Semana Santa, de heilige week voor Pasen, staat weer voor de deur en traditioneel betekent dat hier een week vakantie voor iedereen. In die week zie je soms groepjes gelovigen in gewaden zware houten kruizen torsen langs de kant van de weg, maar voor de doorsnee-Tico betekent Semana Santa een weekje uitrusten en feesten, ondanks het van overheidswege opgelegde totale alcoholverbod dat in die week geldt. Voor deze feestweek heeft de doorsnee-Tico natuurlijk wel wat extra geld nodig, vandaar dat sommigen nu de gekste dingen uithalen om maar aan extra contanten te komen. Zo kwam het dus dat ik zondag een boete van $ 75 moest betalen aan een stel corrupte Tránsito-agenten en dat zomaar in de dorpsstraat van Cahuita!
Tránsito is hier wat in de states Highway Patrol heet, de alom gehate snelwegpolitie (geloof niet dat je dat in NL hebt). Meestal zetten ze ergens langs de snelweg, in de middle of nowhere, een fuik of hinderlaag op om automobilisten op de bon te slingeren vanwege allerlei wissewasjes en denkbeeldige gebreken...een bonnetje geven ze daarbij bijna nooit. Die snelwegen mijden we daarom bewust en hobbelen alleen met de moto heen en weer over Black Beach Road, om naar de dorpssuper te gaan, toch 8 km heen en terug. Nou waren we al herhaaldelijk en uitputtend gewaarschuwd door tal van dorpsgenoten, dat je vooral in de weken voor Kerst en Pasen moet oppassen, want dat Tránsito-agenten dan het dorp zelf binnenkomen om boetes uit te delen. Want tja, het is bijna vakantietijd en het is natuurlijk lastig (zo niet onmogelijk) om een gezinsvakantie ergens in een strandparadijs te betalen van een salaris van nog geen $ 400 per maand (politie-agenten verdienen hier even weinig als koffieplukkers) dus de dienders zoeken massaal creatieve manieren om het inkomen aan te vullen...praktijken waar vooral expats en toeristen het slachtoffer van worden trouwens, travelforums op internet staan bol van de verhalen over Police Ripoff in Costa Rica, kijk zelf maar. Stom genoeg was ik die waarschuwingen om voor kerst en Pasen een helm te dragen etc. alweer een beetje vergeten (je krijgt ook een ontzettende zweetkop van dat ding met die smoorhitte hier) dus ik werd er feilloos uitgepikt, vlak voor de deur van de Asambleas de Dios, bijgenaamd The Mission, een sektarisch gebeuren waarvan de dienst toevallig net afgelopen was, dus een hele kudde gelovigen stond het tafereel hoofdschuddend en afkeurend te bekijken.
"Mevrouw, U heeft geen helm op, geen rijbewijs bij U, geen motorpapieren, ook geen paspoort of cédula EN U heeft de marchamo voor 2009 (motorrijtuigenbelasting) niet betaald! Daarom nemen we de motor in beslag en mag U hem na betaling van de diverse boetes en de achterstallige marchamo, gaan ophalen in San José!"
De domme toerist spelen hielp niet en mijn briljante smoezen werden ook al niet geloofd en ze waren echt heel stellig, hingen al aan de telefoon met hun superieuren in de hoofdstad. Van pure verbijstering en woede legde ik mijn hoofd op het stuur, toen zeiden ze, verrassend genoeg, " Doe niet zo raar. We bedenken speciaal voor U wel een andere oplossing...betaal ons maar even 35000 colones, dan mag je gaan met dat ding!" Dat geld had ik niet bij me, dus schroefden ze wel even de nummerplaat eraf, waarna ik het thuis (uit de huishoudpot) ging ophalen om het- wijselijk op de fiets deze keer- naar het dorp te brengen. Zodra het geld voor mijn nummerplaat geruild was, sprongen de heren lachend in hun pick-up truck en scheurden er vandoor, vast om ons geld te gaan verbrassen in een of ander café-restaurant...en als ze geen lollige zondagmiddag houden in de baas zijn tijd, dan verdelen ze de buit vast wel voor hun Semana Santa fonds.
Hoewel het de eerste keer in 19 maanden Costa Rica is dat ons zoiets overkomt, is het wel een ervaring die onlosmakelijk verbonden is met het wonen in Latijns-Amerika, werkelijk iedereen hier heeft er de meest waanzinnige verhalen over. Gelukkig is Costa Rica, zoals ik weleens als grapje zeg, Latijns Amerika-Light (zeg maar, ook geschikt voor beginners en watjes) want als je hetzelfde in pak 'm beet Mexico of Colombia meemaakt, dan kan het allemaal veel lelijker aflopen...duizenden dollars boete, nepaanklachten, verdwijnen in een duister cachot...en dat is geen grap! Daarom wonen we dus hier en niet daar, ook al staat de Costaricaanse minister van Veiligheid (chef van alle politiekorpsen) van de week op CNN glashard te liegen dat Tico politie-agenten helemaal niet corrupt zijn. Dat zijn ze dus wel, net als dat alle politici hier mentiroso (leugenachtig) zijn, misschien is dat Zuid-Amerikaanse cultuur, maar vermoedelijk is het in de rest van de wereld niet heel veel beter gesteld.
Trouwens, terugdenkend aan NL, schiet me te binnen dat verkeersboetes daar er ook heel hard in kunnen hakken....zelf heb ik er nooit een gekregen (kon me geen gemotoriseerd vervoer veroorloven daar, dat scheelt) maar bijna iedereen die met de auto bij ons op bezoek kwam in Purmerend, kreeg wel een of meer flitspaalboetes van € 200 op de deurmat, vanwege het net te laat door oranje stoplicht crossen of 7 km/u te hard of allebei...of ouders die hun scooter even op het gras bij de basisschool parkeerden, die kregen dan meteen twee of drie boetes, naast motorvoertuig in plantsoen dan ook nog wegens geen identificatiebewijs op zak en brutale mond tegen Oom Agent, da's dan € 300...ik heb het allemaal meerdere keren zien gebeuren daar.
Al met al is NL veel meer een politiestaat dan CR, al was het maar omdat elektronische surveillance hier totaal onbekend is, nergens heb je hier flitspalen of bewakingscamera's...er zijn niet eens straatnamen of huisnummers hier! Iedereen doet lekker waar hij of zij zin in heeft hier en vrijheden worden nog met een hoofdletter geschreven....maar af en toe heb je dan wel de pech zo'n corrupte verkeersagent te treffen, maar gelukkig niet al te vaak en de bedragen zijn ook lang niet zo exorbitant als in Europa. Al doe ikde boodschappen voorlopig maar even op de fiets, totdat Pasen voorbij is en we die stomme marchamo eindelijk betaald hebben.
Iets heel anders is dat het aan de Caribische kust van Panama nu kennelijk zo wemelt van de toeristen, dat het de Spaanse Costa del Sol wel lijkt! Dat schreef Christiaan op zijn site www.bicycleproject.org en hij vond het helemaal niks, was binnen twee dagen van Bocas del Toro vertrokken, lekker fietsen door de verlaten binnenlanden van Panama. Het vreemde is dat hier vlakbij Panama, aan de Costaricaanse Caribe Sur al een maand of acht haast geen mens meer komt, zou CR zich uit de markt geprijsd hebben soms? In tijdens van crisis kiezen mensen heel rationeel voor de goedkoopste bestemming, als ze al op vakantie gaan en voor de Yank en de Canadees is dat these days...Panama (voor de Eurozonianen geldt dat trouwens niet, geen enkele bestemming op het Amerikaanse continent kan op prijs concurreren met Turkije of Mallorca, al was het maar vanwege de afstand en de ticketprijzen). Intussen zijn, ook hier de prijzen van hotelkamers flink aan het dalen ($ 15 voor een leuke tweepersoonskamer) en er wordt gestunt bij het leven, om de verliezen maar te beperken. Alleen, als je eenmaal de naam hebt van duur, kom je daar niet zo een-twee-drie meer vanaf, jammer maar helaas voor Costa Rica hebben ze dit jaar bijna 20 % minder bezoekers dan vorig jaar. Maar misschien heeft dat ook wel met hun steeds slechtere reputatie te maken, de waargebeurde verhalen op die eerder
genoemde travelsites, over Oom Agent die toeristen leegschudt en dergelijke, de Tico's mogen wel oppassen...als dat zo doorgaat komen straks de mensen helemaal niet meer!
maandag 23 maart 2009
donderdag 19 maart 2009
Blauwe luchten
Sinds een dag of vijf hebben we hier prachtig warm weer, met heel veel zon en blauwe luchten. Ook de Caribische zee is eindelijk mooi kalm en blauw, geschikt om te zwemmen en te snorkelen, heerlijk.
Gisteren werden we blij verrast door de postman op zijn motor, die een pakketje uit Nederland kwam bezorgen, van ons nichtje Kim (10 jaar) uit Gouda! Ze heeft een geweldig werkstuk gemaakt over Costa Rica! En er zat ook een leuke, lange brief bij en foto's en voetbalplaatjes....dank je wel, lieve Kim!
Ook gisteren is Tygo uit het klimrek bij school gevallen en hij heeft zijn elleboog gebroken! Tygo en Ramona spelen soms 's middags samen bij school, waar een aantal speeltoestellen staan....en er brak zomaar een stang af van het klimrek! Da's nou weer typisch Costaricaanse slonzigheid (in de rest van Latijns Amerika is het nog veel erger trouwens) ...alles doe je hier At Your Own Risk, nergens staan waarschuwingsborden en onderhoud van speeltoestellen hoef je ook al niet te verwachten. Maar van de Zwitserse privéschool valt me dat wel een beetje tegen, omdat er zoveel expats opzitten had ik zo'n ongeluk eigenlijk niet verwacht. Nou wordt deze school bestuurd door een vereniging van ouders, allemaal vrijwilligers...totaan de directrice aan toe. Financieel staan ze er niet zo best voor, er zijn onlangs twee klaslokalen bijgebouwd en nu is dan blijkbaar het geld op. Met het organiseren van feestjes, loterijen en rommelmarkten (waar wij ook aan meehelpen) proberen ze het hoofd boven water te houden...want het schoolgeld kan niet verhoogd worden...het maandbedrag is voor veel mensen al nauwelijks op te brengen, vooral niet als je er al je vijf kinderen heenstuurt zoals sommige dorpsgenoten doen. Van het schoolgeld worden de leerkrachten betaald, voor al het overige zoals onderhoud aan de gebouwen, moeten aparte fondsen geworven worden. Wat dat betreft is er niet heel veel verschil met de openbare scholen in Costa Rica, behalve dat hun gebouwen doorgaans helemaal op instorten staan. Costa Rica zou nodig meer moeten investeren in onderwijs! Wij vinden eigenlijk dat goed onderwijs openbaar en gratis zou moeten zijn, maar nadat Ramona hier een jaar op de openbare school heeft gezeten, zijn we van gedachten veranderd. Nu gaat ze naar een privéschool voor de elite, anders zou er van haar opleiding niks terechtkomen, helaas. Het is niet anders, en natuurlijk hebben wij het geluk dat we ons dat kunnen veroorloven, zij het ook maar net.
Goed nieuws op dat front is dat de euro, voor het eerst in acht maanden, weer aan het stijgen is...dat merken wij namelijk direct in de portemonnee. De reden is schijnbaar dat de VS er deze week een triljard dollar heeft bijgedrukt, om aan het noodlijdende bedrijfsleven daar uit te delen.
Nou heb ik van economie niet veel kaas gegeten, maar zomaar de geldpers aanzetten lijkt me wel heel onverstandig, dat is funny money zonder waarde toch? Nou ja, voor ons persoonlijk pakt het niet slecht uit, als je straks twee dollar voor een euro krijgt, maar voor die Amerikanen lijkt het me een nachtmerrie. Had eigenlijk van Barack Obama en Joe Biden verstandiger besluiten verwacht, maar goed die hebben die hele financiële crisis ook maar geërfd van hun Republikeinse voorgangers en moeten nu het land weer uit de blubber trekken, ga er maar aan staan!
Volgende week meer nieuws uit de prachtige, zonovergoten Caribe!
Gisteren werden we blij verrast door de postman op zijn motor, die een pakketje uit Nederland kwam bezorgen, van ons nichtje Kim (10 jaar) uit Gouda! Ze heeft een geweldig werkstuk gemaakt over Costa Rica! En er zat ook een leuke, lange brief bij en foto's en voetbalplaatjes....dank je wel, lieve Kim!
Ook gisteren is Tygo uit het klimrek bij school gevallen en hij heeft zijn elleboog gebroken! Tygo en Ramona spelen soms 's middags samen bij school, waar een aantal speeltoestellen staan....en er brak zomaar een stang af van het klimrek! Da's nou weer typisch Costaricaanse slonzigheid (in de rest van Latijns Amerika is het nog veel erger trouwens) ...alles doe je hier At Your Own Risk, nergens staan waarschuwingsborden en onderhoud van speeltoestellen hoef je ook al niet te verwachten. Maar van de Zwitserse privéschool valt me dat wel een beetje tegen, omdat er zoveel expats opzitten had ik zo'n ongeluk eigenlijk niet verwacht. Nou wordt deze school bestuurd door een vereniging van ouders, allemaal vrijwilligers...totaan de directrice aan toe. Financieel staan ze er niet zo best voor, er zijn onlangs twee klaslokalen bijgebouwd en nu is dan blijkbaar het geld op. Met het organiseren van feestjes, loterijen en rommelmarkten (waar wij ook aan meehelpen) proberen ze het hoofd boven water te houden...want het schoolgeld kan niet verhoogd worden...het maandbedrag is voor veel mensen al nauwelijks op te brengen, vooral niet als je er al je vijf kinderen heenstuurt zoals sommige dorpsgenoten doen. Van het schoolgeld worden de leerkrachten betaald, voor al het overige zoals onderhoud aan de gebouwen, moeten aparte fondsen geworven worden. Wat dat betreft is er niet heel veel verschil met de openbare scholen in Costa Rica, behalve dat hun gebouwen doorgaans helemaal op instorten staan. Costa Rica zou nodig meer moeten investeren in onderwijs! Wij vinden eigenlijk dat goed onderwijs openbaar en gratis zou moeten zijn, maar nadat Ramona hier een jaar op de openbare school heeft gezeten, zijn we van gedachten veranderd. Nu gaat ze naar een privéschool voor de elite, anders zou er van haar opleiding niks terechtkomen, helaas. Het is niet anders, en natuurlijk hebben wij het geluk dat we ons dat kunnen veroorloven, zij het ook maar net.
Goed nieuws op dat front is dat de euro, voor het eerst in acht maanden, weer aan het stijgen is...dat merken wij namelijk direct in de portemonnee. De reden is schijnbaar dat de VS er deze week een triljard dollar heeft bijgedrukt, om aan het noodlijdende bedrijfsleven daar uit te delen.
Nou heb ik van economie niet veel kaas gegeten, maar zomaar de geldpers aanzetten lijkt me wel heel onverstandig, dat is funny money zonder waarde toch? Nou ja, voor ons persoonlijk pakt het niet slecht uit, als je straks twee dollar voor een euro krijgt, maar voor die Amerikanen lijkt het me een nachtmerrie. Had eigenlijk van Barack Obama en Joe Biden verstandiger besluiten verwacht, maar goed die hebben die hele financiële crisis ook maar geërfd van hun Republikeinse voorgangers en moeten nu het land weer uit de blubber trekken, ga er maar aan staan!
Volgende week meer nieuws uit de prachtige, zonovergoten Caribe!
donderdag 12 maart 2009
Alles goed hier
We hebben het bloggen even een weekje overgeslagen, maar no worries: alles gaat prima hier. Ramona moet in haar nieuwe klas volop aan de bak om mee te komen: moeilijke rekensommen, Spaanse grammatica, Engels en Frans, zelfs Computación en Psicología krijgen de kinderen al in de derde klas hier. Maar dat is alleen maar goed voor haar, het is veel meer een uitdaging dan vorig jaar, toen ze al slapend alleen maar negens en tienen haalde.
Ook met huis en de dieren gaat alles goed, gelukkig...Mayah en haar nepkindje Mambo (4 maanden intussen) zijn echte buitenhonden die heel goed het terrein bewaken, terwijl Mezcla in een soort salonpoedel veranderd is die het liefst altijd binnen blijft om op de bank te liggen TV te kijken (behalve om af& toe een strandwandeling te maken, dat blijft altijd leuk natuurlijk).
Kater Simba (9 maanden alweer) is met honden opgegroeid waardoor hij nu ook macaroni lust, dapper meedoet met blaffen bij het hek en zelfs dikke maatjes is geworden met de Duitse herder van de buurman.
De laatste dagen hadden we hier bezoek van Christiaan, die hier even een welverdiende pauze kwam nemen van zijn Panamerican fietstocht (nou ja, van California naar Venezuela dan) en het was heel gezellig! Hoewel we hem alleen via-via van internet kenden, bleek al heel snel dat we heel wat gemeenschappelijke kennissen uit Nederland hebben....bijvoorbeeld The Bucket Boyz, het countrybilly bandje dat op onze trouwdag gespeeld heeft, die kent hij ook, sterker nog...diezelfde avond, vrijdag 1 juni 2007, zouden de Boyz nog een optreden doen in Utrecht en daar zat Christiaan maar te wachten tot ze eindelijk veel te laat kwamen opdraven...het is een kleine wereld, echt waar! Geloof dat Cahuita hem wel goed beviel, morgen klimt hij weer op zijn fiets voor de etappe naar Sixaola/ Changuinola (Panama) om daar allereerst de Caribische eilandjes Bocas de Toro te bezoeken. Erg druk zal het daar niet zijn, want terwijl het in het Noorden nu zo zoetjes aan lente begint te worden, loopt hier het toeristen-hoogseizoen op zijn eind. En het was helemaal geen goed seizoen voor de Ticos hier, niet alleen hadden we veel te veel regen en koufronten, maar met een jaar vertraging beginnen ze hier ook de gevolgen van de globale financiële crisis goed te voelen. De vraag naar ananassen en bananen neemt sterk af en tripjes naar de tropen zijn natuurlijk pure luxe, zo ongeveer het allereerste waarop mensen massaal bezuinigen als het economisch tegenzit. De toeristen die nog wel komen, houden de knip op de beurs en dat merken de restaurants en souvenirwinkels ...sommigen zijn al failliet gegaan, de rest heeft niets te doen. Als gevolg hebben de locals ook geen geld meer om naar hun stamkroeg te gaan...zodat als een soort neerwaartse spiraal, tenten als de Reggaebar en de Cocosbar het nu ook heel moeilijk hebben. Brigitte moet haar beste paard verkopen, omdat die business ook helemaal niet goed meer loopt...ze heeft 13 paarden en maar 2 klanten per dag, als het tenminste niet regent. Maar we merken het zelf ook: we willen best naar de kroeg of een strandrit te paard maken, of gaan snorkelen bij het rif of Tortuguero bezoeken, of Bocas de Toro....maar daar is gewoon simpelweg geen geld voor. Andere dingen hebben prioriteit, zoals rekeningen en boodschappen betalen en goed onderwijs voor Ramona. Zo maakt iedereen er het beste van om de eindjes aan elkaar te knopen in moeilijke tijden. Van Christiaan hoorden we dat de prijzen in Nederland het laatste jaar ontzettend gestegen zijn...hijzelf heeft dan ook al plannen gemaakt om naar dit continent te emigreren. Niet vanwege de prijzen, meer omdat hij in Oaxaca (Mexico) een vriendin ontmoet heeft en daarginds meer toekomst ziet dan op het Oude Continent, wat hij dus de rug gaat toekeren ...net zoals wij dat ruim anderhalf jaar geleden deden en vele andere met ons.
Ook met huis en de dieren gaat alles goed, gelukkig...Mayah en haar nepkindje Mambo (4 maanden intussen) zijn echte buitenhonden die heel goed het terrein bewaken, terwijl Mezcla in een soort salonpoedel veranderd is die het liefst altijd binnen blijft om op de bank te liggen TV te kijken (behalve om af& toe een strandwandeling te maken, dat blijft altijd leuk natuurlijk).
Kater Simba (9 maanden alweer) is met honden opgegroeid waardoor hij nu ook macaroni lust, dapper meedoet met blaffen bij het hek en zelfs dikke maatjes is geworden met de Duitse herder van de buurman.
De laatste dagen hadden we hier bezoek van Christiaan, die hier even een welverdiende pauze kwam nemen van zijn Panamerican fietstocht (nou ja, van California naar Venezuela dan) en het was heel gezellig! Hoewel we hem alleen via-via van internet kenden, bleek al heel snel dat we heel wat gemeenschappelijke kennissen uit Nederland hebben....bijvoorbeeld The Bucket Boyz, het countrybilly bandje dat op onze trouwdag gespeeld heeft, die kent hij ook, sterker nog...diezelfde avond, vrijdag 1 juni 2007, zouden de Boyz nog een optreden doen in Utrecht en daar zat Christiaan maar te wachten tot ze eindelijk veel te laat kwamen opdraven...het is een kleine wereld, echt waar! Geloof dat Cahuita hem wel goed beviel, morgen klimt hij weer op zijn fiets voor de etappe naar Sixaola/ Changuinola (Panama) om daar allereerst de Caribische eilandjes Bocas de Toro te bezoeken. Erg druk zal het daar niet zijn, want terwijl het in het Noorden nu zo zoetjes aan lente begint te worden, loopt hier het toeristen-hoogseizoen op zijn eind. En het was helemaal geen goed seizoen voor de Ticos hier, niet alleen hadden we veel te veel regen en koufronten, maar met een jaar vertraging beginnen ze hier ook de gevolgen van de globale financiële crisis goed te voelen. De vraag naar ananassen en bananen neemt sterk af en tripjes naar de tropen zijn natuurlijk pure luxe, zo ongeveer het allereerste waarop mensen massaal bezuinigen als het economisch tegenzit. De toeristen die nog wel komen, houden de knip op de beurs en dat merken de restaurants en souvenirwinkels ...sommigen zijn al failliet gegaan, de rest heeft niets te doen. Als gevolg hebben de locals ook geen geld meer om naar hun stamkroeg te gaan...zodat als een soort neerwaartse spiraal, tenten als de Reggaebar en de Cocosbar het nu ook heel moeilijk hebben. Brigitte moet haar beste paard verkopen, omdat die business ook helemaal niet goed meer loopt...ze heeft 13 paarden en maar 2 klanten per dag, als het tenminste niet regent. Maar we merken het zelf ook: we willen best naar de kroeg of een strandrit te paard maken, of gaan snorkelen bij het rif of Tortuguero bezoeken, of Bocas de Toro....maar daar is gewoon simpelweg geen geld voor. Andere dingen hebben prioriteit, zoals rekeningen en boodschappen betalen en goed onderwijs voor Ramona. Zo maakt iedereen er het beste van om de eindjes aan elkaar te knopen in moeilijke tijden. Van Christiaan hoorden we dat de prijzen in Nederland het laatste jaar ontzettend gestegen zijn...hijzelf heeft dan ook al plannen gemaakt om naar dit continent te emigreren. Niet vanwege de prijzen, meer omdat hij in Oaxaca (Mexico) een vriendin ontmoet heeft en daarginds meer toekomst ziet dan op het Oude Continent, wat hij dus de rug gaat toekeren ...net zoals wij dat ruim anderhalf jaar geleden deden en vele andere met ons.
vrijdag 27 februari 2009
Ackees en luiaarden
Van de week was groot op het journaal en in de kranten hier dat er vlakbij Schiphol een Boeing 737 in een weiland neergestort was! Da's wel schrikken, want de Haarlemmermeer is een dichtbevolkt gebied (waar ook nog familie van ons woont) dus er hadden veel meer doden kunnen vallen.
In dit stukje van de wereld komen nooit grote vliegtuigen overvliegen, hoogstens van die eenmotorige dingetjes waar misschien 6 mensen inpassen...de internationale luchthavens liggen hier honderden kilometers vanaf en da's misschien maar goed ook, in ieder geval lekker rustig.
Voor ons is het al een sensatie als er een luiaard door onze tuin passeert, deze week was dat een vrouwtjes exemplaar met een jonkie (mama hangt aan een tak en dat jonkie zit comfortabel op haar buik). Ze zaten in de ackeeboom, dat is een oorspronkelijk uit Afrika afkomstige boom die hier op grote schaal voorkomt...een traditioneel Talamanca recept is saltcod gekookt met ackee, brrr stokvis, ik moet daar niet aan denken, maar goed. De vruchten lijken op een klein oranje peertje en hun bijnaam hier is Vegetable Brain (Seso Vegetal in het Spaans)...als je er teveel van eet, dan verander je in een soort luiaard! Da's geen grapje, want die vruchten bevatten psycho actieve stoffen...wij houden ons er verre van, maar het nuttigen van teveel ackee zorgt ervoor dat je niet meer uit je hangmat kan komen en de hele dag meezingt met Bob marley classics, als
' Don't you worry about a thing, cos every little thing is gonna be alright' dat werk.
Goed, wat anders is dat we volgende week bezoek krijgen van Christiaan, da's een Nederlander die helemaal vanuit San Francisco hierheen is komen fietsen en van plan is naar Colombia door te trappen! Dit allemaal om aandacht te vragen voor de negatieve gevolgen van vrijhandelsverdragen als Nafta en Cafta (North- & Central American Free Trade Agreements)...en voor o.a. kleine boeren vallen die gevolgen niet mee. Vroeger had elke Tico een manzana, ongeveer 7000 m, met koffiestruiken en daar kon de familie van leven. Nu zijn alleen megaplantages nog lonend, met laagbetaalde arbeid van inheemsen en Nica's...de vroegere koffieboeren zijn allemaal noodgedwongen naar de VS geemigreerd.
Lees www.bicycleproject.org dat is Christiaans site, ook bezoekt hij onderweg vele vrijwilligersprojecten. Goed, ik wordt het intenetcafe uitgeveegd (sluitingstijd) dus moet stoppen...o ja ik heb m'n haar kortgeknipt en roodgeverfd...je moet alles eens proberen nietwaar? Het is heel leuk, alleen eer iets van aubergine met zwart, maar ach...volgende keer meer!
In dit stukje van de wereld komen nooit grote vliegtuigen overvliegen, hoogstens van die eenmotorige dingetjes waar misschien 6 mensen inpassen...de internationale luchthavens liggen hier honderden kilometers vanaf en da's misschien maar goed ook, in ieder geval lekker rustig.
Voor ons is het al een sensatie als er een luiaard door onze tuin passeert, deze week was dat een vrouwtjes exemplaar met een jonkie (mama hangt aan een tak en dat jonkie zit comfortabel op haar buik). Ze zaten in de ackeeboom, dat is een oorspronkelijk uit Afrika afkomstige boom die hier op grote schaal voorkomt...een traditioneel Talamanca recept is saltcod gekookt met ackee, brrr stokvis, ik moet daar niet aan denken, maar goed. De vruchten lijken op een klein oranje peertje en hun bijnaam hier is Vegetable Brain (Seso Vegetal in het Spaans)...als je er teveel van eet, dan verander je in een soort luiaard! Da's geen grapje, want die vruchten bevatten psycho actieve stoffen...wij houden ons er verre van, maar het nuttigen van teveel ackee zorgt ervoor dat je niet meer uit je hangmat kan komen en de hele dag meezingt met Bob marley classics, als
' Don't you worry about a thing, cos every little thing is gonna be alright' dat werk.
Goed, wat anders is dat we volgende week bezoek krijgen van Christiaan, da's een Nederlander die helemaal vanuit San Francisco hierheen is komen fietsen en van plan is naar Colombia door te trappen! Dit allemaal om aandacht te vragen voor de negatieve gevolgen van vrijhandelsverdragen als Nafta en Cafta (North- & Central American Free Trade Agreements)...en voor o.a. kleine boeren vallen die gevolgen niet mee. Vroeger had elke Tico een manzana, ongeveer 7000 m, met koffiestruiken en daar kon de familie van leven. Nu zijn alleen megaplantages nog lonend, met laagbetaalde arbeid van inheemsen en Nica's...de vroegere koffieboeren zijn allemaal noodgedwongen naar de VS geemigreerd.
Lees www.bicycleproject.org dat is Christiaans site, ook bezoekt hij onderweg vele vrijwilligersprojecten. Goed, ik wordt het intenetcafe uitgeveegd (sluitingstijd) dus moet stoppen...o ja ik heb m'n haar kortgeknipt en roodgeverfd...je moet alles eens proberen nietwaar? Het is heel leuk, alleen eer iets van aubergine met zwart, maar ach...volgende keer meer!
zaterdag 21 februari 2009
School, kuikentjes en bananenwijn
Ramona mag vanaf maandag naar de derde klas en daarmee een heel schooljaar overslaan! Ze heeft de afgelopen week een viertal toetsen gemaakt (in Spaans, rekenen, wetenschap en wereldoriëntatie) en die allemaal excellent gemaakt! Dat betekent trouwens niet dat ze een soort wonderkind zou zijn, maar wel dat is haar (taal) achterstand nu helemaal heeft ingelopen en weer op hetzelfde niveau werkt als ze in Nederland zou doen (groep 5). Toen we Ramona vorig jaar in San Isidro de Alajuela voor het eerst naar de openbare school brachten, vond de directie daar het beter om haar opnieuw in de eerste te laten beginnen ´om Spaans te leren en kennis te maken met de Costaricaanse cultuur´. Daar waren wij het niet mee eens, maar er was in die streek geen alternatieve optie, behalve dan in de verre, drukke, gevaarlijke stad San José.
Goed, intussen spreekt ze vloeiend Spaans en weet ook het volkslied mee te zingen onder de Costaricaanse vlag, dat dan weer wel. Gelukkig mag ze op de (veel betere) Zwitserse privéschool van Cahuita weer verder werken op haar eigen niveau, in een groep met leeftijdsgenootjes....waaronder haar vriendjes Eve, Kylie en Tycho (dat is een Nederlands jongetje). Intussen moeten we gauw een nieuwe set boeken en schriften voor Ramona aanschaffen, alsook een atlas, kaart van Costa Rica en diverse woordenboeken...ze krijgt naast Spaans en Engels nu ook Frans, dat komt omdat de school door Franstalige Zwitsers is opgezet.
Financieel is het voor ons wel wéér een setback (we mogen wel een lening gaan afsluiten alleen om die school te kunnen betalen) maar aan de positieve kant: doordat ze nu een jaar mag overslaan, hoeven we op de lange termijn een jaar minder schoolgeld te betalen en da´s al gauw een besparing van $ 2000. De school heeft elke dag na de lessen nog allerlei sportactiviteiten en workshops voor de leerlingen en Ramona heeft bedacht dat ze graag op karate en gitaarles wil. Maandag begint ze in de karategroep en dat lijkt ons echt een leuke sport die goed bij Ramona past....de gitaarlessen moeten dan nog even wachten tot we weer wat geld hebben om een gitaar van te kunnen kopen.
Verder heeft Brigitte, een dorpsgenote van ons, een heleboel kuikentjes...veel te veel eigenlijk; vandaar dat wij er een stel kado krijgen! Noël en ik zijn dus fanatiek bezig om een kippenhok te timmeren voor onze gevederde vriendjes. Ze moeten wel in een hok, omdat de familie Woef en Simba ze anders opvreten...en ook een bonte verzameling wilde roofdieren als wasbeertjes, coati´s, opossums en slangen lusten graag een smakelijk kuikentje, dus dat hok moet goed stevig gemaakt worden, daar zijn we wel een paar weken mee zoet.
Nu zijn er ook een flink aantal bananentrossen tegelijk rijp (en ze krijgen hier heel snel bruine plekjes) wat de vragen wat je ermee aanmoet? Naast bananensap en bananenjam en trossen weggeven aan de buren hebben we bedacht om bananenwijn te gaan maken! Het is niet moeilijk; je maakt bananensap met water, suiker en een beetje kaneel, dat giet je in een superschone emmer met een beetje bakkersgist erbij....16 dagen laten fermenteren en klaar is de wijn! Nou ja, officieel heet het dan most en hoort dat nog minstens een half jaar te rusten en te rijpen op flessen, maar dat geduld kunnen wij maar moeilijk opbrengen, haha! Over een maandje ofzo zullen we jullie laten weten of NNR´s Homemade Banana & Cinnamon Wine een lekker drankje is....of dat we misselijk boven het sanitair gehangen hebben, da´s natuurlijk ook een mogelijkheid. Als het allemaal lukt, bedenken we ook gauw een recept met sinaasappels want daar hebben we er ook veels te veel van....we delen ze al met drie andere huishoudens en nog liggen er tientallen te rotten op de grond! En kokos met ananas, da´s natuurlijk ook een sublieme combi, het is een kwestie van uitproberen wat lekker is...in ieder geval heb je je alcoholica dan voor een minimaal bedrag zelf gemaakt (40 cent voor een kilo suiker, gratis gist van de bakker) zoals gezegd helpen alle kleine beetje in economisch zware tijden!
Overigens wonen we vandaag alweer precies anderhalf jaar in Costa Rica en willen hier eigenlijk nooit meer weg, zo´n paradijsje is het! Volgende keer meer!
Goed, intussen spreekt ze vloeiend Spaans en weet ook het volkslied mee te zingen onder de Costaricaanse vlag, dat dan weer wel. Gelukkig mag ze op de (veel betere) Zwitserse privéschool van Cahuita weer verder werken op haar eigen niveau, in een groep met leeftijdsgenootjes....waaronder haar vriendjes Eve, Kylie en Tycho (dat is een Nederlands jongetje). Intussen moeten we gauw een nieuwe set boeken en schriften voor Ramona aanschaffen, alsook een atlas, kaart van Costa Rica en diverse woordenboeken...ze krijgt naast Spaans en Engels nu ook Frans, dat komt omdat de school door Franstalige Zwitsers is opgezet.
Financieel is het voor ons wel wéér een setback (we mogen wel een lening gaan afsluiten alleen om die school te kunnen betalen) maar aan de positieve kant: doordat ze nu een jaar mag overslaan, hoeven we op de lange termijn een jaar minder schoolgeld te betalen en da´s al gauw een besparing van $ 2000. De school heeft elke dag na de lessen nog allerlei sportactiviteiten en workshops voor de leerlingen en Ramona heeft bedacht dat ze graag op karate en gitaarles wil. Maandag begint ze in de karategroep en dat lijkt ons echt een leuke sport die goed bij Ramona past....de gitaarlessen moeten dan nog even wachten tot we weer wat geld hebben om een gitaar van te kunnen kopen.
Verder heeft Brigitte, een dorpsgenote van ons, een heleboel kuikentjes...veel te veel eigenlijk; vandaar dat wij er een stel kado krijgen! Noël en ik zijn dus fanatiek bezig om een kippenhok te timmeren voor onze gevederde vriendjes. Ze moeten wel in een hok, omdat de familie Woef en Simba ze anders opvreten...en ook een bonte verzameling wilde roofdieren als wasbeertjes, coati´s, opossums en slangen lusten graag een smakelijk kuikentje, dus dat hok moet goed stevig gemaakt worden, daar zijn we wel een paar weken mee zoet.
Nu zijn er ook een flink aantal bananentrossen tegelijk rijp (en ze krijgen hier heel snel bruine plekjes) wat de vragen wat je ermee aanmoet? Naast bananensap en bananenjam en trossen weggeven aan de buren hebben we bedacht om bananenwijn te gaan maken! Het is niet moeilijk; je maakt bananensap met water, suiker en een beetje kaneel, dat giet je in een superschone emmer met een beetje bakkersgist erbij....16 dagen laten fermenteren en klaar is de wijn! Nou ja, officieel heet het dan most en hoort dat nog minstens een half jaar te rusten en te rijpen op flessen, maar dat geduld kunnen wij maar moeilijk opbrengen, haha! Over een maandje ofzo zullen we jullie laten weten of NNR´s Homemade Banana & Cinnamon Wine een lekker drankje is....of dat we misselijk boven het sanitair gehangen hebben, da´s natuurlijk ook een mogelijkheid. Als het allemaal lukt, bedenken we ook gauw een recept met sinaasappels want daar hebben we er ook veels te veel van....we delen ze al met drie andere huishoudens en nog liggen er tientallen te rotten op de grond! En kokos met ananas, da´s natuurlijk ook een sublieme combi, het is een kwestie van uitproberen wat lekker is...in ieder geval heb je je alcoholica dan voor een minimaal bedrag zelf gemaakt (40 cent voor een kilo suiker, gratis gist van de bakker) zoals gezegd helpen alle kleine beetje in economisch zware tijden!
Overigens wonen we vandaag alweer precies anderhalf jaar in Costa Rica en willen hier eigenlijk nooit meer weg, zo´n paradijsje is het! Volgende keer meer!
zaterdag 7 februari 2009
Noël´s verjaardag
Woensdag 4 februari vierden we Noël´s verjaardag....Ramona had voor de gelegenheid zelf slingers gemaakt van gekleurde driehoekjes aan een touw geregen, waarop tientallen keren stond: ´Noël=48´...de kamer fleurt er ontzettend van op moet ik zeggen!
Nadat hij zijn kadootjes had uitgepakt, gingen we naar het dorp...waar we buurman Lenny de slangenverschrikker en bushdoctor tegenkwamen, die ons wist te vertellen dat we meteen naar het postkantoor moesten gaan omdat er Heel Belangrijke Post voor ons aangekomen was. Hoe hij dat nou weer wist? Dikke maatjes met Horacio de bijklussende postman zeker, dat heb je natuurlijk in zo´n klein gehucht, dat mensen alles van elkaar weten! Goed, wij als een speer naar het kleine postkantoor van Cahuita , nog geen 4 m2 is het ding groot, waar een grijnzende Horacio ons zat op te wachten, om ons de felbegeerde cédulas uit te reiken, dat zijn plastic ID kaartjes waaruit blijkt dat wij legale residenten van dit land zijn....een heerlijk verjaardagskado van de staat Costa Rica. Het is een heel goed gevoel om er nu eindelijk echt bij te horen en niet langer als een soort eeuwige toeristen met volgestempelde paspoorten rond te lopen. Deze kunnen we nu opbergen tot we weer eens op een buitenlandse reis gaan, om in het dagelijks leven de cédulas te gebruiken, net zoals de Tico´s dat doen. Nu kunnen we eindelijk een betaalbare ziektenkostenverzekering afsluiten en dergelijke dingen meer. En tegen Tico tarief nationale parken en dierentuinen bezoeken, da´s een tiende van de toeristenprijs ongeveer. En niet te vergeten mogen we nu ook een stofzuiger op afbetaling kopen bij een witgoedwinkel, alleen door dat kaartje te laten zien! Dat gingen we meteen vieren met een biertje bij de reggaebar, gezellig. Na een poosje werden we gewaarschuwd door andere bezoekers dat onze motor doordringend naar benzine stond te stinken! Meteen maar naar Ricardo´s reparatiepaleis vlak naast de reggaebar gegaan en hij dacht aan een kapotte carburateur. Motor achtergelaten om hem de volgende dag weer op te halen, bleken er drie gaten in de benzinetank te zitten! Ontstaan door het opspattend gesteente van Black Beach Road, waaraan we wonen en waar we elke dag minstens 8 km overheen crossen om naar de dorpswinkel te gaan. Chinese vehikels zijn wel zorgenkindjes zeg, er hoort een beschermplaat onder die tank te zitten....die heeft Ricardo er nu ondergeknutseld en ook meteen de hele motor uit elkaar gehaald en weer in elkaar gezet om nog een paar andere dingetjes te reparen. Geweldige mécanico en ook helemaal niet duur....die belabberde weg is trouwens wel supergoed voor zijn business, want terwijl wij daar even zaten kwamen er allemaal toeristen met lekke banden en gebroken kettingen aanlopen! Maar ja, zouden ze hem asfalteren dan scheurden de wagens hier met 100 km/u langs en zouden zo heel veel dieren doodrijden...dus laat maar zoals ie is, het ongemak nemen we wel voor lief.
Verder hebben we in deze contreien weer eens last van de zoveelste tropische storm....het spookt op de Caribe en dat brengt heel veel regen en overstromingen met zich mee. Niet zo extreem als in november gelukkig...en ons huis staat hoog, dus voor ons blijft de overlast beperkt tot een modderpoel bij het hek en veel natte kleren die aan geimproviseerde waslijntjes in de bijkeuken hangen te drogen, boven de warmwaterboiler. Daarnet zagen we voor het eerst sinds een week weer wat blauwe lucht, het belooft weer wat op te klaren. Maandag begint Ramona´s nieuwe schooljaar en daar kijken we alledrie erg naar uit, ondanks het heel vroege opstaan dat nu eenmaal bij een tropenrooster hoort.
Nadat hij zijn kadootjes had uitgepakt, gingen we naar het dorp...waar we buurman Lenny de slangenverschrikker en bushdoctor tegenkwamen, die ons wist te vertellen dat we meteen naar het postkantoor moesten gaan omdat er Heel Belangrijke Post voor ons aangekomen was. Hoe hij dat nou weer wist? Dikke maatjes met Horacio de bijklussende postman zeker, dat heb je natuurlijk in zo´n klein gehucht, dat mensen alles van elkaar weten! Goed, wij als een speer naar het kleine postkantoor van Cahuita , nog geen 4 m2 is het ding groot, waar een grijnzende Horacio ons zat op te wachten, om ons de felbegeerde cédulas uit te reiken, dat zijn plastic ID kaartjes waaruit blijkt dat wij legale residenten van dit land zijn....een heerlijk verjaardagskado van de staat Costa Rica. Het is een heel goed gevoel om er nu eindelijk echt bij te horen en niet langer als een soort eeuwige toeristen met volgestempelde paspoorten rond te lopen. Deze kunnen we nu opbergen tot we weer eens op een buitenlandse reis gaan, om in het dagelijks leven de cédulas te gebruiken, net zoals de Tico´s dat doen. Nu kunnen we eindelijk een betaalbare ziektenkostenverzekering afsluiten en dergelijke dingen meer. En tegen Tico tarief nationale parken en dierentuinen bezoeken, da´s een tiende van de toeristenprijs ongeveer. En niet te vergeten mogen we nu ook een stofzuiger op afbetaling kopen bij een witgoedwinkel, alleen door dat kaartje te laten zien! Dat gingen we meteen vieren met een biertje bij de reggaebar, gezellig. Na een poosje werden we gewaarschuwd door andere bezoekers dat onze motor doordringend naar benzine stond te stinken! Meteen maar naar Ricardo´s reparatiepaleis vlak naast de reggaebar gegaan en hij dacht aan een kapotte carburateur. Motor achtergelaten om hem de volgende dag weer op te halen, bleken er drie gaten in de benzinetank te zitten! Ontstaan door het opspattend gesteente van Black Beach Road, waaraan we wonen en waar we elke dag minstens 8 km overheen crossen om naar de dorpswinkel te gaan. Chinese vehikels zijn wel zorgenkindjes zeg, er hoort een beschermplaat onder die tank te zitten....die heeft Ricardo er nu ondergeknutseld en ook meteen de hele motor uit elkaar gehaald en weer in elkaar gezet om nog een paar andere dingetjes te reparen. Geweldige mécanico en ook helemaal niet duur....die belabberde weg is trouwens wel supergoed voor zijn business, want terwijl wij daar even zaten kwamen er allemaal toeristen met lekke banden en gebroken kettingen aanlopen! Maar ja, zouden ze hem asfalteren dan scheurden de wagens hier met 100 km/u langs en zouden zo heel veel dieren doodrijden...dus laat maar zoals ie is, het ongemak nemen we wel voor lief.
Verder hebben we in deze contreien weer eens last van de zoveelste tropische storm....het spookt op de Caribe en dat brengt heel veel regen en overstromingen met zich mee. Niet zo extreem als in november gelukkig...en ons huis staat hoog, dus voor ons blijft de overlast beperkt tot een modderpoel bij het hek en veel natte kleren die aan geimproviseerde waslijntjes in de bijkeuken hangen te drogen, boven de warmwaterboiler. Daarnet zagen we voor het eerst sinds een week weer wat blauwe lucht, het belooft weer wat op te klaren. Maandag begint Ramona´s nieuwe schooljaar en daar kijken we alledrie erg naar uit, ondanks het heel vroege opstaan dat nu eenmaal bij een tropenrooster hoort.
dinsdag 3 februari 2009
Puppiepret en een waterfontein
Vandaag een prachtige foto op de voorpagina van La Nación, van Green Park in Londen, dat helemaal bedekt is met een dikke, witte laag sneeuw....vermoedelijk ziet Amsterdam er net zo sprookjesachtig winters uit...dat zullen we hier in de tropen nooit meemaken en da's (vind ik) toch best wel een beetje jammer! Wat we hier wel meegemaakt hebben, is een grote waterfontein in huis, de knop van de keukenkraan brak zomaar af en tja, dan heb je een waterval langs je keukenkastjes lopen....die alleen te stoppen viel door de hoofdkraan buiten dicht te draaien. Gelukkig kwam de loodgieter binnen een uur nadat we hem gebeld hadden, want zonder water zitten is bepaald onhandig, dat kan ik jullie wel vertellen.
Puppy Mambo groeit voorspoedig op en knaagt aan alles wat los en vast zit...hij heeft zelfs Noël in z'n edele delen gebeten met z'n scherpe puppytandjes! We noemen hem Mayah's Stoute Nepkindje, want die twee zijn onafscheidelijk. Met z'n allen vangen Mayah, Mezcla, Mambo en Simba vogels, hagedissen en opossums bij de vleet en vreten ze nog op ook!
Nu we alweer vier maanden in Cahuita wonen, leren we steeds meer mensen kennen, waaronder zowaar ook twee Nederlandse stellen. Het ene stel heeft in het dorp een Bed & Breakfast gekocht, Secret Garden genaamd, en probeert nu de kost te verdienen als hotelier (volgens mij kunnen ze nog geen pannenkoek bakken, net als die mensen in die Ik Vertrek shows) wat allemaal niet eenvoudig is, met de concurrentie van ongeveer honderd andere tenten en sterk teruglopende bezoekersaantallen. Het andere stel heeft een zoon van Ramona's leeftijd, Tycho, die ook op de Zwitserse privéschool zit. De familie heeft een winkel en een kringloopcentrum midden in het dorp. Vanuit Nederland komt er elke maand een zeecontainer aan met tweedehandsgoederen, die voor zachte prijsjes van de hand gaan. Daar kun je prima terecht voor meubels, huisraad, kleding en speelgoed...vaak met Nederlandse opdruk! Zo zijn we in het bezit gekomen van een Verkade koekblik en een assortiment koffiekopjes, o.a. met de opdruk Gratis Koffie van IKEA, toch lollig, nietwaar? Ook helpen de lage prijzen daar een beetje tegen de heersende economische crisis, waarvan ook wij hier de gevolgen danig voelen. Tot de zomer van 2008 ging het heel goed met ons, vooral omdat de euro zo hoog genoteerd stond, tot $ 1,59...maar nu doet hij slechts een magere $ 1,28 en dat terwijl Costa Rica in 2008 bijna 15% inflatie had (en 13% in 2007)...dat betekent dat de prijzen zo'n 28% zijn gestegen inmiddels, terwijl ons inkomen niet is meegestegen, integendeel...opgeteld zijn we er in een paar maanden tijd 48% op achteruit gegaan, puur door macro/economische oorzaken! Totdat de euro hopelijk weer gaat stijgen, moeten we enorm bezuinigen...maar gelukkig zijn we er wel steengoed in om met weinig middelen toch nog iets leuks van het leven te maken! Want een baantje zoeken, dat zit er niet echt in...het is ons officieel niet toegestaan om in loondienst te werken....daarbij zijn de verdiensten echt allerbelabbertst, zo'n $ 300 per maand verdient de gemiddelde Tico maar! En vele duizenden mensen zijn deze mini jobs ook nog eens kwijtgeraakt door de economische crisis...die zijn uiteraard nog veel beroerder af dan wij. Want met passen en meten komen wij nog wel net rond, maar zij vervallen direct in grote armoede, want dit land kent geen sociale zekerheids vangnet, het is immers een ontwikkelingsland.Een groot deel van de bevolking is van ellende allang naar de VS geemigreerd, om daar geld te verdienen. Maar wat blijkt, de laatste tijd emigreren heel wat van deze mensen noodgedwongen terug naar Costa Rica....want in de VS gaat het door de recessie NOG slechter dan hier. Mensen daar raken massaal hun baan en vervolgens hun huis kwijt en dan zit er voor de Tico's niets anders op dan terug te keren. Naar het ouderlijk huis wel te verstaan, waar altijd wel een pot rijst met bonen staat te pruttelen en waar het fruit gratis uit de bomen valt. In Costa Rica is nog geen recessie, maar een economische groei van 1 % (verwachting voor 2009) dat is natuurlijk ook geen vetpot.
Goed, wij gaan hier intussen rustig door met het aanleggen van de groentetuin en vanaf mei komen daar ook een aantal leghennetjes bij. Want wij zijn ervan overtuigd geraakt, dat degenen die in staat zijn hun eigen voedsel te produceren, straks het beste af zijn...met het oog op de almaar stijgende voedsel/ en brandstofprijzen. Hoe meer je zelf kunt produceren, hoe goedkoper het leven wordt, al blijft het maar beperkt tot wat groente, fruit en eieren. Vanuit de gedachte dat alle kleine beetjes helpen.
Puppy Mambo groeit voorspoedig op en knaagt aan alles wat los en vast zit...hij heeft zelfs Noël in z'n edele delen gebeten met z'n scherpe puppytandjes! We noemen hem Mayah's Stoute Nepkindje, want die twee zijn onafscheidelijk. Met z'n allen vangen Mayah, Mezcla, Mambo en Simba vogels, hagedissen en opossums bij de vleet en vreten ze nog op ook!
Nu we alweer vier maanden in Cahuita wonen, leren we steeds meer mensen kennen, waaronder zowaar ook twee Nederlandse stellen. Het ene stel heeft in het dorp een Bed & Breakfast gekocht, Secret Garden genaamd, en probeert nu de kost te verdienen als hotelier (volgens mij kunnen ze nog geen pannenkoek bakken, net als die mensen in die Ik Vertrek shows) wat allemaal niet eenvoudig is, met de concurrentie van ongeveer honderd andere tenten en sterk teruglopende bezoekersaantallen. Het andere stel heeft een zoon van Ramona's leeftijd, Tycho, die ook op de Zwitserse privéschool zit. De familie heeft een winkel en een kringloopcentrum midden in het dorp. Vanuit Nederland komt er elke maand een zeecontainer aan met tweedehandsgoederen, die voor zachte prijsjes van de hand gaan. Daar kun je prima terecht voor meubels, huisraad, kleding en speelgoed...vaak met Nederlandse opdruk! Zo zijn we in het bezit gekomen van een Verkade koekblik en een assortiment koffiekopjes, o.a. met de opdruk Gratis Koffie van IKEA, toch lollig, nietwaar? Ook helpen de lage prijzen daar een beetje tegen de heersende economische crisis, waarvan ook wij hier de gevolgen danig voelen. Tot de zomer van 2008 ging het heel goed met ons, vooral omdat de euro zo hoog genoteerd stond, tot $ 1,59...maar nu doet hij slechts een magere $ 1,28 en dat terwijl Costa Rica in 2008 bijna 15% inflatie had (en 13% in 2007)...dat betekent dat de prijzen zo'n 28% zijn gestegen inmiddels, terwijl ons inkomen niet is meegestegen, integendeel...opgeteld zijn we er in een paar maanden tijd 48% op achteruit gegaan, puur door macro/economische oorzaken! Totdat de euro hopelijk weer gaat stijgen, moeten we enorm bezuinigen...maar gelukkig zijn we er wel steengoed in om met weinig middelen toch nog iets leuks van het leven te maken! Want een baantje zoeken, dat zit er niet echt in...het is ons officieel niet toegestaan om in loondienst te werken....daarbij zijn de verdiensten echt allerbelabbertst, zo'n $ 300 per maand verdient de gemiddelde Tico maar! En vele duizenden mensen zijn deze mini jobs ook nog eens kwijtgeraakt door de economische crisis...die zijn uiteraard nog veel beroerder af dan wij. Want met passen en meten komen wij nog wel net rond, maar zij vervallen direct in grote armoede, want dit land kent geen sociale zekerheids vangnet, het is immers een ontwikkelingsland.Een groot deel van de bevolking is van ellende allang naar de VS geemigreerd, om daar geld te verdienen. Maar wat blijkt, de laatste tijd emigreren heel wat van deze mensen noodgedwongen terug naar Costa Rica....want in de VS gaat het door de recessie NOG slechter dan hier. Mensen daar raken massaal hun baan en vervolgens hun huis kwijt en dan zit er voor de Tico's niets anders op dan terug te keren. Naar het ouderlijk huis wel te verstaan, waar altijd wel een pot rijst met bonen staat te pruttelen en waar het fruit gratis uit de bomen valt. In Costa Rica is nog geen recessie, maar een economische groei van 1 % (verwachting voor 2009) dat is natuurlijk ook geen vetpot.
Goed, wij gaan hier intussen rustig door met het aanleggen van de groentetuin en vanaf mei komen daar ook een aantal leghennetjes bij. Want wij zijn ervan overtuigd geraakt, dat degenen die in staat zijn hun eigen voedsel te produceren, straks het beste af zijn...met het oog op de almaar stijgende voedsel/ en brandstofprijzen. Hoe meer je zelf kunt produceren, hoe goedkoper het leven wordt, al blijft het maar beperkt tot wat groente, fruit en eieren. Vanuit de gedachte dat alle kleine beetjes helpen.
Abonneren op:
Posts (Atom)