Over kappers en dierenartsen

Van de week hebben we voor het eerst de rekeningen voor electra en water betaald. Dat was 2.500 colon bij elkaar, dus 3 euro 25, voor een halve maand. Dat zou betekenen dat stroom en water voor een maand op 6,50 uit zou komen, soit zeg 7,50 aangezien we nu een grotere koelkast plus wasmachine hebben aangeschaft. Oh, bijna de lampjes van de kerstboom vergeten: komen we op 8 euro. In tegenstelling tot het water en electra, moet de rekening voor de telefoon in de stad worden voldaan, en wel op de 14de of 15de van de maand. Dat wisten we natuurlijk niet want de telefoonrekening is hier nooit aangekomen. Er schijnt wel degelijk een keer per week een postbode te berg op te komen, maar wij hebben hem nog nooit gezien... Afgelopen dinsdag gaat de telefoon: een betalings¨herinnering¨... We hebben de afgelopen maand redelijk wat keren naar het Oude Continent gebeld en waren benieuwd wat dat voor rekening zou opleveren. 2540 colon... Nog wat prijzen: een kilo bief komt op 2500 colon per kilo, rundergehakt op 1800. Voor een kilo tomaten, een kilo uien en een kilo paprika´s ben je 1.500 colon kwijt, samen. Uit eten bij de Chino veroorzaakt een financiële schade van 10.000 colon (13,5 euro) voor 3 personen, incl. drank. Drank: frisdrank en bier zijn qua smaak en prijs vergelijkbaar met Nederland, wijn is een stuk duurder want daar wordt importbelasting over gerekend. Nu schijnen er wel degelijk wijnboeren te bestaan in Costa Rica (van de week is de Vinexpo geopend in SJ), maar Costaricaanse wijn ben ik in nog geen een winkel tegengekomen, dat wil zeggen druivenwijn want er wordt wel fruitwijn verkocht (2 euro), maar dat heb ik nog niet aangedurfd... Hebben we nog whisky, rum en aanverwant bocht: importvuurwater is ongeveer een derde goedkoper dan bij de Nederlandse slijter, het spul dat ze hier stoken van allerlei onduidelijk fruit is een flink stuk goedkoper (en bijgevolg populairder). Het zit vaak in plastic flessen en wat het nuttigen van het spul voor resultaat oplevert, weet in nog van vijf jaar geleden, Mexico: je gaat er behoorlijk scheel van kijken en de volgende dag ben je gebroken. De koppijn is nog het minst erge... Benzine en diesel (voor de auto natuurlijk, we zitten hier niet in Rusland...) komen op driekwart euro. De kwaliteit is nogal eens dubieus (gevolg: enorme rookwalmen), maar het rijdt. De verplichte autoverzekering komt op 20 euro per jaar. Zou je toch denken dat zo´n bedrag ook voor een Tico/Tica haalbaar moet zijn. Nee hoor, de helft rijdt vrolijk onverzekerd rond. Een rijbewijs komt op 65 euro: 10.000 colon voor een medische keuring waar iedereen die niet stekeblind is doorheen komt, de rest voor het theorie-examen. Het praktijkexamen bestaat alleen in de fanatasie van de heren politici en zou moeten bestaan uit een rondje rond het blok, dus vier keer links of rechtsom, remmen, en klaar. Niks bijzondere verrichtingen, hellingproef of inparkeren. Zoals gezegd: waanbeelden van politici want de realiteit ziet er zo uit: je rijdt met je eigen (of een geleende) auto naar het theorie-examen (dus zonder rijbewijs...), ben je daarvoor geslaagd, dan komt de examinator nog even kijken hoe je wegrijdt, maakt niet uit hoe...
Internet is dankzij het staatsmonopolie een flink stuk duurder dan we gewend waren. Een stroopverbinding (haalde vanmorgen een downloadsnelheid van maar liefst 3,2 KB ) kost 10 dollar per maand (dat rekenen ze bij Racsa dus in dollars...) voor 12 uur per maand. Elk uur erbij kost je 0,90 dollarcent. ADSL is verkrijgbaar in de volgende varianten: 256 Kb, 512 Kb, 1 Mb en 4 Mb voor resp. 20, 25, 30 en 100 dollar. Sneller dan 4 Mb is er gewoon niet en het is helemaal afhankelijk van je woonoord of levering überhaupt mogelijk is. Hebben we nog satelietinternet: 100 dollar p.m. excl. schotel, 1MB. Kabel-TV komt op een kleine 20 euro de maand voor 100 kanalen. Maar levering is ook weer afhankelijk van het woonoord en de nabijheid van een kabelton. Zit je in de bush, en wil je meer dan de nationale zenders, dan rest eigenlijk alleen schotel-TV. Kost ongeveer hetzelfde, maar de klimatologische omstandigheden zorgen er wel voor dat je vaak naar ruis zit te kijken.
Hebben we nog de ziektenkostenverzekering. Die komt op 20 euro per maand voor het gezin. Maar ook zo´n verzekering hebben nogal wat Tico´s niet. Kinderen worden sowiso toch kostenloos behandeld en mocht de Tico (of de Tica) zelf medische hulp nodig hebben, dan betalen ze cash 25 euro voor consult, behandeling en medicijnen. Ze gokken er gewoon op dat ze niet al te vaak naar een dokter moeten...
De kapper (heb al 30 jaar geen kapperszaak meer van binnen gezien, maar ga binnenkort toch eens in zo´n antieke barbiersstoel zitten...) rekent 1000 colon, dat is dus 1,35.
Als laatste de dierenarts: twee honden laten inenten, ontwormen en onderzoeken (waar de dierenarts ruim een uur mee zoet is) komt op 10.000 colon, 5.000 per stuk. Dat vinden nogal wat lui ook weer teveel en ze laten hun beestjes hooguit een keer behandelen, dat vinden ze wel weer genoeg. Dat is de beestjes dan ook wel aan te zien... Maiah en Klotskop, sorry: Sabu, zijn qua normale inentingen klaar. In januari nog een keer naar de dierenarts voor de hondsdolheidsprikken en de sterilisatie van Maiah. Jaja, heel zielig, ik weet het maar moet er niet aan denken dat ze bezwangerd wordt door haar eigen broer. Laat staan door de mormels van de buren... Met het tweetal gaat trouwens alles goed en ze groeien als kool. Klotskop begint langzaam door te krijgen hoe je je als hond moet gedragen, daarbij hardhandig geholpen door zuslief.
Wat de andere dieren betreft die we van plan waren in of rond het huis te nemen (denk aan een tweetal varkens, een tweetal veulens en een stuk of wat gallinas – zonder haan want die van de buren begint al om half twee ´s nachts te kraaien als een gek): dat is niet zozeer afhankelijk van de centen – voor een paar honderd euro heb je al een veulen – maar meer een kwestie van afwachten tot we een geschikte lap grond hebben gevonden.
Zo, nu zijn jullie op de hoogte van de kosten van levensonderhoud en sluit ik af met een welgemeende groet vanuit de bergen van de Cordillera Central. Tot laters. Morgen hopelijk meer over avonturen in de karaoke-bar...

House of the Rising Sun

Het ergste noodweer schijnen we dan eindelijk achter de rug te hebben. Guanacaste en Puntarenas zijn weer over de weg bereikbaar en het is de Autoriteiten dan ook eindelijk gelukt om de bevolking aldaar van drinkwater en voedsel te voorzien. De Noodtoestand is evenwel nog steeds van kracht want de President en Zijn Broer zitten in China en zij zijn natuurlijk de enigen die de Noodtoestand weer kunnen opheffen...
Vorige week vrijdag lag de internetverbinding eruit. Dus maar even bellen met de ¨Lideres en Internet¨. ¨We hebben een technisch probleem maar we zijn er mee bezig, blijft u het proberen!¨ Dan duurt het dus vijf dagen voordat de Leiders van Internet (en dat kunnen ze zich straffeloos noemen omdat ze het monopolie bezitten) de zaak hebben opgelost... Maar we hebben de mail weer eens kunnen lezen. Vorige week belde onze advo om te vertellen dat Migracion de procedure had veranderd en dat we dus uiterlijk 19 november het land voor drie dagen zouden moeten verlaten. Ze zouden geen stempeltjes meer afgeven... We hadden evenwel geen trek in een onvrijwillig tripje naar Nicaragua of Panama en zijn op zoek gegaan naar mogelijkheden om zulks te voorkomen. De Nederlandse ambassade in San Jose wist niets van veranderde regeltjes, wist te melden dat het bij Migracion een zootje was en dat we officieel inderdaad tijdelijk het land uit zouden moeten. Op de vraag wat er zou gebeuren als we gewoon zouden blijven zonder stempeltje kwam het antwoord: ¨waarschijnlijk helemaal niets, in Costa Rica is er altijd wel een mogelijkheid¨. Een Nederlander in Alajuela die we via via tegen het lijf liepen, wist te melden dat hijzelf een jaar lang illegaal in het land verbleef voordat zijn residencia een feit was. Het land uit gaan was volgens hem onnodig. Zouden we geklooi krijgen met de plaatselijke IND, geen nood aan de man, hij had een kennis bij de douane die voor een dollar of tien wel een stempeltje kon regelen... Wat dus te doen? We willen het land niet uit, maar om nu als Illegalen in het land te blijven met kind, ook niet echt een aantrekkelijk vooruitzicht... Zoals gezegd, na vijf dagen weer internet en de mailbox weer eens geopend. Hola, een mailtje van de advo. Ontkende Migracion vorige week nog dat onze papierwinkel bij hen aanwezig was, deze week blijken de paperassen dan toch te bestaan, en zowaar, de advo (of haar assistente) wist ze los te krijgen. Onze papieren zijn in Nederland al voorzien van maar liefst drie stempeltjes (gemeente, consul en BuZa), hier willen ze er heel graag nog een vierde stempeltje bij zetten... Verder moeten er nog wat documenten worden vertaald en dan moet de hele handel voor 5 november worden ingeleverd bij het Ministerie van Justitie voor nog meer stempeltjes en zegeltjes. In ruil voor die twee kilo papier en een stapeltje colones ontvangen we een verklaring dat de zaak in behandeling is en we legaal in het land verblijven. Over pakweg een maand of zes, zeven, acht, mogen we ons dan vervoegen bij Migracion om drie plastic pasjes af te halen met onduidelijke foto, onleesbare namen en een niet te ontcijferen datum, plus een reeks getallen: de cedula! Hoe dan ook, juridisch zijn de zaken dus ongeveer rond. Voor alle zekerheid gaan we morgen nog even langs bij de advocate van de Taxicentrale Alajuela om na te gaan of de vork inderdaad zo in de steel zit. Hoezo Taxicentrale? Lang verhaal kort: een week of wat geleden zaten we met Roy en Andrea en een ander Costaricaans stel in de Karaokebar. De man van het stel, bijgenaamd El Gordo (De Dikke), blijkt nu de voorzitter van de Taxicentrale te zijn. We hadden Roy verteld van de problemen bij Migracion en die heeft dus El Gordo gebeld met een verzoek om hulp. El Gordo heeft vervolgens zijn advocate gebeld en haar gevraagd te zaak uit te zoeken, op kosten van de Taxicentrale. Morgenavond zitten we dus weer in de Karaokebar om met Roy, Andrea, El Gordo en zijn vrouw, de gang van zaken door te nemen, een vis te verorberen, de koelkast te legen en House of the Rising Sun te kwelen...

Vliegtuige

Vliegtuige

Ik ga een vliegtuig make
Wat de regenboog heet
Dat vliegtuig gaat averal naar toe.
Het heevt van ales en nogwat
Een bar maar ook als je wielt slaape want het duurt 7 dage
Kun je de knop in druke en dan gat je stoel in un bet verandere
En er is un musejum
Het kost 100$ uero en als je teruggaan is het gatis
Anders moet je 50$ euro betale voor heen en terug
Het heevt ook un boek woe het vliegtuig is ge maakt
je kunt je auto mee nemen ☺
En 1000 de kilos mag je mee nemen
Het vliegtuig heevt 17 gaange en 9 verdiepinge
je kunt un kjompoeter kopen
Nou ik denk dat ale vluigtuige laater vajiet gaan
Maar de regenboog rijk
Vinde juli dat ook...
Hij gaat heel hart! En hij is heel goot! 20 stoele op een rij
En hij heevt een swem bat voor iedereen en zo goot 
En je mag diere meneme
Zo leuk! Soms si je de stere.
Hij heevt 20 gote moootores

Vlieg velt
Het vlieg velt heet de de lugt
En ik gaa een paar klijne vliegtuige maake
Die heete de kluere daar kune 8 mense in ze zijn groen en blauw
Het vlieg velt heevt 10 verdiepingen
Er is en boek daar wat over de oosian gaat
Je kan daar van ales doen
Hoevt niet te wagte je kan meteen door naar het vliegtuig
Want daar hange kamaraas
En er is een siekenhuis
En een dokter
Dat is heel vijleg
Er is ook een school
En de stoerdsers klijgt 5.000
En de piloot 10.000
Dat is heel veel!!!
En je kan ook un tikit kope dat kost 10$ euro en de trug weg gatis
¿Viende juli dat luek?
Ik vint het heel leuk...
natasha en noël gaan woone in dat vliegtuig
Dat kan selvs
Het wort niet duerder ook als het winter
¿Vint je dat niet vantastis?
Ik wel...
Ik vint het een heel leuk vliegtuig
¿Juli ook ?
Wile juli in dat vligtuig kome ¿ja of nee?..
tiekit

Oja weetje je kan ook een gatis tiekit krijge
Maak ijgeluk nietn uit
Je kan ook op het vlieg velt van ales doen
Nou ik denk dat juli dat vliegtuig heel leuk.

En de sijt heet regenboog.nl
Dat vient ik leuk

En die van de kleintjes heet KLEUREN.NL

Oogsttijd

De president en zijn Broer zijn waarlijk machtige mensen. De inkt van het Decreet was nog niet droog, en het zonnetje begon te schijnen... Niet echt weer om te gaan zonnebaden, maar het is voor de verandering weer eens droog en vanaf de berg is Alajuela weer te ontwaren. Aanstaande maandag schijnt de volgende tropische depressie eraan te komen, maar voor de komende dagen hebben de mannen van Transito eventjes lucht om in ieder geval de ergste schade te ´herstellen´. En dat is nodig ook, want maar liefs 27 rutas in het land zijn versperd. En guess what, ons dorp heeft voor het eerst sinds de moderne geschiedschrijving de landelijke pers gehaald! Niet echt met wereldschokkend niews, dat nou ook weer niet. Wat wil het geval: een paar honderd meter bergop, net voorbij de super, is het asfalt weggespoeld, en de dorpen hogerop en de Poas zijn alleen via omwegen te bereiken. Dat op zich is geen reden om de krant te halen, ware het niet dat het veredelde karrespoor hier voor de deur een heuse Ruta Nacional blijkt te zijn. Je ziet het er niet vanaf, maar het is de Ruta 130... Genoeg over het weer (voor dit moment dan), lijk potjandorie wel een Tico, die leuteren ook alleen maar over het weer (okay, en voetbal en andere belangrijke mannenzaken).
Ramona krijgt elke dag een nieuwe rits Spaanse woorden voor de neus die ze uit haar bol moet leren. Dat gaat gepaard met frisse tegenzin, maar het gaat... Zal wel moeten ook, want anders zit ze er in februari in de klas voor spek en bonen bij... Gelukkig komen Andrea en Eduardo regelmatig langs om haar les te geven. Naar hen luistert Snaak tenminste wel... Dus gisteren zat Snaak braaf aan tafel, woordjes te stampen. Roy kwam nog aanzeulen met een 25 kilo zware tros bananen die nu buiten hangt om verder te rijpen. Wat moet ik nou met 25 kilo bananen? Zou je er wijn van kunnen maken of bananenlikeur? We zullen zien....

Het oogstseizoen is dus aangebroken en de bananen en koffiebonen moeten van het land. Geen Tico te vinden die daarvoor te porren is, dus moeten er tienduizenden Nica´s bij worden gehaald die voor een habbekrats het beulswerk mogen opknappen. Het merendeel van die moderne slaven wordt op illegale wijze het land in gehaald, maar er zijn zowaar ook werkgevers die werkvergunningen hebben aangevraagd bij Migración. Gevolg: de uiterst effectief en hardwerkende ambtenaren moeten binnen een paar weken 23.000 aanvragen verwerken. Als het om koffie en bananen gaat, dan hebben we het over heel veel geld, en de eigenaars van de grote koffie- en bananenplantages hebben heel wat in de melk te brokkelen, dus Hogerhand heeft bevolen dat alle andere visumaanvragen for the time being opzij worden geschoven. Dus gisteren hing de advo aan de lijn die wist te melden dat haar assistente weer eens een dag voor jan doedel in de rij had gestaan bij Migración. Er worden op het moment geen stempeltjes meer gezet of afspraken gemaakt. Hoe lang dat gaat duren weet geen hond, voor hetzelfde geld stempelen de ambtenaren er over een week of wat weer vrolijk op los, maar als dat niet het geval is zitten we over een week of vijf een lang weekend in Nicaragua of Panama om bij terugkeer weer een stempeltje te krijgen. Soit, de advo meldt dat we uiteindelijk de status wel zullen krijgen (omdat we aan alle voorwaarden voldoen), maar omdat de ambtenaren bij Migración zoals gezegd erg effectief werken, en de procedures om de haverklap worden veranderd, is er dus niks zinnigs te zeggen over wanneer onze paperassen de donkere kelders van Migración zullen verlaten. Zijn de paperassen eenmaal weg bij Migración, dan schijnt de rest pure formaliteit te zijn. Dollars (of colones) wisselen van eigenaar in ruil voor de cedulas...
Over een paar weken gaan we maar weer eens naar San José, deze keer om de papieren te tekenen voor onze Naamloze Vennootschap die trouwens helemaal niet Naamloos is... De advo checkt op dit moment of de naam die we hebben verzonnen beschikbaar is, dan is het een kwestie van geld schuiven en een paar handtekeningen en zijn we Directeur en Directrice! Dan kunnen we op die manier zaken regelen als verzekeringen, rijbewijs en mobiel. Voor die zaken heb je namelijk of een residencia nodig (en wanneer we die krijgen, nadie sabe nada), of een Costaricaanse S.A. Dus gaan we dringende zaken als verzekeringen, minder urgente zaken als een rijbewijs, en volstrekt overbodige zaken als een mobiel maar via deze omweg regelen.
¨Een rijbewijs?¨, zo hoor ik sommigen al denken, ¨wat moet ie nou met een rijbewijs?¨. Tja, in Nederland konden we voldoende uit de voeten met de benenwagen, fiets en openbaar vervoer. In Costa Rica is een auto toch wel erg handig, zeker als we straks nog een stukje verder van de beschaving zitten... Hebben we eenmaal de vodden (meervoud, want ook Natasha heeft er wel zin in), dan tikken we een, pak ´m beet, 20 jaar oude Isuzu 4wd Pickup op de kop en maken we de Costaricaanse wegen nog een stuk onveiliger...

Nationale Noodtoestand

13.07 uur, live vanuit La Casa Presidencial, Rodrigo Arias roept de nationale noodtoestand uit. Rodrigo Arias is de broer van Oscar Arias, de president, en maakt deel uit van de regering. Hij mag zich ´minister van het presidentschap´noemen. Wat dat inhoudt weet niemand, maar feitelijk heeft hij touwtjes in handen. Als er weer eens lastige vragen worden gesteld (over fraude bij het referendum bijvoorbeeld), krijgt meneer de president plotsklaps weer last van een onsteking in zijn onderbeen en meldt zich ziek... Broer Rodrigo neemt de zaak over, maakt critici uit voor castristen, leugenaars en landverraders, en zorgt ervoor dat de aandacht wordt afgeleid naar aangenamere zaken. Is de crisis weer voorbij, dan verdwijnt de onsteking bij meneer de president net zo snel als ie was opgedoken en huppelt meneer de president weer door het televisiebeeld om verslag te doen van zijn (natuurlijk buitengewoon succesvol) staatsbezoek aan China. Gisteren, terwijl de noodtoestand al in de lucht hing en het halve land zich afvroeg waarom meneer de president zich niet liet zien in de noodgebieden, ontving Oscar het Costaricaanse atletenteam dat terugkeerde van de Paralympics, riep de atleten uit tot zijn persoonlijke vrinden, schudde wat handjes, en dat alles met een stralende glimlach richting een hele batterij camera´s. Daarna maakte Oscar zich weer kwiek uit de voeten, geen woord over de 14 doden in Atenas...
Maar goed, vanmiddag dus Rodrigo op de buis die verklaart dat de regering toch echt niet heeft stilgezeten, getuige de twee graafmachines die gisteren ter beschikking werden gesteld door meneer de president hemzelve... En dan vandaag de Nationale Noodtoestand per presidentieel decreet. Denk daarbij niet aan een avondklok en dictatoriale volmachten, veel meer dan het vrijmaken van fondsen voor noodbruggen, asfalt en waterfilters is het niet. Okay, er wordt wat gemompeld over het aanpakken van de duizenden ´huizen´die zonder wat voor vergunning dan ook zijn gebouwd op volkomen ongeschikt terrein. Om het eigen stoepje schoon te vegen, mompelt men nog wat over ´schuld van de betroffen families zelf´, voor het gemak even voorbijgaand aan het feit dat ook de overheid zelf gebouwen heeft neergezet aan de rand van modderhellingen, basisscholen bijvoorbeeld...
En over een aanpak van dit probleem wordt trouwens al jaren gepraat, zonder dat het ooit tot iets geleid heeft...
Hoe het ook zij, de schone schijn van een functionerende en krachtdadige overheid is weer gewekt. Over een week of wat wordt het weer droger, daalt het waterpeil van de rivieren, spoelt de rest, incl.verzopen koeien en kippen, per decreet de zee in... Probleem opgelost. Lang leve de President, Lang Leve zijn Broer!

Culinaria en noodweer

Hadden we al gemeld dat het hier zo hard regent? Dat was dus een understatement... In een week tijd maar liefst een halve meter water in grote delen van het land. In de kustgebieden treden de rivieren buiten hun oevers: bomen, oogst en huizen met zich meesleurend. Guanacaste staat onder water, evenals de omgeving van Parrita. Verschillende dorpen zijn alleen nog uit de lucht bereikbaar. Ook in de Centrale Vallei overlopende rivieren, bijv. in Cartago. Verschillende ´snel´wegen en belangrijke verbindingswegen zijn grotendeels onbruikbaar geworden doordat bruggen zijn weggespoeld, er gaten van 10 bij 10 en 20 meter diep in het wegdek zijn geslagen en complete berghellingen naar beneden komen en de weg versperren. Natuurlijk, er wordt hard gewerkt om de gaten weer te vullen en de wegen weer vrij te krijgen met modderschuivers. Helpen doet het echter niet veel, want zodra ze klaar zijn bij de ene aardverschuiving, komt een paar honderd meter verderop de volgende helling naar beneden... Waar wij zitten lopen we geen enkel risico dat we bedolven raken onder een modderstroom. Natte voeten na de dagelijkse tocht naar de super, daar blijft het bij. Wat zou kunnen gebeuren is dat de weg naar beneden, naar Alajuela, versperd raakt. Gisteren zagen we op een afstand van 2 kilometer drie aardverschuivingen langs de weg. Ontwortelde bomen en een paar kuub modder. Niet zo veel, maar de weersvooruitzichten zijn niet erg bemoedigend en het is niet geheel ondenkbeeldig dat grotere delen berg naar beneden komen. Maar goed, deze bergweg is niet echt een van de riskantste, dus dat zal wel loslopen. Elders staan de zaken er echter niet zo best voor en de regering overweegt voor het eind van de week het uitroepen van de nationale noodtoestand.
Komen we bij de vraag van Phily wat we hier zoal de hele dag doen en wat de Costaricaanse pot schaft. Laat ik beginnen met de pot. Ook hier is een tomaat gewoon een tomaat, zij het niet zo waterig. Een ui is ook hier gewoon een ui. Datzelfde geldt voor paprika´s, bloemkolen, broccoli, winterpeen, sperziebonen, sla en knoflook. Dan hebben we nog allerlei mij onbekende soorten fruit en groente. Dat fruit gooi je, met een liter melk, in de licuador. Milkshake. Dan hebben ze hier ook nog de gewoonte om elk maal te vergezellen van een bruine bonenprut, frijoles. Jullie mogen het gerust weten, dat raak ik niet aan. En mocht je gewoon geen zin hebben om te koken of in Chinees, overal heb je hier soda´s waar je voor vier, vijfhonderd Colon (60-70 cent) tortillas gevuld met kip of vlees en koolsalade kan bunkeren. We eten dus gewoon wat we altijd al aten, aangevuld met wat exotica. Of er dingen zijn die je hier niet kan kopen? Een haringkar heb ik hier nog niet gezien. En Hollandse Nieuwe zal er dan ook niet zijn vermoed ik. Nu schijnt de Vereniging van Hollanders in Costa Rica (echt waar, die bestaat) jaarlijks een ¨gezellig¨ samenzijn te organiseren met ingevlogen maatjesharing, een door Heineken gesubisieerd vat bier en dropjes. Ik belief geen maatjes, zoals sommigen zullen weten, Heineken drink ik alleen met tegenzin, en dropjes mogen jullie meenemen als jullie hier verzeild zouden raken. En ik wil ook helemaal geen lid worden van wat voor Hollandse vereniging dan ook... Natasha, raar mens, lust natuurlijk wel maatjes. Nog niet gehoord dat ze die nu vreselijk mist, en een eventuel gemis wordt ruimschoots gecompenseerd door het ruime aanbod aan tropische vis. Die zien er soms angstaanjagend uit, smaken evenwel uitstekend. Tot zover de culinaria. Dan wat we zoal uitspoken, hier op de berg. De afgelopen maand hebben we ons onledig gehouden met het bij elkaar slepen van allerlei huisraad en het inrichten van het huis. Daar zijn we nu zo goed als klaar mee. Nog een tweedehands wasmachine, en wellicht zo´n Yankee-koelkast, dan zijn we er wel. En breedbandinternet natuurlijk, maar dat ligt niet in onze hand... Afgezien van de trip naar de Poas, hebben we nog niet veel van het land met eigen ogen gezien. En al zouden we een dagje naar het strand willen, dit is niet het meest voor de hand liggende seizoen. En al zou je een verregend dagje strand wel aangenaam vinden, de stranden zijn zowat onbereikbaar... Eind november, zo is de planning op dit moment, gaan we een lang weekend naar Samara of iets dergelijks. Een doordeweeksedag wordt gevuld met een wandeling door het dorp, bezoek aan super en pulperia, vliegenmeppen, het lezen van de krant (als die bij de super überhaupt is bezorgd...), televizie loeren. Aan het eind van de dag komen Roy en Andrea meestal even langs voor een kopje leut en een uur gebabbel. De prijzen in Nederland blijven hen verbazen en langzaam dringt het besef door dat niet iedereen in Europa barst van de pecunia. Natuurlijk, een modaal Nederlands inkomen blijft voor hen een vermogen, maar bij het horen van huizenprijzen, huurbedragen, electra-rekening etc. schudden ze meewarig het hoofd. Muy caro..., zeg dat wel. Op zondag komen R en A ons meestal ophalen voor een bezoekje aan de stad, een rondje kermis, een hap bij de Chinees. Dat combineren we dan met een bezoek aan de super (die in de stad heeft meer en scheelt nogal in de kosten, het de berg op slepen van de spullen maakt ze namelijk een stuk duurder, zoiets als de super op Vlieland, zeg maar), en een bezoek aan de pinautomaat, die hebben ze in het dorp namelijk niet. Een keer in de maand arriveren de rekeningen voor water en electra, 4 euro en 5 euro. Een bank, waar je die rekeningen zou kunnen betalen, is er dus niet. Betalen doe je bij de kassajuffrouw in de super... Een keer per maand zijn we in San José, bij de advo, om te bespreken hoe het vlot bij Migraçion. Traag dus. Dan hebben we nog de karaokebar voor het zoveelwekelijkse avondje stappen, het rondkijken naar een geschikte lap grond, en daarmee hebben we eigenlijk alles wel gehad. Op privézaken na en de kerstboom...

Tropenkolder

Het is half oktober en een normaal mens zou denken dat Kerst nog wel even op zich kan laten wachten. Nu, daar denken ze hier toch ietwat anders over. Van tafellakenwinkel tot mega-supermarkt: kerstbomen, kerstballen, kerstlampjes, kerstmutsen en nog vele kubieke meters ander kerstspul. En dat vindt de Tico/Tica helemaal niet gek, getuige de hoeveelheden bomen, lampen en mutsen die worden ingeslagen. Vandaag staat voor de Tico´s het tweewekelijkse salaris op de rekening en vanmorgen was het in Alajuela dus een drukte van jewelste. Afgelopen vrijdag was het namelijk De Dag van de Culturen, een nationale feestdag. Wat de logica erachter is, ontgaat mij ten enenmale, maar vanmiddag zijn dus de winkels dicht en geniet menig Tico/Tica vandaag van een vrije middag. En die vrije middag wordt benut om de plastic boom in elkaar te knutselen om dat ding vervolgens vol te hangen met lampjes. Roy en Andrea hadden nog een reserve-exemplaar, incl. lichtjes e.d. in huis en kwamen daar vanmorgen enthousiast mee aanzeulen. Twee minuten later was het gevaarte in elkaar gezet en keken de twee vrienden voldaan naar het resultaat. ¨Prachtig, ruim maar weer op, dan zetten we hem in december wel ergens in een hoek¨. ¨Nee hoor, vandaag zet iedereen hier de boom op¨, zo luidde de nogal onverwachte reactie... ¨Jongen, als ze in Nederland horen dat wij half oktober al een kerstboom in huis hebben, verklaren ze ons voor gek¨. Dat wederom vonden zij weer onverwachts... Ramona vroeg vervolgens wat er allemaal werd gezegd en na het antwoord verscheen er een brede smile op haar gezicht. ¨Hoera, Kerstmis! Mag ik de ballen in de boom doen?¨ ¨Ja doei, het is maldito pas oktober!¨ Onze vrinden maakten zich op om weer huiswaarts te keren en bij het uitlaten van het stel verklaarde Andrea dat ze ons om een uur of vijf wel met de auto zou komen ophalen. ¨Waarom?¨ ¨Nou, het regent vast wel om vijf uur¨. ¨Ja, dat zal wel. Maar wat is dan om vijf uur de bedoeling?¨ ¨Nou, dan kom ik even jullie boom bewonderen en dan gaan we bij ons thuis de onze bekijken!¨ ¨Nou nee, we komen wel wandelend, zijn de hondjes ook weer even uit¨, zo probeerde Natasha zich eruit te redden. ¨Niks ervan, het regent straks pijpenstelen¨. Om het maar even kort te houden: het regent inderdaad pijpenstelen en in de woonkamer staat een plastic gedrocht, volgehangen met knipperlichtjes en ballen...
Voor diegenen aan de overkant die eraan doen: alvast een Feliz Navidad!