Amazing wildlife

Volgens de natuurgids is dit een Quiscalus mexicanus oftewel, op z´n Amerikaans, een Great Tailed Grackler. Het is een mooie blauwzwarte vogel met een onhandige lange staart en hij woont bij ons in de tuin. Hij is heel grappig want hij kan allerlei geluiden steengoed imiteren, dus snoeihard klinkt het gepiep van onze wekker en het gerinkel van de telefoon door de tuin...die heeft hij een keer gehoord en doet hij nou steeds na. En met die moderne telefoons is dat niet eens gerinkel, maar een soort gekmakend zenuwen-muziekje...de minst irritante uit een lijst van tien waar je dan uit kan kiezen. Zo´n roltoeter van kinderverjaardagsfeestjes doet hij ook steeds na. En hondengeblaf. Echt een gezellige praatvogel is het en hij is bijna altijd bij ons in de tuin te vinden. Hij lijkt wel wat op een gewone kraai trouwens, maar dan z´n Amerikaanse neef: groter, mooier en glanzender. Hij heeft ook nog een heleboel felgekleurde familie-leden, die er allemaal even exotisch en adembenemend uitzien. Zal zo kijken of ik nog een plaatje kan uploaden...

Eindrapport

Woensdag 9 december was de Graduación oftewel het ophalen van de eindrapporten (en diploma´s). Dat gaat altijd vergezeld van een lange speech van de directeur; over hoe geweldig de school wel niet is- de beste van het kanton Talamanca- en in dit geval ook het voorstellen van een aantal nieuwe leerkrachten die de school vanaf 15 februari komen versterken. Tot zolang hebben de kinderen zomervakantie, dat is wel in de winter maar dat valt traditioneel samen met de koffieoogst hier...waarmee de kids vroeger dan mooi een handje konden meehelpen. Intussen hebben nog maar weinig mensen een koffieveld, maar het schooljaar blijft gelijk lopen aan het kalenderjaar. Net zoiets als dat bijna iedereen hier bij zonsopgang opstaat en om 21 uur gaat slapen; zelfs studenten en kantoormensen in de hoofdstad houden ´farmers hours´aan....dat is nou eenmaal de traditie hier en old habits die hard. Maar dat allemaal terzijde. Goed, Ramona´s rapport...de cijfers zijn percentages & ik hoop dat jullie het Spaans kunnen ontcijferen:

Español 88
Estudios Sociales 91
Ciencias 90
Matemáticas 84
Educación músical 95
Educación fisica 89
Manualidades 100
Caligrafia 90
Inglés 97
Computación 93
Frances A
Conducta 95

Dat laatste betekent trouwens gedrag en ´manualidades´ knutselen, Ramona´s favoriete bezigheid op school. Ze is dus over naar de vierde klas (groep 6) met de aantekening dat ze een lief en ijverig meisje is. Daar zijn wij ouders heel trots op! Zelf waren wij helemaal niet zo ijverig op school vroeger, dus waar ze dat vandaan heeft? Nee hoor, grapje....de intelligentie & toewijding van Ramona zijn natuurlijk helemaal genetisch bepaald;-)
Om haar te belonen voor haar tomeloze inzet bij het studeren, willen we haar graag een vliegticket naar Nederland kado doen, zodat ze volgend jaar haar familieleden en vrienden overzee weer eens uitgebreid kan zien en spreken! Die zomervakantie hier duurt 4 weken en hij valt volgend jaar van 29 juni t/m 23 juli....zet maar in je agenda dat ze dan bij jullie langskomt! Nou ja, met 95% zekerheid in ieder geval, dat wil zeggen dat we de financiering wel rond moeten zien te krijgen. Tickets San José- Amsterdam zijn wel iets goedkoper dan andersom (tussen de € 500-600) maar kinderen onder de 12 die alleen reizen, worden verplicht door de vliegmaatschappij begeleid en daar hangt nog een prijskaartje van zo´n € 100 aan, plus dat ze natuurlijk ook wel een zakcentje meekrijgt naar Nederland. Daar komen nog twee hotelovernachtingen in San José bij (je kan het hier niet riskeren om op de dag zelf naar het vliegveld ruim 200 km verderop te gaan rijden, voor het geval er weer eens een berg naar beneden stort op de snelweg en het verkeer een halve dag muurvast staat). Al met al dus wel een dure grap, maar we gaan hartstikke ons best doen om dat bedrag bij elkaar te harken...

Shandy rocks

Voor Ramona is intussen de zomervakantie begonnen, wat betekent dat ze drie maanden vrij heeft- zucht- en daarna naar de vierde klas (groep 6) zal overgaan. Ook is de regentijd zo ongeveer voorbij nu december aangebroken is, dus de kids spelen de hele dag op het strand! Dat is 100 % genieten voor ons en we vinden het heerlijk om hier te wonen....

Van dat nestje straatpuppies die we geadopteerd hadden, is er nog maar eentje over, snif! Na het heengaan van Tankie twee weken geleden, heeft ook Syl het niet gered en da´s natuurlijk best wel verdrietig voor ons. Pet semetary wordt het onder de mangoboom bij ons in de tuin, waar we de hondjes begraven hebben. Arme kleine magere hondjes die geen moeder meer hadden. Die het ondanks de lekkere puppiebrokjes, verse melk, optimale veterinaire zorg en heel veel liefde van ons....niet gered hebben. Survival of the fittest, is het volgens de dierenarts....ze hadden gewoon weinig weerstand omdat ze te vroeg van de moederborst af waren.
Maar goed, eentje doet het dus wel goed....de allerlelijkste van het nest, de middelste op de foto, is een zeer bijdehand & levenslustig hondje. We hebben haar Shandy genoemd, met een knipoog naar de jaren zeventig toen iedereen z´n hondjes Sherry of Whisky noemde...althans in mijn herinnering...en van die grote valse bouviers had je toen ook, die heetten altijd Brutus of Caesar, remember? Maar goed, Shandy lijkt net een vleermuis op hoge dunne pootjes. Lief en braaf is ze wel en ze lust al net zo graag pasta als de rest van onze huisdieren, inclusief de kat Simba.
Vier honden (Maya, Mezcla, Mambo & Shandy) hebben we nu nog over en eerlijk gezegd...vind ik dat ook wel meer dan genoeg.

Voor onze jongere lezertjes: Shandy was vroeger een soort frisdrank met 0,5 % alcohol erin, erg populair kinderdrankje in de jaren 70 en 80, te krijgen in blikjes op elke straathoek. Afgeleid van Sneeuwwitje, dat was 7-up met een scheut bier erin....dat kregen kinderen vroeger als ze met hun ouders meemochten naar het café. Een Bifi-worstje kreeg je daar meestal ook nog bij, als ik me dat goed herinner. Shandy en Sneeuwwitje zijn zo ongeveer ondenkbaar in deze tijden...zeker verboden door de Europese Unie ofzo. Nu zuipen kinderen zich in coma met pure wodka en publiceren daar filmpjes van op Youtube, da´s het verschil...sign ´o the times...

Techniek in Ticolandia

We waren dus voor het eerst in 14 maanden weer op de digitale snelweg aangesloten vanaf huis...en dat hebben onze vriendjes geweten ook....zelden zoveel Youtube filmpjes achter elkaar gespamd als deze week...maar goed, het blijft hier Costa Rica, dus op tweede dag brandde het modem alweer door!!!!! Dat ding werd eerst verdacht gloeiend heet, toen hield ie er helemaal mee op. Naar de Ice helpdesk bellen, die je ongeveer net zolang in de wacht laat hangen als UPC tien jaar geleden deed. Maar OK , het Ice-mannetje stond wel de volgende dag in alle vroegte voor de deur om het ding te fixen. Wel met een hoop bla bla, zoals ¨jullie moeten wel het modem afzetten als je de compu niet gebruikt¨....dat zal allemaal wel, maar Ice heeft natuurlijk weer de allergoedkoopste troep ingekocht, en da´s wel weer 100 % Tico van ze. Alle apparaten gaan hier namelijk binnen 6 weken stuk. Drie boterhammen heb je in je nieuwe broodrooster gebakken en de rook komt er al vanaf. Uit de nieuwe ventilator komt ook rook en je krijgt er soms elektrische schokken van. De wekkerradio doet het alleen als ie er zin in heeft, waardoor wij geregeld om 8 uur wakker schrikken, verslapen!!! Motor heeft pas 1700 km op de teller staan, maar hij verdomt het pertinent om te starten, al issie minstens tien keer bij de mécanico in de revisie geweest. Deur van de vriezer dondert steeds uit de koelkast als je de deur opendoet. Koffie zet-apparaat heeft het hele stopcontact doorgebrandt. Plafondventilatoren hangen hier alleen als ornament, want na 5 minuten waren ze al kapot! Zoals zo ongeveer alles hier. Gelukkig maar voor ons dat de TV en de compu het wel zonder haperen al twee jaar doen!
Hoe dat komt dat die apparaten hier zo slecht zijn? Alles komt uit China en is afgekeurd door de VS...dat wordt dan doorgevoerd naar die kleine landjes in Midden Amerika, waar ze niet aan Kema keur of dat soort vermoeiende dingen doen. Alles kan hier zo de markt op en het is dan ook allemaal werkelijk spotgoedkoop, muy barato, zoals ze hier zeggen...dus daar moet je dan verder maar niet over zeuren, da´s de mentaliteit hier....het was immers zo barato? Dat je er dan geen moer aan hebt, dat doet er verder blijkbaar niet toe. Wat helemaal maf is hier, dat je in een supermarkt ook met regelmaat een elektrische schok krijgt, van hun koelkastdeuren of vriezers bijvoorbeeld....van schrik deins je achteruit en het kassa-personeel barst collectief in lachen uit....kijk, dat heb je nou in NL nooit, maar als je hier al wat jaartjes woont, kan je er zelf opeens ook wel de grap van inzien...Pura Vida, weetje wel!

So long Tankie

Hierboven zie je ons kleine oogappeltje Tank. Maandagavond had hij kou gevat, daarom hadden we hem in warme dekentjes ingepakt, met het idee de volgende ochtend met hem naar de dierenarts in Bribri te gaan. Helaas heeft hij de volgende ochtend niet gehaald. Volgens Noël komt dat door dat koufront wat hier heerst; zelf denk ik dat de hondjes heel weinig weerstand hebben omdat ze veel te vroeg van de moederborst af zijn gehaald. Ze waren met 4 weken op straat gezet, aan hun lot overgelaten. Ramona heeft ze toen naar ons huis gebracht, maar zulke hondjes zijn natuurlijk heel erg zwak. Tankie hebben we begraven onder de mangoboom en ook hij houdt voor altijd een plekje in ons hart.

Koufront en eindelijk telefoon!

Het harenkam-conflict met Ramona is eindelijk bijgelegd: ze heeft nu een hoofd vol vlechtjes (zie foto) die hoeven maar 1 x per maand uitgekamd en opnieuw gedaan te worden, dat scheelt hier in huis weer een hoop gekrakeel en het moeten vangen van Ramona, met borstel paraat in de hand (waarbij ze zich in haar klerenkast verstopt, echt waar).
Inmiddels hebben we eindelijk onze regen gekregen hier in de Caribe Sur, waarbij meteen weer de strandweg blank staat en de zee woest tekeergaat. We hebben een koufront, wat ze hier Frente Frío noemen...dat heb je af en toe in de wintermaanden, als de sneeuwstormen over de noordelijke prairies jagen, krijgen we hier ook soms een venijnige noordenwind, El Norte heet die. Dan daalt plotseling de temperatuur van 31 naar 23 graden en met die rotwind erbij (the chill-factor) is dat gewoon koud! Niet zo extreem als in de bergen (op de hoogste berg, de Chirippo van 3850 m. ligt nu sneeuw) maar als je een poosje in de tropen woont, verdraag je dus geen kou meer....je verandert al snel in een watje wat dat betreft. Dus we slapen onder dekens nu en dragen truien en jassen, gevoerd en met een nepbontrandje. En geitenwollen sokken, moet ik eerlijk bekennen. En het gewoefte mag binnenslapen, want die bibberen ook. Zelfs de paarden (echte koudweer-liefhebbers, normaal gesproken) staan nu onder hun afdakje te kleumen.
We hopen hier allemaal dat El Norte weer gauw wegdraait naar Alaska en Canada, waar hij thuishoort in dit jaargetij.
Wel kwam er in de stromende regen een ICE-karretje de tuin ingezoeft vandaag, waarna twee jongens kabels van de straat naar ons huis trokken en de telefoon hebben aangesloten!!!! Na 14 telefoonloze maanden begint dat gerinkel weer: ´Mag ik Maria Gonzalez even?´(om 6 uur ´s ochtends is dat altijd) ´Er woont hier geen Maria Gonzalez´ ´Jewel, dit is haar telefoonnummer, ze heeft het me zelf gegeven´ met vervolgens een lang blabla verhaal in vlot Ticospaans, wat ik met mijn slaaphoofd, nog geen koffie gehad, nauwelijks kan volgen. Daarom is de telefoon bepaald niet m´n favoriete gadget, maar ja het is wel fijn dat ik zelf niet meer de straat op hoef om te bellen, in de verkeersherrie en de kletterende regen...op zo´n rotmachien die je muntjes ofwel doorslikt danwel telkens uitspuugt. Maar voor intercontinentale telefonie is Skype een veel betere optie, gratis videocalls. Dus wie ons graag wil bellen, kan beter een account bij Skype openen...maar goed, we zullen eerdaags een mailtje doen uitgaan met daarin ons nieuwe Costaricaanse telefoonnummer.

Stormseizoen

Hurricane Ida heeft een spoor van vernieling getrokken door Midden-Amerika en Zuid-Mexico en is nu hard op weg naar de kust van Louisiana (USA)...hopen maar dat de stad New Orleans deze keer gespaard blijft! Hier aan de Caribe Sur hebben we intussen evenwel prachtig stabiel zonnig weer, dat komt door de zuidelijke ligging vlak boven de evenaar. Tropische orkanen teisteren vooral het gebied dat tussen de 10 en 20 graden Noorderbreedte ligt en Cahuita ligt op 9.44 Nb, dus onder de gevarenzone- zij het ook maar net! Meestal krijgen we wel de staart van de rondzwiepende wolkenpartijen mee, wat dan overvloedige regenval met overstromingen geeft...maar dit jaar niet, of tot nu toe lijkt het alleszins mee te vallen. Twee keer hebben we al een zwaar verregende novembermaand meegemaakt, vorig jaar hier en het jaar daarvoor in de bergen...maar dit jaar is het anders: warmer en droger. Dat klinkt leuk en dat is het voor ons ook wel, maar in feite is het allemaal niet best. Door het fenomeen El Niño en de globale opwarming veranderen neerslagpatronen wereldwijd. Op veel plaatsen regent het vaker en harder, maar hier- in een zeer vochtig tropisch regenwoud- wordt het juist droger! Costa Rica is prachtig groen, maar daarvoor moet het wel vaak en hard regenen...anders verandert het straks in een tropisch droogteklimaat, oftewel een woestijn! Watergebrek is heel slecht voor de natuur en voor de landbouw... dat gaat van grootschalige misoogsten tot kuddes vleeskoeien die sterven van de honger en de dorst. In Guanacaste, toch al keihard getroffen door de mondiale economische crisis, is dit jaar amper regen gevallen...met dramatische gevolgen voor de boeren daar. Eind deze maand , na het stormseizoen, begint de Costaricaanse zomer...wat wil zeggen dat er tot mei helemaal geen drup regen meer valt in de savannegebieden, zoals Guanacaste. Dat levert ook problemen op voor de electriciteits opwekking en de watervoorziening. Stuwmeren komen leeg te staan en het schaarse water dat er nog is, wordt naar de Goudkust gebracht...dat is de kust van het schiereiland Nicoya, die volgebouwd is met luxe hotels en waar jetset figuren als Mel Gibson hun zwembad moeten vullen en hun golfbaan besprenkelen. Behoorlijk ziek allemaal, nietwaar? In de koelere groene berggebieden van de Cordillera Central hoort het nu ook keihard te regenen, maar ook daar is het dit jaar minder dan anders. Het regent wel, maar minder dan in andere jaren en hier is dat ook zo. Hierboven drie foto´s die we vorig jaar en het jaar daarvoor hebben gemaakt, toen het dus wel regende en alles er mooi donkergroen uitzag, zoals dat hoort in Costa Rica (van boven naar beneden: Caribe Sur, Cordillera Central en Guanacaste). Die laatste is in ieder geval nu al van kleur verschoten van donkergroen naar vaalgeel. Hopen maar dat dat lot de berggebieden en de Caribische kust bespaard blijft. Laat het regenen!