nu weer een verre, exotische vakantie in Costa Rica. We zien dat echt aan de bezoekersaantallen, kan ook zijn dat het ergste van die wereldwijde crisis nu dan toch voorbij is? Special-interest tourism is ook een opkomend verschijnsel hier, picture this: een buslading vol Duitse bejaarden in safaripakken die aan Nordic Walking doen in de hoofdstraat van het dorp, met tomaatrode koppen van de gloeiende hitte (gevoelstemp 44 graden)...die zijn dan op wandelvakantie in dit land, en in de bergen waar het veel koeler is kan dat ook prima maar de reisleiding zegt er dan niet bij dat Cahuita een relaxed-op-het-strand-met-een cocktail-bestemming is en dat ze de stokken beter in het hotel kunnen laten. Nou, iedereen hier keek z' n ogen uit bij dit spektakel, echt een bespottelijk gezicht! En afgelopen weekend was er een manifestatie met calypsoconcert, tegen het heffen van entree bij het National Park. Dat was voorheen gratis, maar vanaf april moeten de toeristen $ 10 gaan betalen en Costaricanen en locals ongeveer de helft. Het hele dorp is er verontwaardigd over, want dat is heel slecht voor de lokale economie...nogal wat mensen werken daar als tourguide of doen aan subsistence-fishing, dat kan dan allemaal niet meer door die voor Tico-begrippen hoge entreeprijs. Maar er volgt nog een gesprek tussen vertegenwoordigers van de dorpsbevolking en de minister van Milieu, waar de Nationale Parken onder vallen. National Park Cahuita is geweldig namelijk, echt een goede plek om wildlife te spotten en van dichtbij te bewonderen. Op de foto hierboven, die Isabelle gemaakt heeft, zie je vier wasbeerwelpen in een boom zitten. De moeder stond een stukje verderop toe te kijken of het zelfstandig worden van haar jonkies wel goed verliep. Een wasbeer is net een soort vosje, ze hebben ongeveer dezelfde plek in het ecosysteem, maar een wasbeer is vooral grappig en brutaal. Ze bedelen om voedsel bij de toeristen en als ze echt hongerig zijn gooien ze vuilnisbakken om en plunderen die, samen met de zaguates, de Costaricaanse straathonden, doen ze dat geregeld, een enorme puinhoop achterlatend, dat dan weer wel...maar mooi en schattig zijn ze wel.

(Schoon) familie

.

Hierboven zien jullie een plaatje van onze virtuele aanstaande schoonzoon Brian Tisera; dat is een Argentijns jongetje van 13 met wie Ramona sinds een paar maanden een long-distance relationship heeft...dat is heel serieus, dus niet lachen aub! Ze hebben elkaar ontmoet via de chatfunctie van Habbo Hotel Latino, dat is een Spaanstalige online-game site voor kinderen. Ramona is smoorverliefd en probeert ons zover te krijgen dat we op vakantie gaan naar Argentinie, zodat ze eindelijk Brian en zijn familie In Real Life kan ontmoeten. Alleen, ze wonen in Puerto Madryn, dat ligt helemaal in Patagonie; voorwaar niet naast de deur, zelfs niet als je in Costa Rica woont.Daarom probeert Brian nu zijn ouders over te halen een vakantie in Costa Rica te boeken....wie weet, volgend jaar? Intussen moeten ze zich behelpen met Skype, Facebook en allerlei online spelletjes, ze is in ieder geval niet van de computer af te krijgen de laatste tijd. Intussen hebben wij hier Isabelle op bezoek, zij is Noel' s oudste dochter van 22. Het is erg gezellig met haar en zij vind het ook heerlijk om hier te zijn, al was het maar om aan de verschrikkelijke januari-kou in Nederland te ontsnappen. Vandaag zijn Isabelle, Ramona en Noel een dagje naar Puerto Viejo, dat geeft mij dan even de kans dit berichtje te typen, want zij willen alledrie voortdurend op de computer. Je kunt goed merken dat ze familie van elkaar zijn...

Graduacion 2012

Op 14 december was het dan zover, Ramona mocht bij de Graduacion (diploma-uitreiking) verschijnen omdat ze de lagere school succesvol afgerond heeft. En dat met een prachtige cijferlijst met 5 tienen: Matematica 97 Español 80 Estudios Sociales 87 Artes plasticas 100 Ciencias 100 Educacion fisica 92 Musica 100 Ingles 100 Computacion 91 Frances A Conducta 100 De Graduacion is in Costa Rica een heel officieel gebeuren, dat kunnen jullie ook al wel aan dat plaatje hierboven zien, dus ik als trotse mama zat tijdens de hele ceremonie met een dikke strot. Het gaat er heel anders aan toe als in Nederland hoor! Het toeval wil, dat we in juni in Nederland waren, net toen ons jongste neefje J. afscheid nam van de basisschool. Dat gaat met een musical, de hele klas was verkleed en zong vrolijke liedjes, ons neefje vloog als een zeerover over het podium in een grappig spektakelstuk. En dat ging al zo toen ikzelf van de lagere school afkwam in eh, 1980. Maar hier gaat het er dus heel formeel aan toe, met het hijsen van de vlag en het zingen van het- overigens prachtige- Costaricaanse volkslied. En het duurt urenlang, dusRamona zat tot 2 keer toe hartgrondig te gapen, tussen haar klasgenootjes op het podium.

Lieve Sven, rust zacht

Op 8 november is toch nog onverwacht snel mijn jongste broer Sven David George Oosten overleden aan de gevolgen van melanoomkanker. Hij was pas 30 jaar oud en laat een jonge vrouw en een driejarige dochter achter. En diepbedroefde familieleden en vrienden, ook hier in Costa Rica, want Sven heeft altijd een heel speciaal plekje in ons hart gehad en dat zal hij altijd blijven houden. De foto is gemaakt op zijn trouwdag, ongeveer 7 weken voor zijn dood. Hoewel hij wist dat hij ongeneeslijk ziek was, is hij niet bij de pakken neer gaan zitten, maar heeft het maximaal geleefd door te trouwen met zijn grote liefde Anja, op honeymoon te gaan en heel veel samen te zijn met de mensen waar hij om gaf, te feesten en te genieten. Sven was een voorbeeld voor ons allemaal, hij heeft tot de laatste dag zelf de regie over zijn leven in handen gehouden. Mijn lieve, dappere, stoere broer...we missen hem verschrikkelijk.

Vakantietijd

Allereerst: voor degenen die zich afvragen waarom de laatste blogbijdragen zo van de hak op de tak springen, zonder indeling in alinea' s: dat komt door een nieuw, ' verbeterd' en verplicht bloggertool, waarbij je harde returns kunt ingeven zoveel je wilt, maar de tekst wordt helemaal in elkaar gedrukt. Lekker leesbaar zo! Wat dan wel weer grappig is, dat er nu blogstatistics zichtbaar zijn, waaruit bleek dat deze webstek in totaal al 10992 keer bekeken is, poe zeg...ik dacht altijd dat ik dit vooral voor mijn moeder en schoonmoeder schreef (en A te C.) maar blijkbaar word ik iets van 21 keer per dag gelezen, jawel! De afgelopen weken hebben Noel' s ouders en broer hier vakantie gevierd, ze logeerden in de Bed & Breakfast van onze Cahuita-familie Alfred, Andrea en Samuel. Ze hebben zich opperbest geamuseerd en wij ook! Ze hebben van alles ondernomen, zoals paardrijden over het strand en door de jungle en een boottocht op zee, waarbij de motor afsloeg en ze omringd waren door krokodillen! En we zijn een dagje naar Panama geweest, de grensovergang daar is lopend over een stokoude bananenspoorbrug met allemaal gaten erin boven de woest kolkende Sixaola rivier (net iets uit Indiana Jones). Ze hebben zich er dapper doorheen geslagen (Noel' s ouders zijn 82 en 74 jaar oud en dit was trouwens hun tweede bezoek aan Costa Rica). Noel' s broer is een fanatieke sportman die vaak over de stranden ging hardlopen in de brandende zon en hij is vast van plan nog een keer terug te komen bij ons in dit wonderschone land in Midden Amerika. Wie trouwens al voor de vijfde (!) keer terugkomt bij ons is onze goede vriend T., dat bezoek staat gepland voor februari/ maart, daar kijken we naar uit. De afgelopen week was het hier vakantie van school en Ramona mocht een paar daagjes mee met Tygo en zijn familie, naar hotsprings-resort in La Fortuna, bij de Arenal-vulkaan. Ze hebben een canopy-tour gedaan, dat is een kilometerslange kabelbaan door de toppen van het oerwoud, erg indrukwekkend (zelf zou ik het niet durven, maar Ramona is nergens bang voor). Maandag begint voor haar het gewone leventje weer, met school en huiswerk maken. Nog een week of 6, dan heeft ze de lagere school af en dan staat ze in een speciaal pakje met hoed op het podium van het Centro Comunal hier in het dorp, om haar Graduacion te vieren! In februari begint ze dan aan het Colegio, de middelbare school. Kleine meisjes worden snel groot, ze zit in een enorme groeispurt de laatste tijd, waarbij ze hele broden naar binnen schrokt en inmiddels 1,64 m. meet (toen we Nederland verlieten in 2007, was ze 1,35 m. dus ze is hier bijna 30 cm de hoogte ingeschoten in 5 jaar tijd). Time flies!